Πρόσωπα Επιστροφή στη φύση

Ρενάτε Κούναστ. Στόχος της να αυξηθεί η παραγωγή τροφίμων φυσικής καλλιέργειας

Πριν από τέσσερις μήνες, η Πράσινη νέα υπουργός Γεωργίας της Γερμανίας Ρενάτε
Κύναστ εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή σκηνή απειλώντας να διαλύσει την Κοινή
Αγροτική Πολιτική και να την αντικαταστήσει με ένα δραστικό μείγμα…φυσικής
καλλιέργειας, εκτροφής ζώων σύμφωνης με τις επιταγές της φύσης και μεγαλύτερη
προστασία για τον καταναλωτή. Έπειτα από δεκάδες συναντήσεις, η κ. Κύναστ
παραμένει το ίδιο μαχητική, είτε σχετίζεται με άλλα μέλη της Ευρωπαϊκής
Ένωσης, είτε με τις τοπικές αρχές των κρατιδίων της Γερμανίας που είναι
υπεύθυνες για την περιφερειακή αγροτική πολιτική. Ένας από τους στόχους της
είναι τα επόμενα 10 χρόνια να αυξηθεί η παραγωγή των τροφίμων φυσικής
καλλιέργειας στο 20% από το 2%-3% που κυμαίνεται σήμερα. Παραδέχεται όμως ότι
και στα δύο πεδία δράσης της, το εθνικό και το ευρωπαϊκό, υπάρχουν δυσκολίες,
και μάλιστα μεγάλες, δεδομένου ότι η περίοδος αυτή στιγματίζεται από τη νόσο
των τρελών αγελάδων και τον αφθώδη πυρετό.

«Πώς ήταν οι πρώτοι τέσσερις μήνες;» «Δύσκολοι και έγιναν δυσκολότεροι»,
απαντά. «Στην αρχή υπήρχε το στοιχείο της έκπληξης. Κάποιες φορές μάλιστα το
κλίμα φορτίστηκε, διότι έθεσα ερωτήσεις τις οποίες και άλλοι ήθελαν να θέσουν,
όπως, τι πληρώνουμε, τι τρώμε; Και αν πρέπει να είναι έτσι, ποιες είναι οι
συνέπειες; Καθώς έλαβα απαντήσεις σε πολλά από τα ερωτήματα, ενέκυψα στα
πράγματα, όχι όμως με αθώα μάτια πια, αλλά με μια αίσθηση αηδίας και έκπληξης
για τις ανειλικρίνειες και τη δυσκαμψία του συστήματος». Η γλώσσα της
ακούγεται παράξενη όταν τη συγκρίνει κανείς με την «παραδοσιακή» που
χρησιμοποιούν Ευρωπαίοι ομόλογοί της. Υποβοηθούμενη μάλλον από τη λαϊκή
κατακραυγή για τη νόσο των τρελών αγελάδων και τον αφθώδη πυρετό, επισημαίνει
τα μέτρα που είτε εντάσσονται στον σχεδιασμό για την αντιμετώπιση της
κατάστασης, είτε έχουν εισαχθεί: Περισσότεροι έλεγχοι για τη χορήγηση
αντιβιοτικών και άλλων φαρμάκων στα ζώα, νέες κατευθυντήριες γραμμές για τα
βιομηχανικά ορνιθοτροφεία, μέτρα για την απλοποίηση και βελτιστοποίηση του
ισχύοντος συστήματος όσον αφορά στην αναγνώριση των «οικολογικών» προϊόντων
στα καταστήματα. Ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση όμως να βρίσκεται στην προσπάθεια
ανακατεύθυνσης της πολιτικής ­ σε ευρωπαϊκό επίπεδο ­ σύμφωνα με τις
οικολογικές συστάσεις. Ακόμη και η ίδια όμως δείχνει ανήσυχη όταν η συζήτηση
έρχεται στο θέμα μεταφοράς της ευθύνης για την αγροτική πολιτική στα κράτη –
μέλη. «Αξίζει να τεθεί», υποστηρίζει και συνεχίζει: «Δίνετε στις χώρες τη
δυνατότητα να είναι πιο ευέλικτες στην ιεράρχηση των προτεραιοτήτων τους με
διαφορετικό τρόπο; Δεν θέλουμε απλώς να ενισχύσουμε την παραγωγή, αλλά να
διαχωρίσουμε το θέμα των επιδοτήσεων».