ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Παιδιά, σκυλιά και ξενοιασιά

Το παιδί ήταν κοριτσάκι, γλυκύτατο, στραβομουτσούνιαζε καθώς στο πρόσωπό του
πιεζόταν πότε η ουρά και πότε η μουσούδα του σκύλου κανίς – γκριφόν.
Στριμωγμένα και τα δυο στο μπροστινό μέρος της μοτοσυκλέτας του ξένοιαστου
καβαλάρη αυτοπροσώπως, που είχε αλογοουρά κάτασπρη απ’ τα χρόνια, δεν είχαν
ησυχία. Μεσημέρι στην Μπουμπουλίνας, γινόταν χαμός, ξεφυσούσαν μαύρο καπνό τα
λεωφορεία, κορνάριζαν τα Ι.Χ., μαύριζε και κόρωνε η άσφαλτος, αλλά η λευκή
αλογοουρά επέμενε να θυμίζει περασμένα μανιφέστα και πεποιθήσεις αισιόδοξες,
ότι η ζωή ξεπερνάει τα προβλήματά της, ότι είναι ωραία, φτάνει να τινάζεις τις
συμβάσεις, να μη λαμβάνεις υπ’ όψιν, φέρ’ ειπείν, τα ανήσυχα βλέμματα των
επιβατών του λεωφορείου που παρακολουθούν τις επί τόπου στροφές του σκύλου, να
απειλούν την ισορροπία σου. Σε κάθε φανάρι, ο οδηγός της μοτοσυκλέτας άφηνε το
ψηλό τιμόνι και προσπαθούσε να τακτοποιήσει τον σκύλο στην αγκαλιά του
παιδιού, αλλά κάπως δεν βολευόταν η στάση που τους είχε επιβάλει, με τη δική
τους φύση και ξενοιασιά. Το παιδί υπέμενε, αλλά το σκυλί πεταγόταν όλο και πιο
τρομαγμένο, μέχρι που πήδησε οριστικά στην άσφαλτο κι ακολούθησε γαβγίζοντας
τη μοτοσυκλέτα στην ανοιχτή στροφή της Αλεξάνδρας, ενώ ξεσπούσαν από παντού
βρισιές και κορναρίσματα. «Θα σκοτωθούν» ψιθύρισε στο λεωφορείο μέσα ένας
γέρος και κούνησε το κεφάλι, υπονοώντας το πασιφανές ηθικό δίδαγμα, ότι
ξενοιασιά με σκυλιά και παιδιά μαζί δεν γίνεται. Ένιωσαν δικαιωμένοι όσοι
είχαν κόψει νωρίς την αλογοουρά τους ή δεν είχαν ποτέ κι ούτε οδήγησαν
μοτοσυκλέτα ούτε ανέβασαν παιδί επάνω. Στην άκρη του δρόμου σταμάτησε ο
ξένοιαστος καβαλάρης, ξεπέζεψε, πήρε αγκαλιά το παιδί, μάλωσε το σκυλί, δεν
γύρισε να μας κοιτάξει.