Η χαρά των Flintstones

Τι μίνι καύσωνας; Τι μίνι, τι μίντι και τι μάξι; Φούστα είναι ο καύσωνας;
Ντε-πιες; Αισθητική πρόταση; «Συνδυάστε τον καύσωνα τον μίνι με τη μεταξωτή
την μπλούζα;». Να τον πάρω τώρα εγώ να τον κρεμάσω στην ντουλάπα; Τι είμαι;
Fashion victim του καύσωνα;

Σκέτο victim ­ αυτό είμαι! Γιατί ο καύσωνας είναι καύσωνας. Ο καύσωνας είναι
καύσωνας και ο Μάιος είναι Μάιος. Κι αυτά τα δυο δεν κολλάνε. Όπως δεν κόλλαγε
που, προχθές καλέ, κάναμε τούμπα στους 13 βαθμούς.

Μέρα Μαγιού, μόνο του άναψε το καλοριφέρ. Αφ’ εαυτού του. Από δική του
πρωτοβουλία. Κατεβαίνω στο γκαράζ κι ακούω τον καυστήρα γκούρου-γκούρου να
βρυχάται. Τα σώματα να καίνε. Κάθεσαι εσύ τώρα και υπολογίζεις πόσους μήνες
τον χρόνο θα σου χρειαστεί πετρέλαιο ­ μην μπω στη λογική πόσο έχει πάει ο
τόνος ­ και ξαφνικά σού τη βγαίνει η άνοιξη από αριστερά. Η άνοιξη, ουρανού
κατάνυξη. Πόσο πάει αυτό τώρα; Κάθε γκούρου-γκούρου του καυστήρα εγώ πόσο να
το υπολογίζω;

Από τον μίνι ψόφο στον μίνι καύσωνα. Από το πουλόβερ το διπλό, το τρίδιπλο,
στο ξεμανίκωτο και το αλέγκρο. Έχει επέλθει μία ενδυματολογική σύγχυση. Βάζει
ο καθένας ό,τι του κατέβει στην γκλάβα και πιάνει Ομόνοιες και Συντάγματα. Ο
ένας με το μπουφάν το αντιανεμικό, ο διπλανός ξώμπρατσος. Αν μας δεις από
ψηλά, νομίζεις ότι είμαστε ένας λαός με σχιζοειδή προσωπικότητα. Γενάρης
είναι; Δεκαπενταύγουστος είναι; Δεν βρίσκεις άκρη. Δεν υπάρχει άκρη για να τη
βρεις την άκρη.

Έχω κι άλλο πρόβλημα. Με έχει πιάσει ένας πανικός με το κλιματιστικό μου.
«Κλιματιστικό», ο Θεός να το κάνει. Όλοι διαθέτουν μια μάρκα κανονική,
νοικοκυρεμένη, συσταζούμενη, από αυτές που διαφημίζουν στην τηλεόραση.

Εμένα το δικό μου είναι μάρκα Φλίντστοουνς. (Φλίνστοουνς; Αυτή οικογένεια τα
καρτούνς που ζούνε στη λίθινη εποχή; Τέτοιο). Για να το βάλεις μπρος, αρπάζεις
τον κασμά και βαράς τα κουμπιά, σαν να σπας κοτρόνες στα νταμάρια.
Φλίντστοουνς! Τα καλύτερα κλιματιστικά της περασμένης χιλιετίας!

Αθάνατο μου βγήκε. Αθάνατο, που να το πάρει και να το σηκώσει. Το αγόρασα το
1987, το καλοκαίρι του μεγάλου καύσωνα. Πολύ πρωτοποριακό για την εποχή του.
Τότε…

Τώρα το βλέπω και με πιάνει η βαθιά μελαγχολία. Τεράστιο. Γιγάντιο. Αχανές.
Σαν στέπα. Και καφέ. Αυτό το καφέ όχι το maron. Το καφέ το depression. Της
κατάθλιψης μια απόχρωση.

Από θόρυβο; Ο αλαλαγμός! Το βάζω μπρος να δροσιστώ μια στάλα και λες κι
εισβάλανε τα ΜΑΤ στην κρεβατοκάμαρα. Τρέμει σύγκορμο το θαύμα της τεχνολογίας.
Βροντάει ο Όλυμπος, αστράφτει η Γκιώνα. Όλοι κοιμούνται με έαρ κοντίσιον. Μόνο
εγώ κοιμάμαι με τον Άρη Βελουχιώτη.

Βέβαια, θέλει και μια φροντίδα το μηχάνημα. Να το ανοίγεις, να το συντηρείς,
να του αλλάζεις τα φίλτρα. Εγώ τίποτα από όλα αυτά δεν έχω κάνει. Ούτε το έχω
ενοχλήσει ούτε με έχει ενοχλήσει. Άθικτα τα φίλτρα τόσα χρόνια. Στο ύψος τους.
Ποιος ξέρει τι αηδίες έχουν μαζέψει εκεί μέσα. Τι σιχάματα, τι μικρόβια, τι
βακτηρίδια σουλατσάρουν από τρύπα σε τρύπα.

Ήταν κι αυτή η είδηση στις ειδήσεις που με αποτελείωσε. Για τη Νόσο των
Λεγεωναρίων. Δεν το πήρε και όλο το αυτί μου. Από ό,τι ψιλοκατάλαβα όμως,
μαζεύτηκαν οι λεγεωνάριοι να κάνουνε ένα συνέδριο. Και στον χώρο εκεί, τα
κλιματιστικά ήτανε παμπάλαια. Εγκαταλελειμμένα στη μοίρα τους. Ξεχασμένα από
θεούς και δαίμονες. Κανένας δεν είχε καθαρίσει τα φίλτρα. Κανείς δεν τους είχε
συμπαρασταθεί, δεν τα είχε πονέσει.

Και πάνω που συνεδριάζανε οι λεγεώνες των ξένων, χύμηξε το μικρόβιο και τους
ξέκανε τους μπρατσαράδες. (Είναι ένα συγκεκριμένο μικρόβιο που μου διαφεύγει
το όνομα. Σαν σαλμονέλα, αλλά όχι και σαλμονέλα ακριβώς. Σαλμονέλα δεν ήτανε
στο σουβλάκι; Ή τα μπερδεύω; Σαλμονέλα, Ντονατέλα, Ταραντέλα ­ κάτι τέλος
πάντων).

Αυτό βγήκε από το κλιματιστικό ­ πάρ’ τους κάτω τους λεγεωνάριους. Όλοι τάβλα
με πνευμονία. Αν είναι δυνατόν! Να είσαι λεγεωνάριος, μισθοφόρος, να γλιτώνεις
από πολέμους, όπλα και κανόνια και να πας από έαρ κοντίσιον. Απίστευτο!

Ιδρώνω ξεϊδρώνω, αλλά το κουμπί το απηρχαιωμένο δεν το πατάω. Δεν το πατάω με
τίποτα. Καλύτερα να το έχω εκεί να το κοιτάζω. Να ελπίζω ότι μια μέρα θα
αποκτήσει συλλεκτική αξία. Το μνημείο. Το μνημείο το ιστορικό, το αξέχαστο. Το
κλιματιστικό κυκλαδικού πολιτισμού.

Τι να το κάνω; Να το δωρίσω στο Αρχαιολογικό Μουσείο πριν με συλλάβουν για
αρχαιοκάπηλο; Να πω ότι το αγόρασα από μαγαζί ή ότι μου το άφησε ο Ερρίκος
Σλήμαν στη διαθήκη του;

Θα μου πεις, «πάρε ένα άλλο. Ένα καινούργιο». Μια κουβέντα είναι αυτή. Γιατί,
για να έρθει ο τεχνικός να εγκαταστήσει το καινούργιο, πρέπει πρώτα να ξηλώσει
το παλιό. Και ποιος το αναλαμβάνει το εγχείρημα; Την επικίνδυνη αποστολή ­
ποιος; Εδώ έναν ψυκτικό έφερα, μόλις το είδε, μόλις το αντίκρυσαν τα μάτια
του, έκανε το σημείο του σταυρού κι έφυγε, κυνηγημένος μες στη νύχτα. Νόμιζε
πως ζωντάνεψαν τα Καρπάθια. Ακόμα τρέχει ο άνθρωπος. Χρόνια θα ‘χει να το
λέει. Θα το διηγείται στα εγγόνια του.

Ζέστη! Ζέστη, ζέστη, ζέστη! Αδύνατον να κοιμηθώ και η ώρα είναι τρεισήμισι.
Στριφογυρίζω. Ανάβω φως. Σβήνω φως. Ανοίγω τηλεόραση. Τρώω την τσόντα στη
μούρη. Κλείνω τηλεόραση. Πίνω νερό. Πίνω κι άλλο νερό. Σηκώνομαι. Κάθομαι.
Κοιτάω το ρολόι. Κάποτε θα ξημερώσει, πού θα πάει.

Α πα, πα, γλυκιά μου. Δεν πα να ‘ναι δίκαια τα αιτήματα και ιερός ο αγώνας; Με
τέτοια ζέστη; Εδώ δεν πάω Μέγαρο! Διαδήλωση θα πάω;