Δίλημμα καθηγητών Ιατρικής

Στο δίλημμα «πανεπιστήμιο και δημόσιο νοσοκομείο ή ιδιωτικός τομέας»
καλούνται να απαντήσουν δεκάδες πανεπιστημιακοί γιατροί, αφού σε δύο εβδομάδες
τίθεται σε ισχύ η νομοθεσία που προβλέπει ότι δεν επιτρέπεται να εργάζονται σε
δημόσια νοσοκομεία και ταυτοχρόνως να συνεργάζονται με ιδιωτικά κέντρα.

Κλινικό έργο. Ο νέος νόμος προβλέπει πως οι πανεπιστημιακοί γιατροί που εργάζονται σε δημόσια νοσοκομεία δεν μπορούν ταυτοχρόνως να ασκούν κλινικό έργο ή να έχουν οποιαδήποτε συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα της Υγείας

Από τους περίπου 750 καθηγητές όλων των βαθμίδων της Ιατρικής Σχολής, οι 300
έως 400 συνεργάζονται με ιδιωτικά κέντρα. Κάποιοι από αυτούς, χαρακτηρίζουν
«ανεφάρμοστη», «αντισυνταγματική» και «έναυσμα για γιγάντωση της
παραοικονομίας» την επιμονή στην εφαρμογή αυτού του νόμου, ενώ το υπουργείο
Υγείας φαίνεται αποφασισμένο να μην κάνει καμία υποχώρηση ­ έχει ήδη στείλει
εγκύκλιο στις Νομαρχίες και στα δημόσια νοσοκομεία ζητώντας να ενημερωθεί
άμεσα για το ποιοι πανεπιστημιακοί εργάζονται πού.

Η Σύγκλητος και η Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την πλευρά τους,
αποφάσισαν σε πρόσφατες συνεδριάσεις τους να προστατεύσουν το δικαίωμα των
πανεπιστημιακών γιατρών να ασκούν το κλινικό έργο τους υπό την ευθύνη του
Πανεπιστημίου.

Η αναταραχή οφείλεται στο άρθρο 11 του νόμου 2889/2001 για τη βελτίωση και τον
εκσυγχρονισμό του ΕΣΥ. Το άρθρο αυτό προβλέπει ότι «μέσα σε τρεις μήνες από
την έναρξη ισχύος του νόμου (σσ: δηλαδή στις 2 Ιουνίου) απαγορεύεται στους
πανεπιστημιακούς ιατρούς που εργάζονται σε πανεπιστημιακές κλινικές,
εργαστήρια ή μονάδες, εγκατεστημένες σε νοσοκομεία του ΕΣΥ ή των ΑΕΙ, η παροχή
υπηρεσιών με οποιαδήποτε σχέση… σε ιδιωτικές κλινικές ή σε ιδιωτικά
διαγνωστικά ή θεραπευτικά εργαστήρια και γενικότερα σε κάθε είδους ιδιωτικές
επιχειρήσεις…». «Δεν μπορώ να καταλάβω τι εξυπηρετεί αυτός ο νόμος», λέει ο
καθηγητής Χειρουργικής Ιωάννης Παπαδημητρίου. «Ουσιαστικά, δημιουργεί δύο
κατηγορίες πανεπιστημιακών: τους γιατρούς που δεν έχουν το δικαίωμα να
εργάζονται πουθενά αλλού, και όλους τους άλλους ­ όπως οι καθηγητές νομικής,
οικονομικών κ.τ.λ. ­ που μπορούν να εργάζονται όπου θέλουν. Κατά τη γνώμη μου,
αυτό αντίκειται στη βασική αρχή της ισότητας των πολιτών και νομίζω ότι
υπάρχει θέμα αντισυνταγματικότητας. Ο νόμος στο σύνολό του δημιουργεί πολλά
προβλήματα, και προσωπικά θα σκεφθώ πάρα πολύ αν θα παραμείνω στο
Πανεπιστήμιο».

«Ο νόμος αυτός δεν είναι σύμφωνος με τον ισχύοντα νόμο των ΑΕΙ», τονίζει ο κ.
Διονύσιος Βώρος, αναπληρωτής καθηγητής Χειρουργικής και αντιπρόεδρος της
Ιατρικής Σχολής Αθηνών. «Μολονότι, εξ άλλου, προβλέπει να γίνεται κλινικό έργο
από τους πανεπιστημιακούς μέσα στα δημόσια νοσοκομεία, αυτό δεν μπορεί να
πραγματοποιηθεί διότι δεν το επιτρέπει η υποδομή τους. Παρ’ όλα αυτά, έχω
αποφασίσει να παραμείνω στο Πανεπιστήμιο και μαζί με τους συναδέλφους μου θα
προσπαθήσουμε να πείσουμε την πολιτεία ότι πρέπει να βρεθεί ρεαλιστική
διέξοδος για τις ανάγκες του Πανεπιστημίου, της κοινωνίας και των πολιτικών
σχεδιασμών, μέσα από έναν ειλικρινή διάλογο και κατανόηση. Στον διάλογο αυτό,
όμως, είναι αναγκαίο να συμμετέχει το υπουργείο Παιδείας, που είναι ο φυσικός
φορέας των Ιατρικών Σχολών της χώρας». «Ο νόμος είναι νόμος και εφ’ όσον
καλούμαι να επιλέξω, επιλέγω το Πανεπιστήμιο», αναφέρει ο αναπληρωτής
καθηγητής Καρδιολογίας κ. Χριστόδουλος Στεφανάδης, ενώ η επίκουρη καθηγήτρια
Αναισθησιολογίας Εριφύλη Αργύρη, μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Διδακτικού και
Ερευνητικού Προσωπικού Πανεπιστημίου Αθηνών, τονίζει πως «προϊσταμένη αρχή μας
είναι ο πρύτανης και οι πανεπιστημιακές αρχές, και όχι το υπουργείο Υγείας».

«Υπηρετούμε στο υπουργείο Παιδείας και από αυτό πληρωνόμαστε», επισημαίνει η
κ. Αργύρη. «Συνεπώς, θα εξακολουθήσω να ασκώ το εκπαιδευτικό και ερευνητικό
μου έργο, σύμφωνα με τις επιταγές του υπουργείου Παιδείας, και όποιο κλινικό
είναι συνυφασμένο με τις πανεπιστημιακές μου δραστηριότητες. Δεν επιθυμώ να
ασκήσω μέσα στο νοσοκομείο το ελεύθερο επάγγελμα που προτείνει ο νέος νόμος».