[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Είναι φανερό, η κατασκευή και λειτουργία του νέου διεθνούς αεροδρομίου της
Αθήνας στα Σπάτα θα επιφέρει σημαντικές αλλαγές σε ολόκληρη την περιοχή των
Μεσογείων. Ένα έργο τόσο μεγάλης κλίμακας, όπως το αεροδρόμιο, είναι φυσικό να
δημιουργεί νέα δεδομένα για την ανάπτυξη της περιοχής τόσο στον οικιστικό
τομέα όσο και στο επίπεδο των εμπορικών, επιχειρηματικών κ.λπ. δραστηριοτήτων.
Έτσι, το σχέδιο προεδρικού διατάγματος που καταρτίστηκε από το υπουργείο
Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημόσιων Έργων, με στόχο αυτή η ανάπτυξη να
γίνει με κανόνες και όχι άναρχα, αποτελεί επιβεβλημένη ενέργεια. Ήταν,
άλλωστε, κάτι που ζητούσαν από καιρό όλοι οι φορείς της περιοχής και
­κανονικά­ θα έπρεπε να ήταν έτοιμο πριν ακόμη λειτουργήσει το νέο αεροδρόμιο,
αν όχι πριν ξεκινήσει να κατασκευάζεται.

Με τις διατάξεις του σχεδίου προεδρικού διατάγματος είναι πιθανόν να υπάρξουν
αντιρρήσεις, σχόλια, αντιδράσεις, να διατυπωθούν καλύτερες προτάσεις κ.λπ. Τα
Μεσόγεια είναι μια μεγάλη περιοχή, το καλοκαίρι κατοικείται από περίπου
1.500.000 κόσμο, έχει ήδη προβλήματα στρεβλής ανάπτυξης, αυθαίρετης δόμησης,
οδικού δικτύου και άλλα πολλά. Είναι φυσικό ότι όλα τούτα δεν είναι εύκολο να
αντιμετωπιστούν διαμιάς και με ένα απλό προεδρικό διάταγμα. Είναι σίγουρο ότι
θα χρειαστεί καιρός και πολλές αλλαγές (πολλές από τις οποίες θα προκύψουν από
την τροπή που θα πάρουν τα πράγματα) καθώς και συνεχής επαγρύπνηση των
αρμόδιων υπηρεσιών ώστε η περιοχή να μην πληγεί περισσότερο. Όμως το σχέδιο
προεδρικού διατάγματος, όπως τουλάχιστον είδε το φως της δημοσιότητας,
παρουσιάζει μια πολύ βασική έλλειψη: δεν λαμβάνει υπόψη και δεν περιέχει καμία
ρύθμιση για το οξύτερο πρόβλημα της περιοχής που ­κατά κοινή ομολογία όλων των
αρμοδίων­ είναι η ύπαρξη και λειτουργία των περίπου 30 παράνομων και
επικίνδυνων χωματερών. Χρόνια τώρα αυτό το πρόβλημα μελετάται και
ξαναμελετάται, παραπέμπεται από τους δήμους και τη νομαρχία στο ΥΠΕΧΩΔΕ ή το
αντίστροφο, αλλά λύση στον ορίζοντα δεν φαίνεται. Όλοι αναγνωρίζουν ότι
αποτελεί πληγή και ντροπή για την περιοχή αλλά μια απόφαση για εξάλειψη της
αθλιότητας δεν λαμβάνεται. Και είναι απορίας άξιον γιατί άλλη μια ευκαιρία
(αυτή του διατάγματος) αφήνεται να πάει χαμένη, αφού κάλλιστα μαζί με τις
τόσες άλλες ρυθμίσεις θα μπορούσε να περιλάβει και μία για την οριστική
αντιμετώπιση του προβλήματος των παράνομων χωματερών. Άραγε ποιοι επιμένουν,
και γιατί, στη διατήρηση αυτής της απαράδεκτης κατάστασης;