Ο Ιταλός μεγιστάνας επιστρέφει νικητής

Σε νύχτα αγωνίας εξελίχτηκε η χτεσινή βραδιά για τους δύο επικρατέσερους
αντίπαλους σχηματισμούς της Ιταλίας, την κεντροδεξιά του Σίλβιο Μπερλουσκόνι
και την κεντροαριστερά του Φραντσέσκο Ρουτέλι.

Τα αρχικά προγνωστικά από τις δημοσκοπήσεις μετά την κάλπη έδιναν σαφές
προβάδισμα στον Μπερλουσκόνι. Όμως το σκηνικό, λίγο αργότερα, ανατράπηκε και ο
συνασπισμός της Ελιάς του Ρουτέλι φάνηκε να μειώνει τη διαφορά. Οι εκτιμήσεις
των πολιτικών αναλυτών που προμήνυαν σκληρό αγώνα για τη Γερουσία φάνηκαν να
επιβεβαιώνονται. Σύμφωνα πάντως με το ινστιτούτο δημοσκοπήσεων Abacus, που
δημοσίευσε στοιχεία για το υπουργείο Εσωτερικών, στις 6 το πρωί ώρα Ελλάδας, η
κεντροδεξιά φαινόταν σε θέση να κερδίσει την πλειοψηφία στη Γερουσία, μεταξύ
155 και 175 έδρών στο αποτελούμενο από 315 μέλη Σώμα.

Με βάση τις δημοσκοπήσεις, ο Μπερλουσκόνι είχε το προβάδισμα και στα δύο
σώματα του ιταλικού Κοινοβουλίου, αν και όχι ασφαλές, για να επιστρέψειεύκολα
­ τουλάχιστον ­ στην εξουσία.

Σύμφωνα με τις προβλέψεις που ανακοινώθηκαν νωρίτερα από την κρατική
τηλεόραση, ο κεντροδεξιός συνασπισμός κέρδιζε 43% στην Ανω Βουλή και η
κεντροαριστερά 39%. Στη Βουλή των Αντιπροσώπων, ο Μπερλουσκόνι υπερίσχυε με
ποσοστό 46% επί των εδρών που εκλέγονται απευθείας, ενώ ο αντίπαλός του της
κεντροαριστεράς, αποσπούσε 43,1%. Το 75% των 630 εδρών του σώματος εκλέγονται
απευθείας, ενώ το υπόλοιπο 25% διανέμεται αναλογικά στα κόμματα.

Νωρίτερα πάντως, το ινστιτούτο δημοσκοπήσεων Datamedia έφερε τον συνασπισμό
του Μπερλουσκόνι να κερδίζει ποσοστό 47-50% και 179 έδρες στην 315μελή
Γερουσία και ποσοστό 48-51 % και 369 έδρες στην 630μελή Κάτω Βουλή. Η
κεντροαριστερά φερόταν να κερδίζει ποσοστό 41-44% και 247 έδρες στην Κάτω
Βουλή και ποσοστό 40-43% και 119 έδρες στη Γερουσία. Γεγονός είναι ότι λόγω
της περικοπής των εκλογικών τμημάτων, πολλά από αυτά που λειτούργησαν χθες
έμειναν ανοιχτά και τέσσερις ώρες μετά την προγραμματισμένη λήξη της
ψηφοφορίας στη Ρώμη. Αν κανείς συνασπισμός δεν καταφέρει να κερδίσει απόλυτη
πλειοψηφία και στα δύο σώματα, θα χρειαστεί να στραφεί σε μικρότερα κόμματα
για υποστήριξη. Στην Ιταλία, ένα κόμμα ή συνασπισμός κομμάτων πρέπει να έχει
την πλειοψηφία τόσο στη Γερουσία, όσο και στη Βουλή για να λάβει εντολή
σχηματισμού κυβέρνησης.

Όσο διαδραματιζόταν το «θρίλερ» με τα αποτελέσματα, κανένας από τους δύο
συνασπισμούς δεν προέβη σε επίσημη ανακοίνωση.

Η αυτοκρατορία των ΜΜΕ στα χέρια του «Ιππότη»

Τα μέσα ενημέρωσης έγιναν τις τελευταίες εβδομάδες πρωταγωνιστές της ιταλικής
πολιτικής σκηνής. Ο βασικότερος λόγος ήταν ότι ο Μπερλουσκόνι κατέχει μια
αυτοκρατορία των μέσων ενημέρωσης, γεγονός που τον βοήθησε να θριαμβεύσει στην
πολιτική αλλά που τώρα μπορεί να στραφεί εναντίον του.

«Βρίσκω φυσιολογικό αυτό που συμβαίνει, αφού ο Μπερλουσκόνι είναι ένα άτομο
ιδιαίτερα εκτεθειμένο σε αυτές τις εκλογές. Δεν είναι ένας πολιτικός, αλλά
ένας άνθρωπος με αμφιλεγόμενη επιχειρηματική ιστορία, κι έτσι οι επιθέσεις
αυτές ήταν αναμενόμενες».

Το στοίχημα

Η άποψη αυτή ανήκει στον δημοσιογράφο Τζουλιάνο Φεράρα, πρώην εκπρόσωπο του
Μπερλουσκόνι στη σύντομη κυβερνητική του θητεία, το 1994, και νυν διευθυντή
της καθημερινής εφημερίδας «Il Foglio» που χρηματοδοτείται από τη σύζυγο του
Μπερλουσκόνι, τη Βερόνικα Λάριο.

«Αυτή τη στιγμή παίζεται στην Ιταλία ένα κρίσιμο στοίχημα: η λειτουργία του
συστήματος, η εξασφάλιση δηλαδή της δυνατότητας εναλλαγής στην κεφαλή των
κρατικών θεσμών», σημειώνει ο Φεράρα. Κατά την άποψή του, το φαινόμενο
Μπερλουσκόνι ξεκινά στις αρχές της δεκαετίας του ’90, με τις έρευνες για τη
διαφθορά (την περίφημη «Ταντζεντόπολι»). Άλλοι πάλι αποδίδουν την επιτυχία του
«Καβαλιέρε» αποκλειστικά στην αυτοκρατορία που διευθύνει. Η αυτοκρατορία αυτή
άρχισε να δημιουργείται τη δεκαετία του ’70 με την εξαγορά της εφημερίδας «Il
Giornale», που είχε ιδρύσει ο Ίντρο Μοντανέλι. Μέχρι το 1994, ο Μπερλουσκόνι
δεν είχε παρέμβει ποτέ στο περιεχόμενο της εφημερίδας. Εκείνη τη χρονιά
αποφάσισε να ασχοληθεί με την πολιτική και απαίτησε από τη διεύθυνση της
εφημερίδας να υποστηρίξει άκριτα την υποψηφιότητά του. Πολλά στελέχη
αποχώρησαν τότε από την εφημερίδα, με πρώτο τον Μοντανέλι.

Η «Il Giornale» βρίσκεται σήμερα στα χέρια του Πάολο Μπερλουσκόνι, αδελφού του
Σίλβιο, και έχει μετατραπεί σε προπαγανδιστικό όργανο του Οίκου των
Ελευθεριών.

Τα κανάλια

Η θέση των τριών καναλιών του Ομίλου Mediaset, που ελέγχει η εταιρεία
Fininvest της οικογένειας Μπερλουσκόνι, είναι λιγότερο ακραία: οι
ειδησεογραφικές τους εκπομπές υποστήριξαν ανοιχτά τον «Καβαλιέρε», αλλά
αφιέρωσαν και λίγο χρόνο στον αντίπαλό του, τον Φραντσέσκο Ρουτέλι.

Το τέταρτο κανάλι του ομίλου πάλι, το Rete-quattro, είναι αφοσιωμένο
ολοκληρωτικά στον ιδιοκτήτη του.

Η RAI, ως δημόσιος οργανισμός, διάκειται θετικά προς την κεντροαριστερά, παρ’
όλο που η παραδοσιακή κατανομή των αρμοδιοτήτων μεταξύ των κομμάτων επιτρέπει
και στη Δεξιά να αναπνέει. Περισσότερο όμως κι από τις ειδησεογραφικές
εκπομπές, αυτό που ενοχλεί τον Μπερλουσκόνι είναι τα σατιρικά προγράμματα.

Σύμμαχοι και αλληλοκατηγορίες

Όλοι ψηφίζουν. Καθολική καλόγρια στον δρόμο για την κάλπη με τα ψηφοδέλτια ανά χείρας

Προεκλογικά και οι δύο ηγέτες είχαν υποσχεθεί περικοπές φόρων, βελτίωση του
νόμου και της τάξης και υψηλότερες συντάξεις, όμως ξόδεψαν τον περισσότερο
χρόνο τους ανταλλάσσοντας κατηγορίες μεταξύ τους. Ο 64χρονος Μπερλουσκόνι είχε
να αντιμετωπίσει κυρίως το πρόβλημα της σύγκρουσης συμφερόντων μεταξύ των
πολιτικών φιλοδοξιών του και των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του. Δεν
έλειψαν και οι αναφορές σε προηγούμενες δίκες του για δωροδοκία και παράνομη
χρηματοδότηση του κόμματός του ­ κατηγορίες για τις οποίες απαλλάχθηκε στο
Εφετείο ­ ενώ εκκρεμούν ακόμη δύο δίκες για δωροδοκία και ψευδή λογιστικά
στοιχεία.

Η συμμαχία του Μπερλουσκόνι «Οίκος της Ελευθερίας» αποτελείται από το κόμμα
του «Φόρτσα Ιτάλια», τη δεξιά «Εθνική Συμμαχία», δύο μικρά κεντρώα κόμματα, τα
CCD και CDU και την ξενόφοβη «Λέγκα του Βορρά» του Ουμπέρτο Μπόσι, που
χαρακτηρίστηκε «ρατσιστική» από τον υπουργό Εξωτερικών του Βελγίου. Ο Μπόσι
ήταν αυτός που το 1994 είχε ανατρέψει ουσιαστικά την κυβέρνηση του
Μπερλουσκόνι, ο οποίος αυτή τη φορά ήλπιζε να κερδίσει αρκετές έδρες ώστε να
μην εξαρτάται από τον απρόβλεπτο ηγέτη της «Λέγκας».

Ο Ρουτέλι, από την άλλη πλευρά, έχει επικριθεί από τη Δεξιά ότι δεν είναι παρά
μια μαριονέτα των κομμουνιστών. Στον συνασπισμό της «Ελιάς» του Ρουτέλι
μετείχαν μεταξύ άλλων το πρώην κομμουνιστικό κόμμα «Δημοκράτες της Αριστεράς»,
οι Πράσινοι, οι Σοσιαλιστές, το Λαϊκό Κόμμα και οι Δημοκρατικοί του Ρομάνο Πρόντι.

LINKS:

* www.parlamento.it/

* news.bbc.co.uk/olmedia/1310000/images/­1313292­italian­elections4­mega.gif