Ειδήσεις λάιτ

Δεν παντρεύτηκε κανείς;

Και τότε εγώ γιατί να δω δελτίο ειδήσεων; Εδώ περιμένω πώς και πώς να πάει
εφτάμιση, να φάμε κανένα κουφέτο. Να βγάλει ο παρουσιαστής την μπομπονιέρα από
το μπλέιζέρ του και μέσα από τη μικρή οθόνη να μου την εκσφενδονίσει στη
μούρη.

Δεν παντρεύτηκε κανείς;

Με πιάνει ένα στερητικό σύνδρομο. Ξεραίνεται το στόμα μου, έχω ταχυπαλμίες,
εφίδρωση, τρέμω ολόκληρη, δεν μπορώ, δεν αντέχω. Κάποιος να παντρευτεί. Να
παντρευτεί κάποιον, κάτι, οτιδήποτε.

Δεν έχω φοβερές απαιτήσεις. Δεν θέλω τη φοβερή διασημότητα. Τον σούπερ σταρ,
τη φίρμα, το πρώτο τραπέζι πίστα. Βολεύομαι και τον ψιλοεπώνυμο. Γάμος να ‘ναι
κι ό,τι να ‘ναι. Εξάλλου, από τη στιγμή που θα αρχίσει το μυστήριο, μέχρι τη
στιγμή που θα τελειώσει, οι κάμερες, τα φλας, οι φωτό, οι ζωντανές ειδήσεις, ο
ψιλοεπώνυμος θα έχει γίνει κολοσσός. Ο Άρθουρ Μίλερ και η Μέριλιν Μονρόε.

Κάποιος να παντρευτεί για να έχει νόημα η ζωή μου. Να στρατοπεδεύσουν των
εχθρών τα τηλεοπτικά φουσάτα έξω από το σπίτι του. Ο δημοσιογράφος, με κομμένη
την ανάσα, να μου μεταδίδει ότι τώρα βγήκε από το κατώφλι ο τρίτος ξάδελφος
της μητέρας της νύψης. Τώρα έσκασε μύτη η Φιλιππινέζα με σομόν ντε πιες. Τώρα
μπήκε το παιδί του ανθοπωλείου με μια γκουμούτσα γλαδιόλες. Τώρα άνοιξε ένα
παντζούρι και ξανάκλεισε. Τα θέλω όλα. Όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.
Πού γνωρίστηκε το ζεύγος, τι του είπε, τι της είπε, τι του απάντησε, πού θα
μείνουν μετά τον γάμο, πού θα πάνε μήνα του μέλιτος, αν θα μας δείξουν σε
απευθείας σύνδεση την πρώτη νύχτα του γάμου, ποιος έραψε το νυφικό, πόσο
κόστισε, πόσες παγιέτες είχε στο μπούστο, πόσα μέτρα η ουρά, αν του πάτησε το
πόδι στην εκκλησία, αν ο άνθρωπος είχε κάλο και τινάχτηκε ουρλιάζοντας σαν
καρτούν ­ ο γαμπρός ο Ντόναλντ Ντακ ­ όλα!

Όλα τα θέλω. Όλα μέχρι τελικής εξοντώσεως. Για να χαρώ. Να τους καμαρώσω. Για
να πιστέψω ότι, σε μία εποχή όπου τα διαζύγια γίνανε σαν τα στραγάλια, αυτοί
οι δύο δεν θα χωρίσουνε ποτέ. Ους η TV συνέζευξε, άνθρωπος μη χωριζέτω.

«Χωριζέτω»; Δεν χώρισε κανείς;

Τότε εγώ γιατί να δω δελτίο ειδήσεων; Άμα δεν πετύχω το ζευγάρι εκ δεξιών και
εξ ευωνύμων του τηλεπαρουσιαστού να ξεμαλλιάζεται, να ωρύεται, να
αλληλοκατηγορείται, να αλληλοϋβρίζεται ­ της μάνας σου, του πατέρα σου, της
θείας σου, τι γούστο έχει;

Και αυτός λέει:

­ Δεν πέφτω στο επίπεδό σου, γιατί είμαι ανώτερος άνθρωπος.

(Αυτή την ατάκα την λένε κλασικά οι ψωνάρες).

Κι αυτή αντεπιτίθεται:

­ Δεν πέφτω στο επίπεδό σου, γιατί εγώ είμαι κυρία!

(Αυτή την ατάκα την λένε κλασικά οι κατίνες).

Δεν έβηξε κανείς; Τότε εγώ γιατί να δω δελτίο ειδήσεων; Το ζήτημα είναι
κάποιος να βήξει. Κάποιος ανθυποστάρ να μπει σε μια κλινική για ανάλυση ούρων.
Μόνο με μια ανάλυση ούρων πάλλεται πλέον το πανελλήνιον. Βγαίνουν τα ιατρικά
ανακοινωθέντα απανωτά:

­ Τώρα ήρθαν τα ούρα, τώρα παραλάβαμε τα ούρα, τώρα τα ούρα οδεύουν στον
διάδρομο, τώρα τα ούρα στρίβουν δεξιά γωνία, τώρα όλο ευθεία, τώρα τα ούρα
συστήνονται με τη μικροβιολόγο, τώρα αναλύονται, τώρα τα βράζουμε, τώρα τα
σουρώνουμε, τώρα τα αυγοκόβουμε, τώρα θα σας τα σερβίρουμε ζεστά – ζεστά με
ντρέσινγκ την είδηση.

Ώρες αυτό τώρα. Οι ώρες οι ατελείωτες. Και δεν μιλάμε για τις περιπτώσεις όπου
όντως υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Και που όντως το σοβαρό πρόβλημα είναι είδηση.

Μιλάμε για το τίποτα. Το απολύτως απόλυτο τίποτα. Το μηδέν. Το ζερό. Μια
αδιαθεσία, μια δυσπεψία, μια ζαλάδα; Έρχονται και κλείνουν οδοί και λεωφόροι
από τα τηλεοπτικά συνεργεία. Σε λίγο θα πετάνε έξω από την εντατική τον κόσμο
για να χωρέσει η κάμερα. Θα περιμένει ο ασθενής την αποκλειστική με την πάπια
και θα του έρχεται ο ρεπόρτερ με το μικρόφωνο.

Δεν μαλλιοτραβήχτηκαν τίποτα τραγουδιάρες μεταξύ τους;

Τότε εγώ γιατί να δω δελτίο ειδήσεων; Πώς θα ενημερωθώ, η πολίτις, ποιανής το
Βερσάτζε είναι αυθεντικό και ποιο ξεπατικούρα από τη μοδίστρα στο ισόγειο;
Ποιανής το σουξέ το πήρε η άλλη; Ποια πουλάει πιο πολύ στην Τουρκία; Ποια στο
Ουζμπεκιστάν;

Αν δεν παντρεύτηκε, δεν χώρισε, δεν έβηξε, δεν μαλλιοτραβήχτηκε κανείς ­ εγώ
γιατί να το δω το δελτίο; Τι κίνητρο έχω;

Να κάτσω να αγχωθώ για Σκόπια και βομβαρδισμούς; Να ψυχοπλακωθώ με τους
πρόσφυγες; Γυναίκες που σέρνονται στα ερείπια, σφίγγοντας ένα μωρό στην
αγκαλιά; Ένα μωρό που με κοιτάζει ­ εμένα και μόνον εμένα ­ με τεράστια μάτια;

Στρέφω το βλέμμα. Αρνούμαι να ταυτιστώ με τον τρόμο του. Και να ‘θελα, δεν
μπορώ. Δεν έχω τα ψυχικά περιθώρια. Η ώρα πήγε δώδεκα και δεν ξέρω τι τρώμε το
μεσημέρι. Το κεφάλι μου πάει να σπάσει και το παυσίπονο δεν με έπιασε. Τον
λεκέ στην μπλούζα τον τρίβω, τον τρίβω ­ τίποτα. Στο βίντεο πατάω το record,
αλλά έχει μπλοκάρει και δεν τη γράφει την ταινία. Στο σούπερ μάρκετ ξέχασα τη
σακούλα με το μαρουλολάχανο.

Κατάλαβες; Έχω τα δικά μου προβλήματα. Τα δικά μου βάσανα. Γι’ αυτό κάθομαι,
κάθε βράδυ, στις εφτάμισι, να δω ειδήσεις. Ειδήσεις, ελαφρές, χαρωπές,
αμέριμνες. Ειδήσεις που δεν παχαίνουν. Που δεν προσθέτουν κιλά και θερμίδες.
Ειδήσεις χωρίς ζάχαρη. Με ζαχαρίνη. Με φρουκτόζη. Ειδήσεις λάιτ. Δεν θέλω να
ενημερωθώ. Θέλω να ξαλεγράρω.