Μικρές για την Ευρώπη οι ελληνικές τράπεζες

Μπορεί τα τελευταία χρόνια στον ελληνικό χρηματοπιστωτικό χώρο να
πραγματοποιήθηκε μια σειρά από συγχωνεύσεις και εξαγορές, όμως η συνολική του
εικόνα δεν έχει κατά πολύ μεταβληθεί. Για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, οι εμπορικές
τράπεζες ήταν και παραμένουν μικρές, από πλευράς μεγέθους, με αποτέλεσμα και
το ενδιαφέρον των ξένων για την απόκτηση παρουσίας στη χώρα μας να κρίνεται,
αντικειμενικά, περιορισμένο. Προσπαθώντας να καλύψουν αυτό το κενό, οι
διοικήσεις των ελληνικών τραπεζών επιχειρούν να αναπτύξουν την παρουσία τους
στα Βαλκάνια και στην ευρύτερη Νοτιοανατολική Ευρώπη, ώστε να αυξηθεί το εν
δυνάμει πελατειακό τους κοινό.

Άλλωστε, μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι η μόνιμη επωδός των ανακοινώσεων
που κάνουν κατά καιρούς οι διοικήσεις των εμπορικών τραπεζών, όταν αναφέρονται
στα επεκτατικά τους σχέδια εκτός των ελληνικών ορίων, έχει να κάνει με το
έντονο ενδιαφέρον τους για τις εξελίξεις στην παραπάνω γεωγραφική περιοχή.
Ορισμένες εξαιρέσεις, που κατά καιρούς παρατηρούνται, όπως, για παράδειγμα,
αυτό της Εθνικής που έχει πολύ μεγαλύτερες βλέψεις, απλά επιβεβαιώνουν τον
κανόνα.

Στην ετήσια έκθεσή της για την πορεία της εθνικής οικονομίας, η Τράπεζα της
Ελλάδος προχώρησε σε μια εκτενή αναφορά σχετικά με το συγκεκριμένο ζήτημα.
Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, «με κριτήριο το σύνολο του ενεργητικού στο
τέλος του 1999, στις 100 μεγαλύτερες ευρωπαϊκές τράπεζες συμπεριλαμβάνονται
μόνο 2 ελληνικές, από τις οποίες η πρώτη βρίσκεται μόλις στην 74η θέση». Το
στοιχείο αυτό είναι δημοσιευμένο και στο περιοδικό «The Banker. Top 500
Europeans», στο τεύχος του περασμένου Σεπτεμβρίου.

Προκειμένου να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης, σχετικά με το πραγματικό μέγεθος
των ελληνικών τραπεζών σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αρκεί να σημειωθεί ότι στη
σχετική λίστα των 100 μεγαλύτερων ευρωπαϊκών τραπεζών που προαναφέρθηκε
περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων: 4 ισπανικές τράπεζες, 4 πορτογαλικές, 8
γαλλικές, 12 βρετανικές, 12 ιταλικές και 22 γερμανικές. Όπως προαναφέρθηκε, οι
ελληνικές τράπεζες είναι μόλις 2. Ύστερα από όλα αυτά, είναι μάλλον λογική η
προσπάθεια της ελληνικής τραπεζικής κοινότητας να αυξήσει τουλάχιστον τα
ερείσματά της σε έναν προνομιακό γι’ αυτήν γεωγραφικό χώρο.

Όπως αναλαμβάνει να εξηγήσει η Τράπεζα της Ελλάδος, «με αυτά τα δεδομένα,
τουλάχιστον οι μεγαλύτερες ελληνικές τράπεζες επιχειρούν να αναδειχθούν σε
ισχυρά περιφερειακά πιστωτικά ιδρύματα, με κύριο πεδίο δραστηριότητας τις
χώρες της Βαλκανικής και της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, γενικότερα,
στηριζόμενες πρωτίστως στη σημαντική θέση που κατέχουν (σε τοπικό επίπεδο)
στις εργασίες λιανικής τραπεζικής και υποβοηθούμενες από την παρουσία τους στα
διεθνή χρηματοπιστωτικά κέντρα και από τις συνεργασίες και στρατηγικές
συμμαχίες τους με αλλοδαπά ιδρύματα πανευρωπαϊκής εμβέλειας».

Κάτι αντίστοιχο με το μέγεθος των ελληνικών τραπεζών, σε σχέση με τα ευρωπαϊκά
δεδομένα, ισχύει και σε ό,τι έχει να κάνει με το ποσοστό που αντιπροσωπεύει το
ενεργητικό τους ως προς το ΑΕΠ. Έτσι, την ώρα που στη χώρα μας υπολογιζόταν
περίπου στο 130%, στην Ελβετία ξεπερνούσε το 543%, στο Βέλγιο έφτανε στο 335%,
στην Αυστρία στο 247% και στη Γερμανία στο 241%. Για την ελληνική κεντρική
τράπεζα, πάντως, το γεγονός αυτό σημαίνει ότι «υπάρχουν δυνατότητες για
περαιτέρω ανάπτυξη της ελληνικής χρηματοπιστωτικής αγοράς».