ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ασφαλιστικό

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Η Έρση Δ. Μάνου, Σεβαστουπόλεως 150β, Αθήνα, έστειλε στη στήλη
και τον βουλευτή Λασηθίου Φοίβο Ιωαννίδη, την παρακάτω επιστολή:

«Λέγομαι Έρση Μάνου και είμαι κόρη του Δημ. Μάνου, τέως επίτιμου Ανωτάτου
Εκπαιδευτικού Συμβούλου του τότε Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, επί κυβερνήσεως
Γεωργίου Παπανδρέου. Ο πατέρας μου, ήταν πρωτεργάτης της τότε μεγάλης
Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης, μαζί με τον Ευάγγελο Παπανούτσο και τον Ιωάννη
Κακριδή.

Σας γυρίζω πολλά χρόνια πίσω, αλλ’ ακούγοντας τις μέρες αυτές, τον κ.
Ιωαννίδη, να μιλάει στην τηλεόραση, για τη μαύρη επέτειο της χούντας, αλλά και
για το μεγάλο αυτό θέμα, το Ασφαλιστικό, θέλω να σημειώσω τα εξής: Γεννήθηκα
στις 25/4/1947. Είμαι ασφαλισμένη στο ΙΚΑ από 1/4/66 και έχω 8.500 ένσημα.
Είμαι διαζευγμένη, με γιο 24 ετών, σπουδαστή. Από 1/1/1997 έμεινα… άνεργη,
σε ηλικία τότε 50 ετών, ύστερα από θύελλα ομαδικών απολύσεων από τα Τσιμέντα
Χαλκίδος, όπου εργαζόμουν, μετά το διαζύγιό μου, ως Γραμματεύς Διοικήσεως
(όταν αγοράστηκαν τα Τσιμέντα Χαλκίδος από την ΑΓΕΤ, υπό νέο ιδιοκτησιακό
καθεστώς).

Το να μείνω άνεργη στα 50 μου χρόνια, σίγουρα δεν ήταν δική μου επιλογή. Αλλά
δεν είναι καθόλου εύκολο να βρει μια γυναίκα 50-54 ετών σήμερα εργασία με
ασφαλιστική κάλυψη. Αναγκάζομαι να εργάζομαι μόνο ­ part time ­ σε ορισμένα
χρονικά διαστήματα. Σήμερα είμαι 54 ετών και σύμφωνα με τις διατάξεις του
Νόμου 1902/1990 για να λάβω μειωμένη σύνταξη στο 55ο έτος της ηλικίας μου,
πρέπει να έχω πραγματοποιήσει 4.500 ημέρες εργασίας από τις οποίες τις 500
τα… τελευταία 5 έτη που προηγούνται από το ένα έτος μέσα στο οποίο
υποβάλλεται η αίτηση για συνταξιοδότηση.

Κι αναρωτιέμαι: όταν είσαι μακροχρόνια άνεργη, 54 ετών και σχεδόν ακατόρθωτο
να ξαναμπείς στην αγορά εργασίας, πού να βρεις αυτή την περίφημη…
”τελευταία 5ετία”;;;

Νιώθω ντροπή ως Ελληνίδα. Και, πέρα απ’ αυτά, καταθέτω την πικρία μου, γιατί
πονάω για τον πολιτικό μου χώρο, γιατί εκεί ανήκα και ανήκω. Αυτή την
”κοινωνική ευαισθησία” του Κράτους, έχω ανάγκη να την ”δω”, όχι μόνο να
την ακούω. Το μόνο παρήγορο, ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα φωνές, να θυμίζουν, σ’
εμάς, τη γενιά της ”Μεταπολίτευσης”, τους αγώνες μας, τις ελπίδες μας και το
όραμα του ΠΑΣΟΚ».

Αλληλογραφία

Ν.Θ., Καμελιών 26, Π. Ψυχικό: Όλα τα κείμενά σας είναι πολύ ενδιαφέροντα. Γι’
αυτό και τα δημοσιεύω. Κάντε, όμως, λίγο κράτει! Σε λίγο, θα ξεχειλίσουν τα
συρτάρια μου! Ευχαριστώ.