Απασφαλισμένο ασφαλιστικό

Ένα απασφαλισμένο ασφαλιστικό είναι αυτή την ώρα μια αποσφαλισμένη
χειροβομβίδα. Η φωτιά που άναψε δεν θα σβήσει εύκολα, καθώς οι εμπρηστές
περιμένουν από τα θύματα να τη σβήσουν. Οι Βρετανοί αναλογιστές κατέγραψαν τα
συμπτώματα της παθογένειας του ασφαλιστικού μας συστήματος. Δεν διερεύνησαν τα
βαθύτερα αίτιά της. Και φυσικά δεν το έπραξαν αυτό και οι ημέτεροι.
Αποτέλεσμα, η τερατώδης πρόταση. Σπέρνουν ανέμους και θερίζουν θύελλες. Έτσι,
με εξαίρεση, μια βραχεία μεταβατική περίοδο, ολόκληρο το σύστημα μπαίνει στις
κλίνες του Προκρούστη. Η σύνταξη μπαίνει στη μικρή και ό,τι «περισσεύει»
περικόπτεται. Ο συντάξιμος χρόνος στη μεγάλη, όπου ο μυθολογικός ληστής τον
τεντώνει βίαια, και όποιος αντέξει. Θησέας δεν φαίνεται στον ορίζοντα για να
«χαλάσει» το θηρίο και μακάρι αυτόν τον ρόλο να τον επωμισθούν τα συνδικάτα
που βρίσκονται ως τώρα σε ελεύθερη πτώση.

Η πρόταση της εξουσίας είναι η συρρίκνωση του ασφαλιστικού δικαιώματος και η
περίσωση του συρρικνωμένου, με μετακύλιση του κόστους σε εκείνους που δεν
έχουν καμίαν ευθύνη, τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους.

Στη δικαίως απορριπτόμενη από τα συνδικάτα πρόταση δεν υπάρχουν ούτε το κράτος
(προϋπολογισμός) ούτε ο εργοδότης. Λύση όμως με τους δυο αυτούς παράγοντες στο
ανεύθυνο είναι εκτός πάσης σοσιαλιστικής ιδεολογίας. Είναι η αυθεντικότερη
νεοφιλελεύθερη επιλογή.

Στην κοινή λογική καμία αποτελεσματική θεραπεία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς
την προηγούμενη διάγνωση των νοσογόνων αιτίων.

Πώς και γιατί «επτωχεύσαμεν»; Διότι:

α. Επί δεκαετίες και έως πρόσφατα το κράτος εκμεταλλεύεται την
περιουσία και ουσιαστικά δημεύει τα χρήματα των Ταμείων, δηλαδή τα λεφτά των
ασφαλισμένων. Όταν τα επιτόκια κυμαίνονται στο 20%, τα Ταμεία εξαναγκάζονται
να τα καταθέτουν με… 1%!

β. Τα λεφτά των ασφαλισμένων αποτέλεσαν την κύρια κινητήρια δύναμη της
όποιας αναπτυξιακής πολιτικής τα τελευταία 30 χρόνια.

γ. Η ανικανότητα της Διοίκησης αφήνει ανείσπρακτους νομοθετημένους
πόρους της τάξεως των 700 δισ. ετησίως.

δ. Όπως προέκυψε από την πρόσφατη απογραφή, οι εν Ελλάδι αλλοδαποί
λαθρομετανάστες που απογράφηκαν ανέρχονται στους 1.100.000. Είναι προδήλως
περισσότεροι, αλλά κάρτα εργασίας και άρα συνεισφορά δική τους και των
εργοδοτών τους έχουν μόνον οι 200.000 περίπου. Απώλεια πόρων τουλάχιστον 760
δισ. ετησίως.

ε. 500.000 άνεργοι, ενδημική πλέον κατάσταση της ελληνικής οικονομίας,
μόνον από την παύση των εισφορών σημαίνουν απώλεια 380 δισ. πλέον την
επιβάρυνση επιδομάτων.

Όποιος δεν εγκύψει σοβαρά και υπεύθυνα στη γενεαλογία του κακού για να
αντιμετωπιστεί στη ρίζα του, θα καταφεύγει σε εύκολες, πλην άδικες εκδοχές,
όπως αυτή της «πρότασης», που τελικά διαιωνίζουν το πρόβλημα. Η κοινωνική
ασφάλιση στάθηκε τα τελευταία 50 χρόνια εργαλείο αναδιαμονής του εθνικού
εισοδήματος και υπήρξε η πεμπτουσία του κοινωνικού κράτους. Οι μεταλλαγμένοι
σοσιαλιστές τύπου Μπλερ και Γκίντενς επιχειρούν να επανακαθορίσουν τον ρόλο,
όπως λένε, του κοινωνικού κράτους, στην πραγματικότητα να το κατεδαφίσουν. Το
δυστύχημα είναι ότι έχουν πολλούς μιμητές. Αλλού, αλλά, φευ, και εδώ! Από
καιρό, μια από τις μοιραίες «επιτυχίες» του παγκοσμιοκρατικού συστήματος,
υπήρξε η ραγδαία μεταμόρφωση του πολίτη σε καταναλωτή. Ο πολίτης σκέπτεται
αυτοπροσώπως, δρα και αγωνίζεται. Ο καταναλωτής υιοθετεί τυφλά και άκριτα τη
«μοναδική σκέψη», αδρανοποιείται και σέρνεται. Οι μεταλλαγμένες, άλλοτε
πρωτοπορούσες, ευρωπαϊκές ηγεσίες εκμεταλλεύονται την κάμψη του ανοσοποιητικού
συστήματος των κοινωνιών τους και επιβάλλουν αβρόχοις ποσί τις αποφάσεις του
συστήματος που εκπροσωπούν.

Στις χώρες της ευρωζώνης ­ και της Δύσης ευρύτερα ­ στα μεταπολεμικά χρόνια
οικοδομήθηκε ένα κοινωνικό κράτος το οποίο, σε παράλληλο βίο με το κράτος
δικαίου, έδωσε τη δυνατότητα σε πλατιά λαϊκά στρώματα να μετάσχουν στα αγαθά
της ευημερίας. Το αντίπαλον δέος, ο κομμουνισμός, ανάγκασε τις καπιταλιστικές
ολιγαρχίες να αποδεχθούν παραχωρήσεις προς τους εργαζομένους. Έτσι τα
σοσιαλεργατικά κόμματα και τα συνδικάτα μπόρεσαν να μετατρέψουν τον φόβο του
κεφαλαίου σε πολιτικοκοινωνικό πλεονέκτημα υπέρ των οπαδών τους. Αφότου όμως
εξέλιπε ο κίνδυνος της σοβιετοποίησης, είναι «ο δρόμος ανοιχτός και τα σκυλιά
δεμένα». Με γοργούς ρυθμούς επισπεύδονται δύο δεινά, η μετάλλαξη των ως χθες
διεκδικούντων και κατά το μάλλον ή ήττον δικαιουμένων την πρωτοπορία και η
αποδόμηση του κοινωνικού κράτους. Η υπερεκχειλίζουσα κερδοφορία του κεφαλαίου,
ιδίως του χρηματιστηριακού, αρνείται να συμμετάσχει στη διατήρηση της
πρόνοιας. Τους ενδιαφέρει μόνον η μέγιστη μεγιστοποίηση των κερδών τους.
Σταθερότητα εργασίας, αγοραστική δύναμη, κοινωνική ασφάλιση θυσιάζονται στην
παγκοσμιοποιημένη αγορά.

Η ευρωζώνη έχει ακριβό κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα, παγιωμένες
συνδικαλιστικές ελευθερίες, δυνατή συλλογική διαπραγμάτευση και υψηλά
μεροκάματα. Όλα αυτά όμως αμφισβητούνται και υπονομεύονται. Το χρήμα δεν
ενσωματώνει πλέον την αξία των πραγμάτων, αλλά κυκλοφορεί μαζικά σε μεγέθη που
δεν αντιστοιχούν σε τίποτε, μήτε στην παραγωγικότητα μήτε στην παραγωγή,
εντείνει την όλη σύγχυση και τα εν συγχύσει δρώμενα. Ο εν ακμή
νεοφιλελευθερισμός είναι ορκισμένος εχθρός του κράτους – έθνους και με την
εμπορευματική λογική του αντιμάχεται ό,τι συνιστά και δυνητικό ακόμη εμπόδιό
του, όπως το δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα. Οι 4 ελευθερίες για τις οποίες
καλούσε τους λαούς να χύσουν το αίμα τους ο Ρούζβελτ, λόγου, πίστεως,
ελευθερίας από την ένδεια και τον φόβο, ποδοπατούνται από τους επιγόνους του,
εν ονόματι τής, κατά Τσόμσκι, «πέμπτης ελευθερίας». Δηλαδή της ελευθερίας της
καταλήστευσης, επικυριαρχίας και ανάληψης δράσης προς υπεράσπιση και προαγωγή
των προνομίων των «μεγάλων αφεντικών».

Να επανέλθουμε όμως στην κυβερνητική πρόταση. Είναι βεβαίως στον αντίποδα των
προγραμματικών δεσμεύσεων και φυσικά των πολιτικών (άλλοτε;) οραμάτων του
ΠΑΣΟΚ. Αγνοεί παντελώς και αντιπαρέρχεται σιγή το πελώριο δημογραφικό πρόβλημα
που ασφαλιστικά έχει δύο όψεις, τη μία με τη διαρκή παρέκταση του προσδόκιμου
ζωής και την άλλη με τους νέους εισερχόμενους στην αγορά εργασίας που
λιγοστεύουν ολοένα και ασθητότερα. Τώρα μπαίνουν εκείνοι που οι γεννήσεις ήταν
150.000, σε λίγο θα μπουν των 100.000 και μετ’ ου πολύ των 70.000. Εφιαλτικό
σενάριο για το οποίο ούτε νύξη γίνεται.

Να ανακληθεί οίκοθεν προς περαιτέρω έρευνα και σπουδή η «πρόταση» και να έρθει
νέα κατάλληλη να αποτελέσει βάση διαλόγου και λύσης.

Αλλιώς «Ένας Κώστας “βασιλεύει”/ άλλος Κώστας κυβερνά

ο λαός τι μαγειρεύει / δεν το λέμε πουθενά»!

(Ν. Γκάτσος)