Η κάθοδος των θηρίων

Πρώτη – δεύτερη. Πρώτη – δεύτερη. Πρώτη. Δεύτερη. Πρώτη. Τέτοιο πράγμα, πρώτη
φορά. Άντε δεύτερη. Οι ουρές. Οι ορδές. Η Κατάρα, την κατάρα του να ‘χει. Η
Κακιά Σκάλα ­ όλη την κακία της πάνω του την έβγαλε.

Ανάθεμα! Ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που τους άκουσε. Η γυναίκα του, η
πεθερά του, τα παιδιά του. Εν χορδαίς και οργάνοις να ωρύονται γύρω τριγύρω
στο τριάρι. Εκδρομή. Μονεμβασιά. Πασχαλιάτικα. Η Μονεμβασιά, λέει, μαγεία αυτή
την εποχή.

Η Στουρνάρη να δεις μαγεία αυτή την εποχή. Άδεια, έρημη, ακατοίκητη. Βγαίνεις
στο μπαλκόνι, νέκρα. Κάθε μισή ώρα, ένας λαθρομετανάστης. Αναγαλλιάζει η
καρδούλα σου! Θα σου συγκρίνω εγώ, Μεγάλη Παρασκευή, Μονεμβασιά με Στουρνάρη;

Πρώτη – δεύτερη. Πρώτη. Δεύτερη. Να φύγουμε. Να ξεφύγουμε από το άγχος.
Ξεφύγαμε από το άγχος και μπήκαμε στο έμφραγμα. Για να πετύχουμε την Εθνική
άδεια οχτακόσιους μαθηματικούς υπολογισμούς κάνανε. Ούτε ο Αϊνστάιν! Μόνο τον
κύκλο που δεν τετραγωνίσανε για να τους κάτσει η επιστροφή. Κι εδώ, μιλάμε,
σκαρφαλώνει ο ένας Ζάσταβας πάνω στον άλλον. Αυτόν τον διπλανό με το
ημιφορτηγό, τις ώρες τις ατέλειωτες τον έχει δίπλα του. Δικό του άνθρωπο τον
θεωρεί πια. Αδελφό του. Αίμα του.

Πρώτη – δεύτερη. Για κάποιο λόγο, που βαριέται να τον θυμηθεί, η γυναίκα του
του κρατάει μούτρα. Δεν του μιλάει. Αντιθέτως, η πεθερά του τού μιλάει ­ αλλά
πάρα πολύ όμως. Ακατάπαυστα. Ακατάσχετα. Τόσα χιλιόμετρα, γλώσσα δεν έχει
βάλει μέσα. Η σύνταξη δεν ήρθε, η Ουρανία κρύβει τα χρόνια της, η Ουκρανία
είναι κράτος ή επαρχία, οι αγκινάρες ακρίβυναν, ο Αβραμόπουλος γιατί να κάνει
κόμμα, το καλσόν της σκίστηκε, το παιδί κρυώνει, ο μπροστινός είναι άσχετος,
τώρα κάνε, Αντώνη, την προσπέραση. Τιμόνι δεν έχει πιάσει στα χέρια της, τώρα
κάνε Αντώνη την προσπέραση! Έχει και άποψη ο Φιντιμπάλντι! Η χήρα του ΟΓΑ!

Πρώτη – δεύτερη. Η γυναίκα του ατενίζει αγέρωχη τα διόδια. Εκείνη του το είπε
να ξεκινήσουνε… νωρίτερα; Αργότερα; Δεν θυμάται. Δεν μιλάει με το στόμα,
αλλά το βλέμμα της πάει ροδάνι. Αυτό το βλέμμα το σπαστικό, το συγκεκριμένο,
το εύγλωττο, το «δεν θα σου πω “σου τα ‘λεγα εγώ”, αλλά σου τα ‘λεγα εγώ, δεν
φταίει κάνας άλλος, φταίω εγώ που σε παντρεύτηκα, που στραβώθηκα και σε πήρα
και σου ‘κανα και δυο παιδιά».

Η μικρή βάζει αναιτίως τα κλάματα. Η γυναίκα του σπάει τη σιωπή της.

­ Η κόρη «ΣΟΥ» κλαίει!

Η κόρη «ΣΟΥ». Όταν κλαίει, οδύρεται, κάνει αταξίες, είναι η κόρη «ΤΟΥ». Η
αποκλειστική, ο ολοδική του, η πατέντα του. Όταν παίρνει καλούς βαθμούς στο
σχολείο, η κόρη «ΤΟΥ» γίνεται αυτομάτως κόρη «ΤΗΣ». Κόρη «ΜΑΣ» ­ ποτέ! Ή «ΤΟΥ»
ή «ΤΗΣ». Σχιζοειδή προσωπικότητα θα αποκτήσει το παιδί.

­ Σου μιλάω. Η κόρη «ΣΟΥ» κλαίει.

Το άκουσε. Το εισέπραξε. Το εμπέδωσε. Η κόρη «ΤΟΥ» κλαίει.

­ Γιατί κλαις, πουλάκι μου;

­ Γιατί με τσιμπάει ο Αντώνης.

­ Γιατί, Αντώνη, τσιμπάς την αδελφή σου;

­ Γιατί θέλω γαριδάκια.

«Γιατί τσιμπάς, την αδελφή σου, γιατί θέλω γαριδάκια». Η τέλεια συνεννόηση.
Αλλού μιλάμε, αλλού βροντάμε. Τα νεύρα του. Δεν μπορεί και να ανάψει ένα
τσιγάρο με τόσο παιδομάνι στο αυτοκίνητο.

­ ΘΕΛΩ ΓΑΡΙΔΑΚΙΑ!

Η πεθερά του:

­ Αν δεις πουθενά γαριδάκια, πιάσε κάπου δεξιά να αγοράσουμε. Στην Εθνική αυτό
τώρα. Στην Εθνική Οδό. Να βρεις γαριδάκια. Και γαριδάκια να βρεις και δεξιά να
κάνεις. Και γαριδάκια και δεξιά. Ο σουρεαλισμός σε όλο του το μεγαλείο. Γεια
σου Ιονέσκο, με τα κλαρίνα σου!

Πρώτη – δεύτερη. Άντε και τους φάγαμε, άλλους πενήντα πόντους. Δίπλα ο
αδελφοποιητός. Μπροστά ουρά. Πίσω ουρά.

­ Από πού έρχεστε;

Ο Χριστός και η Παναγία! Ποιος του μιλάει. Ποιος του βαράει το τζάμι; Κοιτάζει
έξω. Ο τύπος με το μικρόφωνο και την κάμερα.

­ Από πού έρχεστε;

Από τη μάνα του, τον πατέρα του, τη θεία του κι όλο του το σόι ­ από ‘κει
έρχεται. Κρατιέται μη μιλήσει. Η γυναίκα του δίπλα φρεσκάρει κραγιόν, κρεπάρει
μαλλί και σκύβει παράθυρο:

­ Από Πελοπόννησο!

­ Μεγάλη κίνηση;

­ Μεγάλη, πολύ μεγάλη, μέγιστη, ουδεμία μέριμνα έχω εντοπίσει καθ’ οδόν,
είμαστε κράτος εμείς, τέσσερις ώρες στον δρόμο με μικρά παιδιά, μην
ουρλιάζεις, κουκλίτσα μου, να μιλήσω με τον κύριο, χάος που λέτε, χρόνια
πολλά, για τις ειδήσεις είναι αυτό, Χριστός Ανέστη, σε ποιο κανάλι θα το
δείξετε κι εσείς ό,τι ποθείτε!

Αυτή πια δεν είναι η γυναίκα του. Αυτή είναι ο Νίκος Χατζηνικολάου. Μες στη
χαρά που θα την απαθανατίσουν τα δελτία. Θα την δοξάζουν οι επερχόμενες
γενεές. Αι γενέαι πάσαι ­ μαζί της θα ασχολούνται.

Πρώτη – δεύτερη. Πρώτη. Δεύτερη. Σαν τη ζωή του. Που ξεκίνησε με φόρα. Σε
δρόμους ανοιχτούς. Σε λεωφόρους ολόφωτες. Που έπιανε τα 200 την ώρα. Που
κύλαγε χωρίς φρένα στην κατηφόρα. Η ζωή του. Που ξαφνικά, έμεινε στάσιμη. Σε
μια Εθνικό Οδό. Χωρίς μπροστά. Χωρίς πίσω. Η ζωή του…

Μια ζωή πρώτη – δεύτερη.