ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Φυλακές

Ο λόγος στους αναγνώστες:

Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

«Το μακελειό στο Γενικό Κρατικό με πρωταγωνιστή τον Κ. Πάσσαρη
επιβεβαιώνει τον κανόνα ότι όσοι προωθούν αυταρχικές αλλαγές στον
χώρο της Δικαιοσύνης και του Σωφρονιστικού Συστήματος είναι σε ετοιμότητα να
εκμεταλλευθούν κάθε αφορμή, προκειμένου να εμφανίσουν τις “λύσεις” που
απεργάζονται ως αναγκαίες και περίπου αυτονόητες. Ο λόγος του Κ. Καραμανλή, με
τον απροκάλυπτο λαϊκισμό του, είναι απολύτως ενδεικτικός αυτής της
στάσης. Εκφράζοντας μια υπερσυντηρητική αντίληψη, δήλωσε με στόμφο ότι “τα
όποια παράθυρα υπάρχουν στη σωφρονιστική νομοθεσία πρέπει να κλείσουν”!!
Δυστυχώς, τέτοιες απόψεις υπονοούν ότι ένας κρατούμενος που πάσχει, φερ’
ειπείν, από επιληψία (όπως ο Πάσσαρης) δεν θα πρέπει να έχει την
απαραίτητη ιατρική παρακολούθηση, αλλά, ουσιαστικά, θα πρέπει να αφεθεί στη
μοίρα του, προκειμένου να μην του δοθεί η ευκαιρία να δραπετεύσει!! Λες και το
πρόβλημα στην περίπτωση του Πάσσαρη είναι το γεγονός ότι παραπέμφθηκε για
εξετάσεις και όχι το ότι η φύλαξή του ήταν ανεπαρκής ή το ότι βρέθηκε με ένα
όπλο στα χέρια του, που η προέλευσή του δεν μπορεί να εξηγηθεί και που καθόλου
δεν πρέπει να αποκλειστεί η περίπτωση να το έφερε μαζί του ήδη από τη φυλακή.

Αυτή η λογική τού αποπροσανατολισμού και της πίεσης για περισσότερο
αυταρχικές λύσεις κυριάρχησε επί πολλές ημέρες. Μάλιστα, η συζήτηση στα
ΜΜΕ επεκτάθηκε και στον ενδεχόμενο ριζικό περιορισμό του ωφέλιμου και
αναγκαίου θεσμού των αδειών των κρατουμένων, ως εάν ο Πάσσαρης είχε
αποδράσει εν αδεία. Ο δε κ. Θ. Αναγνωστόπουλος, υπεύθυνος του Τομέα
Δημόσιας Τάξης της Ν.Δ., πρότεινε να παρέχεται στους αστυνομικούς η δυνατότητα
να χρησιμοποιούν το όπλο τους με “μεγαλύτερη ευχέρεια”, παρατήρηση που βέβαια
και πάλι είναι άσχετη με την περίπτωση Πάσσαρη, διότι εκεί οι
αστυνομικοί απλώς αιφνιδιάστηκαν και δεν πρόλαβαν να αντιδράσουν καθόλου.
Εκτός και αν ο κ. Αναγνωστόπουλος θεωρεί ότι ο κάθε κρατούμενος θα πρέπει εξ
αρχής να πυροβολείται προληπτικά!!

Τα τελευταία χρόνια στον χώρο της σωφρονιστικής πολιτικής, ιδίως χάρη
στον αξιέπαινο κ. Κουβελάκη, είχαν υιοθετηθεί προτάσεις και θεσμοί
που, πράγματι, ανοίγουν κάποιες χαραμάδες ζωής κι ελπίδας για τους
κρατουμένους. Οι άδειες, η διευκόλυνση της υφ’ όρον απόλυσης, ο πιο
ευεργετικός υπολογισμός των ημερών εργασίας και η “ημιελεύθερη διαβίωση”
αποτελούν θετικά βήματα, ασχέτως εάν η κυβέρνηση τα υιοθέτησε υπό το
βάρος του προβλήματος του υπερπληθυσμού των φυλακών».