Οι μαθητές, οι δάσκαλοι και το Ίντερνετ

Σκέψεις του κ. Θ. Σπίνουλα, όπως διατυπώθηκαν στο άρθρο του «Το Internet
της Παιδείας», που δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ» στις 20 Μαρτίου, προεκτείνουν οι
μαθητές του Β4 τού Πειραματικού Λυκείου Ιωνιδείου Σχολής Πειραιά, οι οποίοι
παρατηρούν μεταξύ άλλων:

«Δεν είναι δυνατό να υποκατασταθεί η ανθρώπινη παρουσία από μια μηχανή της
οποίας η λειτουργία ­ εκπληκτική κατά τα άλλα ­ αποκλείει την ποικιλία των
αντιδράσεων, των ερωτήσεων, με άλλα λόγια τη ζωντανή επικοινωνία του δασκάλου
με τον μαθητή.

Σε προέκταση δεν μπορούν ν’ αναπτυχθούν, να εξομαλυνθούν και σταδιακά να
ωριμάσουν όλα εκείνα τα αντιφατικά στοιχεία που ορίζουν την προσωπικότητα νέων
ανθρώπων, όπως εμείς.

Παράλληλα, ο μαθητής μετατρέπεται από δημιουργός σε παθητικό παρατηρητή και
στην καλύτερη περίπτωση γίνεται απλώς ένας επιδέξιος χειριστής. Το μάθημα
(τραγικός, κατά τη γνώμη μας, ο χαρακτηρισμός “ρομποτικό”…) μπορεί να
υφαίνει την επικοινωνία μεταξύ πολλών πομποδεκτών, ωστόσο καταργεί την
ανθρώπινη επαφή, τον ζωντανό λόγο – αντίλογο.

Φτιάχνει μια ατμόσφαιρα αποξένωσης και μοναξιάς για ανθρώπους, δηλαδή εμάς που
χρειαζόμαστε περισσότερο από κάθε τι την άμεση ζωντανή κοινωνία της ομάδας με
όλα τα καλά και άσχημα. Συνακόλουθα, αναρωτιόμαστε: Ένας άνθρωπος που δεν
μιλάει, δεν εκφράζεται αυθόρμητα – ζωντανά, τι άνθρωπος είναι;

Τι θα γίνει; Ξέρετε και ξέρουμε ότι το σχολικό περιβάλλον είναι εκείνο που
πλάθει μέσα από τα προσωπικά βιώματα του καθενός συναισθήματα φιλίας,
αλληλεγγύης, φθόνου, θυμού… σπουδαία, ασφαλώς, για τη διαδικασία της
κοινωνικοποίησής μας.

Βέβαια όλα τα προηγούμενα υποψιαζόμαστε ότι δεν υπάρχουν στο “σχολείο”, το
οποίο εσείς καταλαβαίνουμε ότι οραματίζεστε και αυτό, πιστέψτε μας, αποτελεί
για μας μεγάλη απογοήτευση.

Τελικά, όσο και αν εντυπωσιάζει η μηχανή τής γνώσης όσο και αν προκαλεί την
έκπληξη ο πλαστός ή ο πραγματικός δάσκαλος που αναφέρετε, εμείς επιμένουμε στη
συνεργασία μαθητή – καθηγητή δηλαδή στη συνεργασία ανθρώπων».