Jesus Christ ΒΒC

Τι είναι αυτό το αίσχος που έβγαλε ο κομπιούτορας; Αυτό το ελεεινό το πράγμα,
αυτό το όνειδος, τι στην ευχή είναι, άγιες μέρες; Και δεν φτάνει που μας το
φορέσανε: μας το «τεκμηριώσανε» κι από πάνω.

Το ντοκιμαντέρ του BBC. Το είδαμε στα δελτία ειδήσεων και δεν πιστεύαμε στα
μάτια μας. Μαζεύτηκαν, λέει, κάτι σαν επιστήμονες ­ να τους χαίρεται η μανούλα
που τους σπούδαζε τόσα χρόνια! ­ και κάτσανε και συνθέσανε το πρόσωπο του
Ιησού Χριστού. Αυτό, όμως, δεν είναι πρόσωπο! Αυτό δεν είναι ούτε Ιησούς ούτε
Χριστός. Η εκδίκηση των αλλοθρήσκων είναι.

Κάτσανε και τα βάλανε κάτω. Και με βάση τα δεδομένα της εποχής, φτιάξανε στον
υπολογιστή ένα πρόσωπο. Απεφάνθησαν ότι έτσι ήταν ο Χριστός. Έτσι, φτυστός κι
ολόφτυστος. Ένας μαύρος άνθρωπος, με μαλλί κολλημένο, άγρια γένια, μικρά, κακά
μάτια κι εκδικητική έκφραση. Ένας κακούργος του κοινού ποινικού. Έτσι και τον
βγάζανε ανφάς-προφίλ θα αποσυντονιζόταν το υπουργείο Δημοσίας Τάξεως. Θα
ξεχύνονταν οι αστυνομικές δυνάμεις στα διόδια Αθηνών-Κορίνθου να τον
συλλάβουνε. Ένας ο Πάσσαρης, δεύτερος ο Θεάνθρωπος. Ο καταζητούμενος. Ο
εγκληματίας. Ο Ιησούς Χριστός.

Και είπανε να μας τον αναλύσουνε κι από πάνω. Βγήκε το βόιδι το βρετανικό. Η
αγελάδα η τρελή. Ο χοντρομπούμπουρας. Το βλέμμα το ηλίθιο, το παραντουριασμένο
από το πολύ το ντοκτορά.

Και μας το έκανε λιανά. Σε μας, τους αδαείς. Τους ηλίθιους, τους αφελείς, τους
μικρόνοες. Τόσα χρόνια, λέει το κήτος, προσευχόμασταν σε λάθος πρότυπο. Αυτά
που ξέραμε να τα ξεχάσουμε. Να τα ξεγράψουμε. Μακριά μαλλιά; Λάθος. Κοντά.
Κοντά και άλουστα. Διότι, τότε, όλοι οι άντρες κόβανε τα μαλλιά τους, λέει ο
Απόστολος Παύλος. (Τώρα γιατί δεν τα λούζανε, δεν κατάλαβα, γιατί είμαι και
συγχυσμένη γυναίκα).

Δεύτερον, ήταν σκούρος. Κατάσκουρος. Γιατί, όταν ο Ιωσήφ και η Μαρία κατέφυγαν
στην Αίγυπτο το μωρό πέρασε απαρατήρητο. Ντούκου το Θείον Βρέφος. Άρα, το
χρώμα του έφερνε προς το αιγυπτιακό. Προς τον Ομάρ Σαρίφ του. Διαφορετικά, θα
ήτανε η μύγα μες στο γάλα.

Και καλά… Άντε, και το αποδέχεσαι το μελαχρινό. Άντε, ούτε στην κουπ των
μαλλιών να τα χαλάσουμε. Η έκφραση του προσώπου όμως; Από πού προκύπτει;
Ανθρωπολογικά, κοινωνιολογικά, επιστημονικά ­ από πού προκύπτει ότι ο Χριστός
είχε μικρά μάτια; Σφιγμένο στόμα; Κακό βλέμμα;

Πώς πήρανε τα μούτρα τους και τον παρουσιάσανε στον κόσμο ως ένα ακόμα
παιχνιδάκι στο κομπιούτερ; Γιατί αυτός δεν είναι ο Ιησούς Χριστός. Αυτός είναι
ο Πάκμαν!

Το BBC! Που το έχουμε και σε υπόληψη ­ εμείς οι άσχετοι, οι ξενομανείς και
ξενολάγνοι. Μοστράρισε την εικόνα σε όλα τα κανάλια του πλανήτη. Κάθεσαι εσύ
τώρα ανυποψίαστος. Και αίφνης, γεμίζει η μικρή σου οθόνη με το γκρο πλαν του
καταζητούμενου. Κι εκεί που αναρωτιέσαι τι κατά συρροήν έχει διαπράξει ο
τύπος, βγαίνουν και σου λένε ότι αυτός είναι ο Χριστός.

Αυτός μπορεί να είναι ο δικός τους Χριστός. Ο κατά φαντασίαν Πολιούχος των
απανταχού συμπλεγματικών. Δεν είναι όμως ο δικός μας. Δεν είναι ο Χριστός που
μας μάθανε. Που τον πιστέψαμε, που τον αναιρέσαμε, που τον ανατρέψαμε, που τον
χάσαμε, που τον ξαναβρήκαμε. Τον ξαναβρήκαμε κάπου να μας περιμένει. Στη
δύσκολη στιγμή. Στη μεγάλη απόφαση. Στο προσωπικό αδιέξοδο. Στην αίθουσα
αναμονής έξω από κάποια εντατική. Στον γάμο που ψυχορραγεί. Στη σχέση που
αιμορραγεί. Στις νύχτες της μοναξιάς. Στις μέρες της απόγνωσης.

Εντάξει, μπορεί να μην ήτανε και σαν τον Ρόμπερτ Πάουελ του Φράνκο Τζεφιρέλι:
μακριά μαλλιά. Ανοιχτόχρωμα μάτια. Λεπτό πρόσωπο. Μειλίχιο, γλυκό, γεμάτο
καλοσύνη. Να το βλέπεις και να αναγαλλιάζει η ψυχούλα σου…

Εντάξει, μπορεί να μην ήταν έτσι. Τον Τζεφιρέλι δεν τον μάρανε η ιστορική
ακρίβεια. Και καλά έκανε. Γι’ αυτό ήταν σκηνοθέτης κι όχι κομπιουτεράς. Αλλά
από το ένα σημείο στο άλλο, υπάρχει μια απόσταση. Μια τεράστια, αγεφύρωτη
απόσταση. Που δεν μπορώ ­ και δεν προτίθεμαι ­ να τη διανύσω.

Όχι, φανατική δεν είμαι. Θρησκόληπτη επίσης. Δεν καίω τα βιβλία του
Ανδρουλάκη. Δεν χαστουκίζω στα δικαστήρια τον Τζίμη Πανούση. Δεν τρέχω σε
όρθρους κι εσπερινούς. Δεν μαζεύω υπογραφές για τις ταυτότητες. Δεν έχω πάρει
τον Χριστόδουλο το κατόπι.

Είμαι μια νορμάλ χριστιανή ορθόδοξη. Κάνω τον σταυρό μου. Ανάβω ένα κερί, όταν
μπαίνω σε εκκλησία. Προσεύχομαι, όταν νιώθω την ανάγκη. Απλά πράγματα.
Κανονικά.

Μια νορμάλ χριστιανή ορθόδοξη. Και θέλω πίσω τον Χριστό μου. Τον δικό μου
Χριστό. Τον Χριστό που με μεγάλωσε, τον Χριστό που με συντρόφευσε. Που άλλοτε
βρέθηκε κοντά μου, κι άλλοτε τον αναζήτησα χωρίς αποτέλεσμα. Για να τον
ξαναβρώ. Και να τον ξαναχάσω. Και να τον ξαναβρώ…

Θέλω τον Χριστό των παιδικών μου χρόνων. Τον Χριστό των μύθων μου. Όχι τον
Χριστό του υπέρβαρου ντοκτορατζή που κάτσε-κάτσε στο κομπιούτερ, τα οπίσθιά
του έχουν γίνει σαν την περιφερειακή ανάπτυξη.

Αρνούμαι. Αρνούμαι να αναστήσω με τον Χριστό του BBC. Με τον Χριστό του PC.
Εγώ ­ εδώ και χρόνια ­ διάλεξα τον δικό μου Χριστό.

Τον Χριστό που, μέσα μου, Ανέστη! Αληθώς!