ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Αφίξεις εφήβων

Στη σπιανάδα της Κέρκυρας ανθοβολούσαν κουτσουπιές. Τα κορίτσια που είχαν ίδιο
χρώμα μπλούζα, σκαρφάλωσαν, φούσκωσαν τα στήθη, βγήκαν φωτογραφία ασορτί με τα
λουλούδια. Κι αυτό δεν ήταν τίποτα μπροστά στις γλυσίνιες, που ανακάλυψαν
αργότερα να σκαρφαλώνουν από το πεζοδρόμιο στα μπαλκόνια των σπιτιών, γεμάτες
μοβ τσαμπιά. Στάθηκαν και τα τραβολογούσαν, να έρθει το μοβ ακριβώς πάνω τους.
Γέμισε ο τόπος λουλουδάκια.

­ Μα πώς κάνετε έτσι; απόρησε η νοικοκυρά στο παράθυρο, δεν έχει στα μέρη σας
λουλούδια;.

Είναι μοίρα της Κέρκυρας, της Ρόδου, μερικών νησιών ακόμα. Γίνονται πεδίο
γνωριμίας τελειοφοίτων Λυκείου με πράγματα που πιθανότατα υπάρχουν στα μέρη
τους, όμως ποτέ δεν τα προσέχουν. Πάνε κι έρχονται στην καθημερινή ρουτίνα και
μόνον αλλάζουν στο τοπίο οι διαφημίσεις στις γιγαντοαφίσες και οι βιτρίνες στα
μαγαζιά. Στην πενθήμερη εκδρομή, πρώτη φορά αναζητούν λέξεις, κοιτάζονται,
ρωτάνε:

­ Πώς το λένε ρε μεγάλε αυτό το χρώμα, κοίτα! Και το δέντρο; Κουτσουπιά; Καλά,
σοβαρολογείς;

Ξεραίνονται στα γέλια με τα ονόματα, όλα κάτι άλλο τους θυμίζουν, αυτό που
κυρίως τα απασχολεί ­ όχι τις Πανελλήνιες. Ήρθανε για τρέλες, ξενυχτάνε,
χορεύουν, πίνουν, στα κινητά ανήσυχοι γονείς κελαηδούν κάθε ώρα και στιγμή.
Και μέσα στη χλαλοή, υποδόρια τους μαγεύει το τοπίο, χωρίς να θέλουν, χωρίς να
το παραδέχονται. Σοκάκια, γκρεμοί, ακρογιαλές, δέντρα, όσα δεν μάθανε δώδεκα
χρόνια στο σχολείο, διδάσκονται συμπυκνωμένα σε πέντε μέρες. Αρχαιολογικοί
χώροι προσφέρουν με απόλαυση τα δύσκολα νοήματά τους. Πέτρινα σπίτια βγαίνουν
μαζί τους φωτογραφία. Οι λέξεις γίνονται πράγματα, εξηγείται ακόμα και το θήτα
της πενθήμερης.

Πίσω στα μαθητικά δωμάτια χρειάζονται ύπνο τριήμερο για να αφιχθούν
πραγματικά.