Τηλεπικοινωνίες

­ Τι κάνεις;

­ Τι να κάνω…

­ Καλά;

­ Τι καλά…

­ Εγώ πάλι…

­ Καλά;

­ Χάλια.

­ Μίλησα με τη Μαρία…

­ Τι κάνει;

­ Χάλια.

­ Ο Γιάννης καλά;

­ Χάλια.

­ Τι μου φταίει…

­ Τι να σου φταίει…

­ Συσσωρευμένη…

­ Αυτό! Αυτό!

­ Κούραση!

­ Συσσωρευμένη κούραση! Αυτό!

­ Και ξέρεις γιατί είναι συσσωρευμένη η κούραση;

­ Γιατί συσσωρεύτηκαν…

­ Πολλά! Πολλά συσσωρεύτηκαν!

­ Πολλά! Πολλά, πολλά, πολλά, αυτή η κούραση πολύ με έχει κουράσει.

­ Η μαμά;

­ Πτώμα;

­ Διάλα. Πήγε προχτές να αυγοκόψει, σταμάτησε το μυαλό της, αδύνατον, δεν
θυμόταν…

­ Πώς αυγοκόβουνε;

­ Όρθια στην κουζίνα, σαν την τρελή μονολογούσε «αυγοκόβω, αυγοκόβω το πρώτο
συνθετικό – αυγό. Το δεύτερο;».

­ Λεμόνι.

­ Λεμόνι, μια κουβέντα είναι. Είδαμε και πάθαμε να το θυμηθούμε το λεμόνι.
Έγινε η ψαρόσουπα…

­ Χάλια;

­ Χάλια είμαι, χάλια.

­ Εγώ ξέρεις τι έπαθα; Το τηλέφωνο το μαύρο το ασύρματο; Το πήρα και κάθησα
μπροστά στην τηλεόραση.

­ Ε, και;

­ Άρχισα να αλλάζω τα κανάλια.

­ Με το τηλέφωνο;

­ Ό,τι είναι τηλεκοντρόλ. Πατάω 1, δεν μου βγαίνει ΕΤ. Πατάω 4, δεν μου
βγαίνει Mega.

­ Ζάπινγκ με τηλέφωνο;

­ Είναι κι αυτή η άνοιξη, βρε παιδί μου…

­ Αυτό δεν είναι άνοιξη. Είναι τραβεστί στη Συγγρού.

­ Δεν ξέρω πώς να ντύσω το παιδί για το σχολείο. Από μέσα τι σερτ από πάνω
ζακέτα. Ζεσταίνεται, ιδρώνει, γυρίζει το μεσημέρι, έχει ξεχάσει τη ζακέτα στο
σχολείο. Μια ζακέτα την ημέρα μού πάει αυτό το βιολί. Άλλοι τα ακουμπάνε σε
ρουλέτες και σε χρηματιστήρια ­ εγώ στα παιδικά τα ζακετάκια θα φάω το δίπατο.

­ Έχω κι έναν πονοκέφαλο…

­ Πάει να σπάσει;

­ Το σπασμένο; Το κλούβιο;

­ Κομμάρες έχεις;

­ Εγώ, αγάπη μου, δεν έχω κομμάρες. Εγώ τις έχω εφεύρει τις κομμάρες. Τις έχω
κατοχυρώσει με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας.

­ Δεν παίρνεις καμιά ασπιρινούλα;

­ Κι άλλη; Έχω κατεβάσει έναν Μπακάκο ασπιρινούλες. Άλλη μια και θα με βρούνε
τάβλα από οβερντόουζ.

­ Να σου πω. Ο Πλούτωνας ήταν θεός ή ημίθεος;

­ Είσαι τρελή;

­ Μου ‘χει κολλήσει.

­ Παιδί μου, είσαι για τα σίδερα;

­ Χτες, τρεις τα ξημερώματα μ’ έπιασε.

­ Αν είναι θεός ή ημίθεος;

­ Μάτι δεν έκλεισα όλη νύχτα. Μ’ έπιασε μια δύσπνοια, σαν βρόγχος ένα πράμα…

­ Για τον Πλούτωνα;

­ Ήταν στο δωδεκάθεο ή στον πάγκο αναπληρωματικός;

­ Τώρα μη μου το κάνεις αυτό…

­ Δίας, Ήρα, Ποσειδώνας, Αθηνά…

­ Μη να χαρείς, έχω να πάω και το θείο μου στο Αρεταίειον…

­ Άρτεμις, Απόλλων, Αφροδίτη, Ήφαιστος…

­ Να πληρώσω και τη δόση της πυρασφάλειας…

­ Δήμητρα, Εστία ΝΟΜΙΖΩ, ο άλλος, ο πες τον…

­ Που το πήγαινε το γράμμα.

­ Ερμής.

­ Ερμής σεκιούριτι, πού το πήρε το μάτι μου;

­ Να ανοίξω Μπριτάνικα, αλλά πώς πάνε μέχρι το σαλόνι;

­ Τι ώρα πήγε;

­ Το έχω με τη χειμερινή…

­ Πήγαμε μία ώρα μπρος…

­ Μπρος – πίσω, είμαι εγώ τώρα για να πατάω κουμπιά; Το άφησα. Σε έξι μήνες θα
είναι εντάξει.

­ Σήμερα ποια αμάξια κυκλοφορούνε;

­ Τα καμπριολέ.

­ Σε κλείνω.

­ Πού πας;

­ Να αυγοκόψω το τηλέφωνο.

­ Καλή όρεξη.

­ Αληθώς Ανέστη!