«Για να μην υποφέρω ο πατέρας μου σκότωσε τη μητέρα μου»

«Ήταν μια μεγάλη θυσία. Ήθελε να έχει εμένα και τη μητέρα μου σε μια
προστατευτική γυάλα. Να κρατά μακριά μας κάθε κακό. Αν ήταν στο χέρι του, να
μη γνωρίσουμε ποτέ πόνο και αρρώστια. Να μας προστατεύει και να απομακρύνει
κάθε στενοχώρια από το σπίτι μας. Γι’ αυτόν ήταν η λύτρωση για όλους μας από
τα δεινά που συσσωρεύθηκαν. Η μόνη λύση για να μην υποφέρω από τα γεγονότα που
σημάδεψαν την οικογένειά μας και ανέτρεψαν τη ζωή μας».

Η εκδρομή. Η οικογένεια σε μία από τις αποδράσεις της στην εξοχή. «Βάζαμε τα πράγματά μας στο αυτοκίνητο και φεύγαμε. Χωρίς πρόγραμμα. Όπου πηγαίναμε, δίναμε το στίγμα με το κέφι μας», θυμάται η Τατιάνα

Ο γυάλινος κόσμος κομματιάστηκε. Από τη βαριά αρρώστια που χτύπησε το σπίτι
της οικογένειας του Κώστα Καψάλη και από τον τραγικό επίλογο που έγραψε ο
ίδιος. Το αέριο από τη φιάλη γκαζιού έπνιξε μέσα σε λίγες ώρες 52 χρόνια ενός
μεγάλου έρωτα και οικογενειακής ευτυχίας. Η 64χρονη Βασιλική έφυγε βίαια από
τη ζωή και ο 68χρονος σύζυγός της Κώστας σώθηκε, χωρίς να το θέλει, την
τελευταία στιγμή από συγγενείς του.

Η ζωή για την 27χρονη κόρη τους Τατιάνα στροβιλίστηκε. Πληγωμένη ήδη από την
οδυνηρή εμπειρία της αρρώστιας, βρέθηκε αντιμέτωπη με τη βαριά σύγκρουση
συναισθημάτων. Η μητέρα της έφυγε από τα χέρια του πατέρα της και η ιστορία
της οικογένειάς της σημαδεύτηκε από το βίαιο περιστατικό. Ο πατέρας της, σκιά
του εαυτού του, κρατιέται στη ζωή με φάρμακα, καταδικασμένος να ζει με τους
εφιάλτες, τις φοβερές εικόνες που στοιχειώνουν νύχτα – μέρα το μυαλό του.

Η ίδια βρίσκεται σε ένα ισχυρό σοκ. «Φαίνομαι ήρεμη. Κρατιέμαι στα πόδια μου
και προσπαθώ να ανταποκριθώ στις υποχρεώσεις μου. Δεν έχω συνέλθει από το
ισχυρό σοκ και δεν έχω ακόμα συνειδητοποιήσει το κενό από τον θάνατο της
μητέρας μου. Στο μυαλό μου δεν μπορώ να φέρω, δεν μπορώ να “σκηνοθετήσω” τις
τελευταίες της στιγμές. Δεν μπορώ ή αρνούμαι να το κάνω. Παραξενεύομαι κι εγώ
με τον εαυτό μου. Δεν έχω ξεσπάσει ακόμα. Όλα βρίσκονται τόσο βαθιά μέσα μου.
Φοβάμαι την ώρα που θα βγουν στην επιφάνεια. Φοβάμαι εκείνη την ώρα που θα
βρεθώ στην πραγματικότητα, αντιμέτωπη με τα συντρίμμια που άφησε αυτή η
ιστορία. Για ένα όμως είμαι σίγουρη. Ότι πάντα θα στέκομαι στο πλευρό του
πατέρα μου και θα τον στηρίζω με την ίδια στοργή και αγάπη. Κατανοώ γιατί το
έκανε, είμαι σίγουρη για τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτήν την απελπισμένη
πράξη. Ήταν κάτι πάνω από αυτόν, πέρα από τη λογική. Πίστευε ότι αυτός ήταν ο
μόνος τρόπος, για να λυτρώσει τη μητέρα μου από τον πόνο και να απαλλάξει
εμένα από όσα θα ακολουθούσαν. Αν είχα έστω και την παραμικρή υπόνοια,
αμφιβολία ως προς τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτήν την πράξη, η στάση μου
απέναντί του θα ήταν διαφορετική». Κατανόηση για τους λόγους που οδήγησαν στο
βίαιο περιστατικό έδειξε και ο ανακριτής. Πίσω από τις λέξεις του υπομνήματος,
είδε τις διαστάσεις αυτής της τραγωδίας και πήρε την απόφαση. «Ελεύθερος με
εγγύηση» ακούσθηκε η φωνή του, στο αυστηρό ανακριτικό γραφείο.

Στον διάδρομο περίμεναν με αγωνία τον Κώστα Καψάλη δύο μαυροφορεμένες
γυναίκες. Η Άννα και η Μαγδαληνή, δύο από τις έξι αδελφές του θύματος. Είχαν
ζήσει από κοντά την τραγωδία και ήρθαν από το Άργος για να σταθούν στο πλευρό
τού γαμπρού τους. Όσα είπαν ήταν μια κατάθεση ψυχής. «Δεν υπήρχε πιο αγαπημένο
ζευγάρι από αυτό. Έχετε αγαπήσει τόσο απόλυτα όσο αυτός ο άνθρωπος αγάπησε την
αδελφή μας; Μόνο τότε θα καταλάβετε. Ήταν η απόλυτη, ιδανική αγάπη».

Αιφνιδιασμός

Η απόφασή τους αιφνιδίασε ακόμα και τους στενούς συγγενείς τού Κώστα Καψάλη.
«Πρόκειται για άγιες γυναίκες. Εμάς ήταν αδελφός μας, αίμα μας. Το δίλημμα για
αυτές ήταν φοβερό. Βρήκαν τη δύναμη και το κουράγιο και αποκαλύφθηκε η
αλήθεια».

Η στήριξη και η φροντίδα συνεχίσθηκε. Στο σπίτι θείας της, αδελφής της μητέρας
της φιλοξενούνται αυτές τις δύσκολες ημέρες η Τατιάνα και ο πατέρας της. «Ήταν
πάντα και θα είναι ο αγαπημένος τους γαμπρός. Τον φροντίζουν, τον
περιποιούνται και του λένε: Πρέπει να ζήσεις για την κόρη σου. Μην της δώσεις
άλλη πίκρα».

Το σπίτι δεν χωράει πια τον Κώστα Καψάλη και την κόρη του. Κλείδωσαν τις
πόρτες και έφυγαν. Κάθε γωνιά του είναι γεμάτη αναμνήσεις που δεν μπορούν να
αντέξουν. Η μεγάλη τραγωδία για τον Κώστα Καψάλη έχει αρχίσει.

«Δεν ήθελε να ζήσει. Ήθελε να ακολουθήσει τη γυναίκα του. Να λυτρωθούν μαζί.
Τώρα ζει στο σκοτάδι, ερμητικά κλεισμένος στον εαυτό του. Δεν θέλει να δει και
να μιλήσει με κανέναν. Δεν έχει συνεχόμενο ύπνο και ταράζεται από εφιάλτες.
Για το τραγικό περιστατικό μού μίλησε μια φορά και το μόνο που μου είπε ήταν
“ό,τι έκανα, το έκανα για σένα”».

Δύσκολες είναι στιγμές για το μοναχοπαίδι την Τατιάνα που στα 27 της χρόνια
έπεσαν πάνω της τα βάρη. «Είναι σαν να περιποιούμαι ένα μικρό παιδί. Οι
αντιδράσεις του είναι απρόβλεπτες. Προς το παρόν σκέπτομαι να τον πάω σε μια
νευρολογική κλινική επειδή χρειάζεται άλλου είδους στήριξη και περίθαλψη.
Αργότερα…»

Στο δωμάτιο της, στο δώμα της πενταώροφης οικογενειακής πολυκατοικίας στο
Παγκράτι, η Τατιάνα, ξεφυλλίζει το άλμπουμ με τις φωτογραφίες. Καρέ – καρέ η
ζωή της οικογένειάς της από τα κλικ της φωτογραφικής μηχανής. «Περάσαμε και
ωραίες στιγμές σε αυτό το σπίτι. Και αυτές ήταν οι περισσότερες. Γλυκά χρόνια
και τρυφερές αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια, την εφηβεία μου με τους
γονείς μου».

Γέννημα θρέμμα Παγκρατιώτης ο Κώστας Καψάλης, αυτό το σπίτι ήταν το πατρικό
του. Ο μεσαίος από πέντε αδέλφια που δεν χώρισαν ποτέ. Εκεί γεννήθηκαν, εκεί
μεγάλωσαν και αργότερα έφτιαξαν τις οικογένειές τους. Στην οικογενειακή
πολυκατοικία ο καθένας έχει το διαμέρισμά του. Με δύο από τα αδέλφια του ο
Κώστας Καψάλης δημιούργησε μια επιχείρηση επίπλων, κατασκεύαζαν έπιπλα, ενώ
είχαν και έκθεση. Παιδί πολυμελούς οικογένειας από το Άργος ήταν και η
Βασιλική. Μεγάλωσε με τις πέντε αδελφές της και αποφάσισε να έρθει στην Αθήνα
για να εργασθεί ως μοδίστρα. Ήταν 16 χρόνων, όταν μέσω συγγενικού προσώπου,
γνώρισε τον Κώστα Καψάλη. Τον ερωτεύθηκε και ύστερα από λίγα χρόνια
παντρεύτηκαν. Η ευτυχία τους συμπληρώθηκε όταν γεννήθηκε η Τατιάνα.

«Ήταν μια πολύ ωραία γυναίκα. Κομψή και φινετσάτη. Πολύ μπροστά από την εποχή
της. Με τον πατέρα μου ταίριαξαν ως χαρακτήρες και έδεσαν ως ζευγάρι. Τις
όποιες δυσκολίες τις αντιμετώπισαν μαζί», περιγράφει η Τατιάνα. Ο πατέρας της
ήταν ήπιος χαρακτήρας. «Δεν τον είχα ακούσει ποτέ να βρίσει. Να πει μια κακιά
κουβέντα και γι’ αυτό υπερηφανευόταν και η μητέρα μου».

Ανοιχτός σε παρέες, ο κ. Κώστας ήταν το πειραχτήρι. «Σε όλους είχε βγάλει
παρατσούκλια. Εμένα με φώναζε το “υψηλό μωρό” από τη Μαντάμ Σουσού και τη
μητέρα μου, επειδή αγαπούσε την οικογένεια Φιλουμένα. Την αγαπούσε πολύ τη
μητέρα μου. Στηριζόταν πάνω της. Γιατί μπορεί ο πατέρας μου να είχε χιούμορ,
να είχε παρέες, αλλά ήταν εσωστρεφής. Ποτέ δεν εκμυστηρευόταν σε άλλους τα
προβλήματά του, τα κρατούσε στο σπίτι. Μόνο τη μητέρα μου εμπιστευόταν και
συμβουλευόταν».

Αγάπη για τη μουσική

Η κιθάρα. Στο σπίτι, το μόνο που ακουγόταν τα ευτυχισμένα χρόνια ήταν η κιθάρα του πατέρα και τα τραγούδια. Φιλόξενο ζευγάρι, το εξοχικό τους σπίτι τα Σαββατοκύριακα ήταν ανοιχτό σε φίλους και συγγενείς

Το μόνο που ακουγόταν στο σπίτι ήταν τα τραγούδια και η κιθάρα τού κ. Κώστα.
«Αγαπούσε πολύ τη μουσική, όπως και η μητέρα μου. Ο πατέρας μου αυτοδίδακτος,
έπαιζε πιάνο και κιθάρα. Και η μητέρα, αν και δεν είχε σπουδάσει μουσική,
γνώριζε τα πάντα. Της άρεσε η κλασική μουσική, που την ανακούφιζε ακόμα και
στις δύσκολες ώρες που πέρασε».

Στον πατέρα της χρωστάει η Τατιάνα και τις σπουδές της στο πιάνο. «Αυτός με
προέτρεψε και μου μετέδωσε την αγάπη του για τη μουσική. Μου αγόρασε πιάνο
όταν ήμουν πεντέμισι χρόνων. Πρώτα έμαθα τα πλήκτρα και μετά έμαθα να γράφω
και να διαβάζω».

Προβλήματα το ζευγάρι δεν είχε ούτε και με την ανατροφή τής Τατιάνας. Τα
δύσκολα και ατίθασα χρόνια της εφηβείας της κύλησαν ομαλά. «Δεν ήταν
καταπιεστικοί γονείς. Δεν μου είχαν αφήσει βέβαια ελεύθερα τα λουριά. Με
μεγάλωσαν με μέτρο, στοργή και σύνεση».

Η Τατιάνα, κοιτώντας τις φωτογραφίες, θυμάται τις εκδρομές με τους γονείς της
τα Σαββατοκύριακα, με φιλικά ζευγάρια και την κιθάρα του πατέρα της στο
εξοχικό τους. «Βάζαμε τα πράγματά μας στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου και
φεύγαμε. Αποδράσεις στην εξοχή. Είχαμε γυρίσει όλη την Ελλάδα. Και όπου
πηγαίναμε, δίναμε το στίγμα με το κέφι μας».

Η αρρώστια

Η πρώτη επαφή με την αρρώστια, την αγωνία και τον πόνο ήρθε στην οικογένεια
πριν από 20 χρόνια. Σε ένα τροχαίο τραυματίστηκε βαριά και κινδύνευσε η
μητέρα. Δέκα ημέρες σε κώμα στο ΚΑΤ, όπου παρέμεινε για έναν μήνα μέχρι να
συνέλθει και να επιστρέψει στο σπίτι της.

«Ήμουν μικρή τότε και δεν θυμάμαι λεπτομέρειες. Οι γιατροί τις πρώτες ημέρες
μάς έδιναν λιγοστές ελπίδες. Η εικόνα που αποτυπώθηκε έντονα στην μνήμη μου
ήταν όταν πήγα στο νοσοκομείο και η μητέρα μου δεν με αναγνώρισε. Ο πατέρας
μου είχε παρατήσει τη δουλειά του και ήταν μέρα – νύχτα στο πλευρό της.
Κοιμόταν στο αυτοκίνητο κι εμένα με είχαν εμπιστευθεί σε ένα φιλικό σπίτι».

Η μητέρα της ανάρρωσε και το ατύχημα έγινε μια θλιβερή παρένθεση και
ξεχάσθηκε. Η οικογενειακή ζωή επέστρεψε στους κανονικούς της ρυθμούς. Πέρασε ο
καιρός, μέχρι που κάποιοι πόνοι οδήγησαν πριν από 13 χρόνια τη Βασιλική Καψάλη
στο γιατρό. Από τις εξετάσεις διαπιστώθηκε κακοήθης όγκος στην ουροδόχο κύστη.

Μέσα σε έναν μήνα υπεβλήθη σε δύο χειρουργικές επεμβάσεις και ακολούθησαν
θεραπείες που κράτησαν περίπου δύο χρόνια. «Για τον πατέρα μου ήταν μεγάλο
πλήγμα. Έτρεχε συνέχεια από γιατρό σε γιατρό. Οι θεραπείες ειδικά τον δεύτερο
χρόνο ήταν επίπονες».

Οι αντιδράσεις του τότε ήταν διαφορετικές. Είχε τον έλεγχο του εαυτού του και
προσπαθούσε με κάθε τρόπο να κρατήσει μακριά την κόρη του και να μη μεταφέρει
τις στενοχώριες του. «Το ίδιο έκανε και η μητέρα μου. Μπροστά μου
συγκρατιόταν. Ήμουν τότε στη Γ’ Λυκείου, απασχολημένη με το διάβασμα και δεν
ένιωσα τόσο έντονα τους κραδασμούς».

Μετά τις θεραπείες, η κατάσταση βελτιώθηκε. «Τον πρώτο καιρό υπήρχε αγωνία, η
μητέρα μου φοβόταν να πάει στον γιατρό ακόμα και για εξετάσεις. Φοβόταν μήπως
της πει κάτι άσχημο. Ο πατέρας μου επέμενε και έβαλε ακόμα και συγγενείς και
φίλους για να την πείσουν». Όσο περνούσε ο καιρός, ο εφιάλτης της αρρώστιας
ξεθώριαζε και απομακρυνόταν μέχρι που σχεδόν ξεχάσθηκε.

Η κατάρρευση

Ξεφυλλίζοντας το άλμπουμ. Γλυκές στιγμές, τρυφερές αναμνήσεις. Η Τατιάνα ξεφυλλίζει το οικογενειακό άλμπουμ. «Υπήρξαν και ωραίες στιγμές σε αυτό το σπίτι. Και αυτές ήταν οι περισσότερες. Τώρα το σπίτι μας ερήμωσε. Το κλειδώσαμε και φύγαμε», λέει δακρύζοντας

Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε από τον περασμένο Αύγουστο. Ένα πρήξιμο στον λαιμό
ήταν το πρώτο σημάδι. Προσπάθησε στην αρχή να το προσπεράσει, λέγοντας ότι
είναι μια απλή ψύξη. Η κατάσταση επιδεινωνόταν και το ζευγάρι αναγκάσθηκε να
παραμερίσει τους φόβους και να αντιμετωπίσει την αλήθεια.

Δυστυχώς, ήταν αυτό που φοβόντουσαν. Ακολούθησε νέος κύκλος θεραπειών, αλλά ο
κ. Κώστας δεν είχε πια το κουράγιο να παλέψει. «Ήταν αγχωμένος και άρχισε να
αλλάζει η συμπεριφορά του. Είχε γίνει υπερπροστατευτικός με τη μητέρα μου. Την
κυνηγούσε για να πάρει τα φάρμακά της σαν να ήταν παιδί. Πέντε λεπτά να
καθυστερούσε, αγχωνόταν».

Μετά την Καθαρά Δευτέρα, η Βασιλική Καψάλη άρχισε να αισθάνεται πόνους στη
μέση. Δυσκολευόταν να σηκωθεί από το κρεβάτι και οι καινούργιες εξετάσεις που
έκανε στα οστά δεν ήταν καλές. Η Τατιάνα άφησε μία εβδομάδα τη δουλειά της,
αργότερα ήρθαν οι αδελφές της μητέρας της να την περιποιηθούν. Η κατάσταση
επιδεινωνόταν. «Η μητέρα μου πονούσε και ο πατέρας μου δεν το άντεχε. Η μητέρα
μου είχε γίνει νευρική και ο πατέρας μου ημέρα την ημέρα κατρακυλούσε». Στο
μεταξύ, στην έντονη ψυχική φόρτιση που βρισκόταν, ο κ. Κώστας άρχισε και αυτός
να επηρεάζεται για τη δική του υγεία. Ένας ακόμα κρίκος στην αλυσίδα των
γεγονότων που οδήγησαν στις δραματικές εξελίξεις. Είχε πόνους στο στομάχι, δεν
μπορούσε να φάει και έχανε συνεχώς κιλά. Άρχισε να έχει έμμονες ιδέες ότι είχε
προσβληθεί και αυτός από την ίδια αρρώστια.

Ο επίλογος

Ένας από τους γιατρούς που επισκέφθηκε, του ζήτησε να κάνει σειρά εξετάσεων
για το συκώτι του. «Τότε ήταν που κατέρρευσε. Αυτή ήταν η χαριστική βολή που
τον τσάκισε», λέει η Τατιάνα.

Οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες. Μία εβδομάδα πριν από το τραγικό περιστατικό ο κ.
Κώστας εισήχθη σε κλινική για εξετάσεις. Βγήκε την Παρασκευή και περίμενε τα
αποτελέσματα. Για κάποιους λόγους καθυστέρησαν. Πήγε τη Δευτέρα, πήγε την
Τρίτη, αλλά δεν πήρε τα αποτελέσματα. Δεν είχε την υπομονή να περιμένει.

Οι αμφιβολίες τον είχαν διαλύσει. «Μου λένε ψέματα. Προσπαθούν να μου κρύψουν
την αλήθεια», πίστευε. Η πίεση, το άγχος και ο πόνος από την αρρώστια της
γυναίκας του φαίνεται ότι ήταν το εκρηκτικό κοκτέιλ που τον οδήγησε στην
απελπισμένη απόφαση.

Η Τατιάνα τη μοιραία εκείνη ημέρα έλειπε στο εξοχικό τους. «Μίλησα τηλεφωνικά
με την μητέρα μου στις 8 το βράδυ και μου είπε να μην ανησυχώ. Ο τελευταίος
που μίλησε με τον πατέρα μου μια ώρα αργότερα ήταν ένας φίλος του. Του φάνηκε
παράξενος, βιαζόταν να του κλείσει το τηλέφωνο».

Πεσμένοι στο πάτωμα

Την επομένη το πρωί στενοί συγγενείς τούς βρήκαν πεσμένους στο υπνοδωμάτιο. Η
γυναίκα ήταν νεκρή, ενώ σύζυγός της σε κωματώδη κατάσταση μεταφέρθηκε στο
νοσοκομείο. Σύμφωνα με τον ιατροδικαστή, ο 68χρονος χτύπησε με φακό τη σύζυγό
του στο κεφάλι. Η ίδια προσπάθησε να γαντζωθεί στη ζωή και να αντιδράσει. Με
το χέρια του τότε έσφιξε τον λαιμό της, τη μετέφερε στο υπνοδωμάτιο, άνοιξε τη
στρόφιγγα της μεγάλης φιάλης υγραερίου και ξάπλωσε δίπλα της περιμένοντας να
έρθει η λύτρωση…

«Η αρρώστια της μητέρας μου τον είχε διαλύσει. Δεν άντεχε να τη βλέπει να
υποφέρει. Από την άλλη, ήταν και το δικό του πρόβλημα. Είχε πιστέψει ότι και
αυτός είχε προσβληθεί από την ίδια αρρώστια. Ίσως να σκέφθηκε εμένα, πώς θα τα
έβγαζα πέρα με δύο άρρωστους γονείς. Προσπάθησε ίσως να με απαλλάξει από αυτήν
τη νέα τραυματική εμπειρία να έχω και τους δύο γονείς αρρώστους». Αυτήν την
εξήγηση έδωσε και στο γράμμα που μου άφησε: «Δεν θέλω να σου γίνουμε άλλο
βάρος και να σου καταστρέψουμε τη ζωή. Ούτε εγώ ούτε η μητέρα σου πάμε καλά
και λίγος είναι ο χρόνος που μας μένει. Αυτή ήταν η μόνη λύση».