ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η συμμορία

Ο λόγος στους αναγνώστες:

Ο Κ. Γιαμπάνης, Αγν. Μαρτύρων 53, Ν. Σμύρνη, γράφει:

«Πριν από 10 χρόνια, στις 14.2.1991, οι στρατοκράτες των ΗΠΑ, πειθήνια όργανα
των αδίστακτων πολυεθνικών, για να προστατεύσουν τα πετρέλαιά “τους” άρχισαν
να βομβαρδίζουν ανελέητα το Ιράκ, θάβοντας έτσι μέσα στα ερείπια αμέτρητα αθώα
παιδιά και γυναίκες. Με τους τόνους βόμβες και πυραύλους που έριξαν μεταφέρανε
μαζί και τα πυρηνικά τους απόβλητα.

Έτσι, αυτά τα ραδιενεργά σκουπίδια σκότωσαν και συνεχίζουν να σκοτώνουν όχι
μόνο Ιρακινούς, αλλά και Αμερικανούς στρατιώτες που μολύνθηκαν τότε από τη
ραδιενέργεια. 15.000 από αυτούς έχουν πεθάνει από καρκίνο και άλλοι 200.000
περιμένουν στη μακάβρια λίστα.

Αυτά τα στοιχεία, μόλις κάποιοι θαρραλέοι Αμερικανοί γιατροί τα έκαναν γνωστά,
οι αδίστακτοι στρατοκράτες τα έπνιξαν αμέσως. Είχαν αποκομίσει μεγάλη εμπειρία
από τον πόλεμο του Ιράκ και δεν έπρεπε να πάει χαμένη. Έτσι, χωρίς να
νοιαστούν για τους δικούς τους στρατιώτες που πέθαιναν, προχώρησαν στην
παραπέρα μελέτη και αξιοποίηση του DU (απεμπλουτισμένο ουράνιο), του λεγόμενου
και φονιά των τανκς.

Το δεύτερο εν ψυχρώ και πάλι έγκλημά τους έγινε στη Βοσνία το 1992-1995 για να
δοκιμαστούν οι όποιες βελτιώσεις έγιναν, για να είναι ο φονιάς των τανκς ακόμη
πιο δυνατός. Παράλληλα, μετέτρεψαν και τη Βοσνία σε δεύτερη χωματερή των
πυρηνικών τους αποβλήτων.

Όμως, η έλλειψη αντίδρασης και η αδιαφορία της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης, τους
έκανε πιο θρασείς και αλαζόνες. Έτσι έβαλαν στον στόχο τη Γιουγκοσλαβία.
Άρχισαν να διαστρεβλώνουν γεγονότα, έπνιξαν τις ελάχιστες φωνές αυτών που
επιχείρησαν να ξεσκεπάσουν το νέο έγκλημά τους και επιβράβευσαν τα διάφορα
τσιράκια τους, τους εξαγορασμένους διανοούμενους και τους κονδυλοφόρους της
ξεφτίλας, για να γράψουν για τον “αιμοσταγή δικτάτορα Μιλόσεβιτς” και για την
ανάγκη των “ανθρωπιστικών” βομβαρδισμών που θα σώσουν τον γιουγκοσλαβικό λαό
και θα αποκαταστήσουν τα ανθρώπινα δικαιώματα!!!

Όμως, το DU τούς χάλασε το θεάρεστο έργο τους. Αποδείχτηκε ότι δεν είναι μόνο
φονιάς των τανκς, αλλά και των ανθρώπων, και άρχισε πάλι να σκοτώνει, αυτή τη
φορά Ευρωπαίους στρατιώτες. Και αμέσως, ως εκ θαύματος, η κοινή γνώμη της
Ευρώπης άφησε τον μακάριο ύπνο της στον καναπέ του σαλονιού της κι άρχισε να
ανησυχεί.

Μπαίνει, όμως, το ερώτημα: Ναι, είναι τραγικό οι στρατιώτες, νέα παιδιά, να
πεθαίνουν από καρκίνο. Για τους κατοίκους όμως των περιοχών που βομβαρδίστηκαν
από τον αμερικανικό φονιά, τόσο στο Ιράκ όσο και στα Βαλκάνια, και που σε
μερικά χρόνια δεν θα προλαβαίνουν να τους θάβουν, δεν είναι τραγωδία;

Και αν θα μείνουμε μόνο στην ανησυχία και θα ζητάμε από τους φονιάδες του ΝΑΤΟ
να μας πουν αν είναι επικίνδυνα ή όχι τα ραδιενεργά απόβλητα της Ουάσιγκτον ­
το ουράνιο είναι ουράνιο, δεν υπάρχει ούτε φτωχό ούτε πλούσιο ­ τότε να
είμαστε σίγουροι πως αργά ή γρήγορα θα έρθει και το δικό μας τέλος. Γι’ αυτό,
πριν να είναι πια αργά, να σηκωθούμε από τον καταραμένο καναπέ της αδιαφορίας,
να βγούμε στους δρόμους και να απαιτήσουμε τη διάλυση του ΝΑΤΟ, αυτής της
συμμορίας που σπέρνει τον θάνατο».