Πρόσωπα Η ζεστασιά στους πάγους

Τζέρρι Νίλσεν. Επί οκτώ μήνες έκανε χημειοθεραπεία μόνη της σε βάση της Ανταρκτικής

Η Οδύσσειά της κράτησε επί εβδομάδες τον κόσμο με κομμένη την ανάσα. Στη
διάρκεια της παραμονής της στον Νότιο Πόλο ως μοναδική γιατρός της βάσης
Άμουνδσεν-Σκοτ, στην Ανταρκτική, η Τζέρρι Νίλσεν διαπίστωσε, τον Φεβρουάριο
του 1999, πως είχε έναν όγκο στο στήθος. Αλλά η χειμερινή θερμοκρασία (70
βαθμοί κάτω από το μηδέν) δεν επέτρεπε την προσγείωση αεροπλάνου στη βάση και
επί οκτώ ατελείωτους μήνες η 46χρονη Αμερικανίδα γιατρός έμεινε φυλακισμένη
στη μεγάλη πολική νύχτα. Ο μοναδικός σύνδεσμός της με τον έξω κόσμο ήταν το
Ίντερνετ, χάρη στο οποίο εκατομμύρια άνθρωποι σε όλη τη γη συνέπασχαν μαζί
της.

Με τη βοήθεια λεπτομερών οδηγιών από ογκολόγους συναδέλφους της, τις οποίες
ελάμβανε μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, η Νίλσεν ξεκίνησε χημειοθεραπεία
με φάρμακα που ρίχτηκαν στη βάση με αλεξίπτωτα τον Ιούλιο του 1999. Χάρη στη
χημειοθεραπεία αυτή άντεξε ώσπου στήθηκε μια αερογέφυρα, τον Οκτώβριο της
ίδιας χρονιάς, για να επιστρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες και να χειρουργηθεί.
«Στην Ανταρκτική είχα πάει για να αναζητήσω τον Θεό και τον βρήκα», λέει σε
συνέντευξη που έδωσε στην ιταλική «Κορριέρε ντέλλα Σέρα», με την ευκαιρία της
έκδοσης στα ιταλικά τού βιβλίου της με τίτλο «Θα ζήσω». Το βιβλίο ήταν για
εβδομάδες στην κορυφή τού καταλόγου των μπεστ σέλερ που δημοσιεύουν οι «Νιου
Γιορκ Τάιμς» και στο Χόλλυγουντ ετοιμάζεται ταινία με θέμα την περιπέτειά της.

«Ο κόσμος μας είναι μια μυρμηγκοφωλιά, όπου καθένας εξαρτάται από τον άλλο για
την επιβίωσή του, αλλά χρειάστηκε να φθάσω στην άκρη του κόσμου για να
εκτιμήσω αυτό που οι άλλοι κάνουν για μένα», λέει η Νίλσεν. Έως τότε, ο γάμος
της είχε ναυαγήσει, η σχέση της με τα παιδιά της είχε χαθεί ­ «η τελευταία
φορά που μου τηλεφώνησαν ήταν όταν επέστρεψα από τον Πόλο για να μου πουν ότι
δεν θα έρθουν να με δουν στο νοσοκομείο επειδή ήταν πολύ απασχολημένα…».
«Δραπέτευσε», λέει, στην Ανταρκτική αναζητώντας τη σιωπή και την ανωνυμία,
«αλλά βρέθηκα χωρίς να το θέλω κάτω από το φως χιλίων προβολέων. Πέθαινα από
καρκίνο και οι “ταμπλόιντ” με κομμάτιαζαν, γράφοντας για μένα τρομερά ψέματα».

Η Νίλσεν θυμάται τη νοσηλεύτρια, ο γιος της οποίας είχε πεθάνει από καρκίνο κι
εκείνη προσφέρθηκε να συμμετάσχει στην αποστολή που θα την έπαιρνε από τους
πάγους. «Η Λευκή Ήπειρος είναι ομορφιά, κενό και απλότητα, είναι ο παράδεισος
όπου βρήκα αυτό που αναζητούσα», τονίζει. «Γιατί το μόνο σημαντικό είναι να
‘χεις μια σκεπή πάνω από το κεφάλι σου, φαγητό στο τραπέζι και ανθρώπινη
ζεστασιά τριγύρω. Τα υπόλοιπα, της τέχνης περιλαμβανομένης, είναι περιττές πολυτέλειες».