Όποιος πρόλαβε τα Σπάτα είδε

Νισάφι πια με αυτή την γκρίνια με το καινούργιο αεροδρόμιο. Τόσες μέρες τώρα,
ένα μουρ-μουρ μες στο αυτί μου, μια κατινιά, μια μιζέρια απύθμενη. Τι πάθανε
όλοι τους; Τι αμόκ τους έπιασε;

­ Εμείς το κάναμε!

­ Εσείς το κάνατε, αλλά εμείς το σκεφτήκαμε.

­ Εσείς το σκεφτήκατε, αλλά επί ημερών μας ολοκληρώθηκε.

­ Επί ημερών σας ολοκληρώθηκε, αλλά εμείς κάναμε την απαλλοτρίωση στα Σπάτα.

­ Ναι, αλλά εμείς βάλαμε ράμπες για τα άτομα με ιδιαίτερες ικανότητες.

­ Ναι, αλλά πόσο κόστισε το έργο;

­ Λιγότερο απ’ ό,τι θα κόστιζε αν το κάνατε εσείς.

­ Το έργο δεν είναι δικό σας. Είναι του ελληνικού λαού που το πλήρωνε τόσα
χρόνια.

­ Ο ελληνικός λαός θα το πλήρωνε, ποιος θα το πλήρωνε; Προικώον της κυρίας
Σημίτη ήταν τα Σπάτα;

­ Υποτιμάτε τη νοημοσύνη μας.

­ Εσείς υποτιμάτε τη νοημοσύνη μας.

­ Μπα;

­ Μπου!

­ Στη μούρη σου!

­ Στη δική σου!

Κάτσε, ρε παιδιά. Κάτσε λιγάκι, για όνομα του Θεού. Να το δούμε πρώτα, να το
χαρούμε, να το καμαρώσουμε. Να πούμε την καλή μας την κουβέντα και μετά του
την πέφτουμε. Προχωράμε και στα περαιτέρω. Φτιάχτηκαν οι δρόμοι; Η Αττική Οδός
οδεύει ή περιοδεύει; Θέλεις τρία τέταρτα ή τρεις ώρες να φτάσεις; Να τα
πιάσουμε ένα – ένα. Και τα στραβά και τα κουσούρια. Αλλά αυτή η α πριόρι
γρουσουζιά δεν αντέχεται.

Ακόμα δεν έχω πάει. Την πρώτη μέρα που άνοιξε και είδα στην τηλεόραση τους
πρώτους επισκέπτες, λέω «ωραία βόλτα, να πάω το παιδί».

Τη δεύτερη ημέρα, κατά τας Γραφάς, μου κόπηκε η φόρα. Τι εικόνες ήταν αυτές;
Τι ορδές συνταξιούχων; Γέροι άνθρωποι να στριμώχνονται, να σκαρφαλώνουν, να
τσακίζονται, να τσαλαπατιούνται, να βρίζονται, ο ένας να μπαίνει στο ένα
λεωφορείο και η γυναίκα του στο άλλο, αλλού πόδι αλλού χέρι, μια κατάσταση
απερίγραπτη. Λες και το αεροδρόμιο δεν θα μείνει εκεί για πάντα. Λες και το
φτιάξανε πτυσσόμενο. Όποιος πρόλαβε τα Σπάτα είδε. Σε τρεις μέρες θα το
διπλώσουν, θα του βάλουν φιόγκο και θα το μεταφέρουν αλλού.

Γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια. Με μισή μούρη ήταν όλοι τους στα εγκαίνια. Παιάνιζε
ο εθνικός μας ύμνος, τραγουδούσαν τα δύσμοιρα τα παιδάκια ­ οι πολιτικοί μας;
Όξος και χολή. Τι χειραψίες ξενέρωτες ήταν αυτές; Αλλού χαιρετούσαν, αλλού
κοιτούσαν. Στον Χριστόδουλο το χέρι, στον Σαρτζετάκη το μάτι. Αλληθώρισε
ξαφνικά ολόκληρο το Ελληνικό Κοινοβούλιο. Τους προέκυψε ένας συλλήβδην
στραβισμός. Απ’ άκρη σ’ άκρη της αιθούσης έβλεπες σαν τον Βασίλη Αυλωνίτη στη
«Σωφερίνα».

Κρίμα τόσες μπόμπες ζαμπόν-τυρί. Τις καταπίνανε με ένα βλέμμα «στον λαιμό να
σου σταθεί η μπουκιά, καθοίκι. Να μην προλάβεις να τη φαρμακώσεις. Τρεις να
είναι οι μπόμπες σου κι εκείνες στο κρεβάτι».

Πολύ με ρίχνει αυτή η κατάσταση. Με διαλύει, με κονιορτοποιεί, με κάνει χάλια.
Κάθε βράδυ, βγαίνουνε στα παράθυρα. Ωρύονται, χτυπιούνται, βροντιούνται.
Παίρνουν το χρώμα το μελιτζανί, το μπορντό το θέαμα. Το βλέπουμε τώρα εμείς οι
άσχετοι, οι ανίδεοι, οι αφελείς και λέμε «Πάει ο άνθρωπος. Από την ταραχή ένα
εγκεφαλικό, ένα έμφραγμα θα το πάθει».

Τίποτα δεν παθαίνουν αυτοί. Εκεί που νομίζεις ότι βρίσκονται στο χείλος, στο
τέλος, στο ύστατο, τελειώνουν τη ζωντανή σύνδεση γελαστοί και χαρούμενοι. (Τις
γάτες λένε εφτάψυχες, αλλά εγώ στην Εθνική όλο σκοτωμένες τις βλέπω. Οι
πολιτικοί, ζωή να ‘χουν οι άνθρωποι, τίποτα δεν παθαίνουν).

Ξέρεις πώς κολλάει το μανιακό το άτομο στη λεπτομέρεια; Ε, εμένα αυτό που με
χαλάει στο καινούργιο αεροδρόμιο είναι το καρότσι για τις αποσκευές. Που θα το
πληρώνουμε 350 δραχμές.

Αυτό το «350» ποιος φωστήρας το σκέφτηκε; Ποιος σκέφτηκε ότι στο αλέ ρετούρ,
για να μη μου κοπεί η μέση, πρέπει να έχω το τρελό το νούμερο σε πρώτη ζήτηση;
Αυτά τα έξι κατοστάρικα συν δυο πενηντάρικα ποιος μεγαλοφυής νους τα συνέλαβε;

Και καλά εμείς. Ο άλλος; Ο ξένος; Ο τουρίστας; Πάει στην τράπεζά του. Του
κάνουνε ένα συνάλλαγμα σε λογικά νομίσματα. Δεκαχίλιαρα, άντε και
πεντοχίλιαρα. Ποια τράπεζα του εξωτερικού θα σου δώσει, ως πουρμπουάρ, τις 350
να κουδουνίζουν στην τσέπη σου; Θα φτάσει ο αλλόθρησκος κι όλο του το σόι,
πτώματα από την πτήση και θα ψάχνουν τα φραγκοδίφραγκα για να απιθώσουν τις
βαλιτσάρες στο καρότσι; Αλλιώς, τι θα γίνει; Πάει στο διάολο, θα τις φορτωθεί
στον ώμο; Δωρεάν αλλού ­ κι εδώ απλώς, «αλλού ντ’ αλλού»;

Νάτο! Μπαίνω κι εγώ στη λογική της γκρίνιας και της μιζέριας. Ας τα αφήσουμε
στην μπάντα, προς το παρόν. Ας μάθουμε να λέμε το αεροδρόμιο «Ελευθέριος
Βενιζέλος» και όχι «των Σπάτων». (Άμα είναι να τιμήσεις έναν μεγάλο, δεν
κάνεις μισές δουλειές).

Κι ας πούμε «καλορίζικο»…

Δεν λέω «με το δεξί», γιατί θα παρεξηγηθώ. Δεν λέω «με το αριστερό» γιατί δεν
κολλάει. Τότε; Πώς πας; Πώς πρωτοπατάς το πόδι σου για να διατηρήσεις ίσες
πολιτικές αποστάσεις;

Με πήδουλο;