ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μάνα-νομάς

Πριν ήταν η Στοκχόλμη. Τώρα το Λονδίνο. Αύριο η βαλκανική λάσπη και το μοιραίο
αδιέξοδο. Μικρά διαλείμματα ανάμεσα, για να βυθιστώ στα μάτια και την αγκαλιά
της μαγισσούλας μου, μια μάνα-νομάς, κάποιο γονίδιο στα βάθη των αιώνων θα
‘πρεπε να ‘ταν τσιγγάνικο, επιβάλλει τη συνεχή μετακίνηση στη διάδοχο, μπορεί
πάλι να ‘ναι κάποιο αθάνατο εβραϊκό αίμα, τούτο επιβάλλει στη διάδοχο τη
συνεχή φυγή…

Πάντα νομίζω ότι κάπου, στο τέλος μιας διαδρομής, όποιας να ‘ναι, θα καταφέρω
επιτέλους να ξεφύγω κι από τον εαυτό μου, ότι η τσιγγάνικη ψυχή μου θα
μπορέσει να ησυχάσει, μάταιες ελπίδες, έχει ισχυρό αντίπαλο, λέγεται μνήμη ­
«αυτή που σώζει κι αυτή που πληγώνει», εννέα απλά μαθήματα συμβίωσης με τον
ακρωτηριασμό, ανεπίδεκτη μαθήσεως, τον κουβαλώ αδιαλείπτως μαζί μου, τον βλέπω
στον καθρέφτη και τον ακούω στον ήχο της φωνής μου…

Παρ’ όλα αυτά επικρατεί η γενναιότης, το alter ego της υποκρισίας θαρρώ, θάβω
το ακρωτηριασμένο μέλος απέναντι από το Χάιντ Παρκ, στα τσαλακωμένα σεντόνια
και τη μυρωδιά των διπλωμένων μαξιλαριών νομίζω ότι επ’ ολίγον δύναμαι να
ξεχαστώ, προσφέρω και προσφέρομαι ­ η απώλεια διά της προσφοράς, ίσως αυτή να
ακυρώσει τη μνήμη, μάθημα νούμερο ένα, «αποδέξου τα πράγματα»…

Κι έπειτα, ξημερώματα στην υποτιθέμενη πατρίδα, ακούω την ανάσα της, ήρεμη κι
ασφαλής, το παιδί των νομάδων δεν ξέρει άλλη πραγματικότητα, αγνοεί τους
εφιάλτες των γονιών του, σε λίγο θα αρχίσει πάλι η ζέστη, εγώ θα ‘μαι αλλού,
τούτη τη φορά θα ενδυθώ τη βαλκανική μου ταυτότητα, στο κάτω – κάτω το πένθος
δεν ταιριάζει στη γυναίκα του Μάγου, αυτή που χάθηκε εξίσου οριστικά με
αυτόν…

Χαμογέλα, μασκάρεψε τον ακρωτηριασμό σου και προχώρα.