ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ακτοπλοΐα

Ο λόγος στους αναγνώστες:

Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

«Λίγους μήνες μετά τις εκλογές και η κυβέρνηση Σημίτη δεν έχει πια λόγους να
πανηγυρίζει για τις “επιτυχίες” της. Μαζί με το “Σαμίνα” βυθίστηκε και η
εικόνα της “ισχυρής Ελλάδας”, που δήθεν προέκυψε από την ένταξη στην ΟΝΕ.
Είναι γεγονός ότι εδώ και πολλά χρόνια οι εφοπλιστές αποτελούν τα “χαϊδεμένα
παιδιά” όλων των κυβερνήσεων. Έτσι, υπό την προστασία του υπουργείου
Ναυτιλίας, ανδρώθηκε το μονοπώλιο της Μίνοαν, και δίδονταν αφειδώς οι
εγκρίσεις αξιοπλοΐας σε γέρικα καράβια, που μετά από ένα επιφανειακό λίφτινγκ
ρίχνονταν στη θάλασσα για το κυνήγι του κέρδους, ενώ δεν τιμωρήθηκαν ποτέ οι
υπεύθυνοι για προηγούμενα ναυάγια. Με το 31% του στόλου να θεωρείται επισήμως
υπέργηρο, με την ανεπαρκή κάλυψη των νησιών, και με την αδιαφορία για
ουσιαστικά σωστικά μέσα, αποδείχτηκε ότι στα χέρια των εφοπλιστικών
μονοπωλίων, η ναυτιλία είναι ένας γίγαντας με πήλινα πόδια.

Όμως ακόμη και η πλήρης απελευθέρωση της ακτοπλοΐας δεν είναι από μόνη της
επαρκής λύση για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα, διότι παρά την αρχική ύπαρξη
συνθηκών ανταγωνισμού μεταξύ 19 ακτοπλοϊκών εταιρειών στις ελληνικές θάλασσες,
γεννήθηκαν τα τρία “μονοπώλια” της Μίνοαν, της ΔΑΝΕ και της ΝΕΛ. Είναι γνωστό
ότι το κεφάλαιο έχει, εξ ορισμού, την τάση να συγκεντρώνεται στα χέρια ολοένα
μικρότερων ομάδων που μετατρέπονται σε ολιγοπώλια. Έτσι, είναι λάθος η άποψη
ότι αρκεί απλώς να αντικατασταθούν τα “κακά” και “παρακατιανά” ελληνικά
μονοπώλια με τα “καλά” ξένα, για να διασφαλιστούν τάχα η καλή ποιότητα, η
ασφάλεια και οι φτηνές τιμές.

Τα ελληνικά μονοπώλια δεν “τρομοκρατούνται” από την απελευθέρωση, καθώς
ανέκαθεν οι εφοπλιστές εισηγούνταν στο υπουργείο την πλήρη ασυδοσία στις
τιμές, την απόλυτη ευχέρεια των εταιρειών να κρίνουν τα νησιά που θα καλύπτουν
(προφανώς με βάση τη ζήτηση, άρα τα μικρότερα νησιά θα έμεναν εκτός νυμφώνος),
την άρση των “απαγορευτικών λόγων καιρού” και την κατάργηση του ορίου ηλικίας
των πλοίων. Το “μαχαίρι στο κόκαλο” μπορεί να φτάσει μόνον εάν δοθεί τέλος
στην εφοπλιστική ασυδοσία: Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να δημιουργηθεί άμεσα,
παράλληλα με την ύπαρξη ιδιωτικών εταιρειών, ένας πανίσχυρος
κοινωνικοποιημένος δημόσιος Φορέας Ακτοπλοϊκών Συγκοινωνιών, κάτω από εργατικό
έλεγχο και διαχείριση, με κεντρικό σχεδιασμό και σε συνθήκες απόλυτης
διαφάνειας και ελέγχου από την κοινωνία».