Μια μάνα αναστενάζει

Σχολείο. Ημέρα γονέων και κηδεμόνων. Συνωστισμός έξω από τις τάξεις. Μέσα η
δασκάλα. Έξω η ουρά. Η μια μαμά πίσω από την άλλη. Όλες περιμένουμε να μπούμε
μέσα. Να πληροφορηθούμε αρμοδίως: Μήπως, αυτό το τρίμηνο, ξεστραβώθηκε κομμάτι
το βλαστάρι μας; (Με μια ελπίδα ζει ο άνθρωπος…).

Ορθοστασία. Κάνουμε υπεξαίρεση στα παιδικά καρεκλάκια. Βολευόμαστε όπως –
όπως, έξω από την αίθουσα. Κοιτάμε το ρολόι. Εδώ θα ξημερωθούμε σήμερα. Τα
βάζουμε με την προηγούμενη: Μια ώρα να βγει από τη δασκάλα, είναι δυνατόν;
(Ασχέτως που, μόλις μπαίνουμε εμείς, κάνουμε ακριβώς το ίδιο. Για τα άλλα
παιδιά ένα πεντάλεπτο και πολύ τους είναι. Για το δικό μας, ο κόσμος να
χαλάσει, θα το χτυπήσουμε το οχτάωρο).

Για να περάσει η ώρα, πιάνουμε κουβέντα. Ένα παιδί δεν πίνει το γάλα του. Άλλο
δεν τρώει πεπόνι. Τρίτο κλώτσησε τη γάτα. Τέταρτο δεν θέλει να διαβάσει.
Πέμπτο δεν σηκώνεαι το πρωί με τίποτα. Έκτο είπε στον μπαμπά του «σκατά».

Εκεί, στα καρεκλάκια, μια μητέρα πιάνει το παραλήρημα:

­ Δεν καταλαβαίνω. Εγώ είμαι λάθος; Εγώ τα κάνω όλα στραβά κι απόστραβα; Εγώ
δεν το ανατρέφω σωστά; Βγαίνουν οι παιδοψυχολόγοι στην τηλεόραση και λένε:
«Μιλήστε του ήρεμα. Μην εκνευρίζεστε. Μη χάνετε την ψυχραιμία σας και το παιδί
θα την εκτιμήσει τη στάση σας».

Ήρεμα του μιλάω, δεν εκνευρίζομαι, διατηρώ την ψυχραιμία μου, αλλά ουδόλως την
εκτιμάει τη στάση μου. Βροντάει το πόδι κάτω και μουλαρώνει χειρότερα. Ενώ άμα
του μπήξω και καμιά φωνή, όλο και κάτι γίνεται. Όλο και ψιλοέρχεται στα γράδα
του.

Κι αναρωτιέμαι. Αυτές οι παιδοψυχολόγοι έχουν παιδιά; Τα εφαρμόζουν όλα αυτά;
Τους κάθεται έτσι νόστιμα το σύστημα το παιδαγωγικό; Γιατί εγώ σηκώνω τα χέρια
ψηλά.

Τέτοιο χάλι ήμουνα κι εγώ παιδί; Δεν τολμούσα. Δεν με έπαιρνε. Έκανα τη λαδιά,
έπεφτε παντοφλιά, να δεις πώς ηρεμούσα. Τώρα σου λέει «διάλογος». Τι διάλογος,
αγάπη μου; Πού διάλογος, που είναι όλα αποβλακωμένα με αυτά τα ηλεκτρονικά
παιχνίδια; Τσάκα-τσούκα, τσάκα-τσούκα, τι είναι αυτό το πράγμα; Από τα
χαράματα μέχρι το βράδυ, τσάκα-τσούκα μες στο αυτί μου, τρελαίνομαι.

Εγώ μιλάω το τσάκα-τσούκα μού απαντάει. Να σου τηγανίσω αυγουλάκι, Νικόλα;
Τσάκα-τσούκα. Νικόλα, αυγουλάκι, λέω, θέλεις; Τσάκα-τσούκα. Νικόλα, σου μιλάω.
Τσάκα-τσούκα. Σου μιλάω, παιδί μου, δεν ακούς; Τσάκα-τσούκα.

ΝΙΚΟΛΑΑΑΑΑΑ!

Στο ουρλιαχτό της τρελής ­ εκεί μόνο το παιδί μου ξυπνάει από τον λήθαργο της
τεχνολογίας. Εκεί σηκώνει τα μάτια, κοιτάει γύρω του, αλλοπαρμένο, αποχαμένο
και λέει «ε;».

«Ε!». Ένα ξερό «ε». Το έψιλον το σκέτο, το ξεροσφύρι, μιλάμε. Τίποτα δεν είχε
ακούσει, τόση ώρα. Και δεν το κάνει επίτηδες. Δεν είναι σκόπιμο για να μου
σπάσει τα νεύρα. Απλά, δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον. Χάνεται σε ένα δικό
του κόσμο με κάτι ηλεκτρονικά ανθρωπάκια; Τερατάκια; Δεν ξέρω τι είναι αυτά.
Ξέρω μόνο τα ακατάληπτα που μου λέει:

«Έφυγα από την τρίτη πίστα και πέρασα το εμπόδιο και πήγα στην πέμπτη πίστα,
αλλά δεν μπορώ να προχωρήσω στην έκτη πίστα γιατί με εμποδίζει το δέντρο του
Μπάτμαν».

Ποιο δέντρο, ποια πίστα, τι Μπάτμαν, τι εννοεί, ο Θεός και η ψυχή του. Πολύ.
Πολύ. Πολύ. Πολύ. Πολύ με κουράζει αυτό το παιδί. Πολύ. Πολύ, δηλαδή, πολύ.
Ένα μόνο σου λέω: Πολύ!

Βλέπω κι αυτές τις αμερικάνικες ταινίες και είναι σαν να μου ρίχνεις αλάτι
στην πληγή. Τι παιδιά είναι αυτά! Τι αγγελούδια! Τι σήκω – κάτσε ένα θέαμα!

Τους λέει η Αμερικάνα μάνα «Τζόνι Τζούνιορ, ώρα για ύπνο, σουίτχαρτ. Ανέβα στο
δωμάτιό σου, βάλε πιτζάμες, πλύνε τα δόντια σου και φώναξε με να σου δώσω ένα
φιλάκι». Και ο Τζόνι Τζούνιορ ανεβαίνει στο δωμάτιό του, βάζει πιτζάμες,
πλένει δόντια και τη φωνάζει για το φιλάκι. Τόσο απλά. Όχι σαν εμάς που κάθε
βράδυ, για να κοιμηθεί, πρέπει να βιώσουμε το έπος του Σαράντα.

Αμ, το άλλο; Το άλλο το πλάνο το σπαστικό; Παίζει ο Τζόνι Τζούνιορ με τα άλλα
τα παιδάκια στην αυλή. Βγαίνει η Αμερικάνα μάνα στο μπαλκόνι. «Τζόνι Τζούνιορ,
τέρμα το παιχνίδι, έλα μέσα, σουίτχαρτ». «Μάμι!» λέει με παράπονο ο Τζόνι
Τζούνιορ. «Τζόνι Τζούνιορ έλα μέσα ΤΩΡΑ!». Και αδιαμαρτύρητα πηγαίνει το χρυσό
μου. Το πουλάκι μου, το Αμερικανάκι μου, ο Θεός να το έχει καλά.

Ενώ το δικό μου; Για να το μαζέψουμε από το παιχνίδι πρέπει να του κάνουμε
ολική αναισθησία. Τα βλέπω στο σινεμά τα παιδάκια και λέω, είναι αληθινά; Έτσι
φέρονται; Έτσι ­ σαν ρομποτάκια; Θα μου πεις, το δικό σου ρομποτάκι το θέλεις;

Να σου την πω την αμαρτία μου; Ναι! Ώρες – ώρες, ρομποτάκι το θέλω. Άμα είναι
να μου βγάζει την ψυχή για να διαβάσει, να φάει, να κοιμηθεί ­ ένα ρομποτάκι
θα το πάρω. Δεν μπορώ, χτίκιασα πια. Μπρος αυτό, πίσω εγώ, διασχίζουμε
χιλιόμετρα καθημερινώς. Εγώ πια δεν είμαι μάνα. Είμαι Αιθίοπας σε δρόμο
αντοχής.

Σηκώνεται για να μπει στη δασκάλα:

­ Μην ανησυχείτε! Εγώ δεν είμαι σαν τις προηγούμενες! Δεν θα αργήσω!

Αργεί. Την αγριοκοιτάμε βγαίνοντας. Για να αργήσουμε κι εμείς με τη σειρά μας.