ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Ο φόβος της κοινής γνώμης

Αν αυτό δεν λέγεται φιάσκο τότε ο όρος έχει χάσει το νόημά του. Ο λόγος για
την πολιτική της Ελλάδας απέναντι στα Σκόπια. Δεν πάνε ούτε δέκα χρόνια από
τότε που δεκάδες χιλιάδες πολίτες, με την ευλογία σύσσωμου του πολιτικού
κόσμου, διαδήλωναν στη Θεσσαλονίκη εναντίον της δημιουργίας κράτους με το
όνομα Μακεδονία. Σήμερα μοιάζει να κατοικούμε σε άλλο πλανήτη: όλοι δηλώνουν
ανήσυχοι μη τυχόν και το κράτος αυτό διαλυθεί… Τι μεσολάβησε; Ήταν απλώς μια
λάθος εκτίμηση που διαψεύστηκε από τις τραγικές εξελίξεις στην πρώην
Γιουγκοσλαβία; Ενδεχομένως. Όσοι όμως παρακολουθούσαν τα πράγματα από κοντά
γνώριζαν ήδη από τότε ότι ο κίνδυνος μιας συνολικής αποτυχίας της ελληνικής
πολιτικής στο Σκοπιανό ήταν εξαιρετικά πιθανός. Κι αυτό γιατί οι ίδιοι οι
πολιτικοί που δημοσίως εμφανίζονταν ως αδιάλλακτοι, ιδιωτικώς αναγνώριζαν ότι
η ύπαρξη του κράτους των Σκοπίων περισσότερο από όλους συνέφερε την Ελλάδα.
Μπροστά στον αλβανικό εθνικισμό αλλά και στον εθνικισμό των υπόλοιπων κρατών
της περιοχής, η ενίσχυση των Σκοπίων ήταν η λιγότερο επικίνδυνη εναλλακτική
λύση. Πόσο μάλλον που το νέο αυτό κράτος ήταν εξ αρχής φανερό ότι θα είχε την
ανάγκη της ελληνικής συμπαράστασης για να επιβιώσει όχι μόνο οικονομικά αλλά
και πολιτικά. Αυτά όλα τα γνώριζαν οι πολιτικοί μας. Κανένας όμως, πλην
ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν τολμούσε τότε να τα πει. Το κλίμα που είχε
διαμορφωθεί ήταν τόσο αρνητικό που όλοι πίστευαν ότι μια τέτοια ομολογία
ισοδυναμούσε με πολιτική αυτοκτονία. Σήμερα βέβαια οι σχέσεις της Ελλάδας με
τα Σκόπια είναι καλύτερες από ποτέ. Για να φτάσουμε όμως στο σημείο αυτό,
χρειάστηκαν δέκα χρόνια άχρηστων εντάσεων, διπλωματικών ακροβατισμών και
μυστικής διπλωματίας. Δέκα χρόνια στη διάρκεια των οποίων τα κόμματα δεν
τόλμησαν ποτέ να συζητήσουν στα σοβαρά τη βαλκανική πολιτική και να πουν
ανοικτά όσα είχαν ήδη δρομολογηθεί. Κι όλα αυτά για ποιον λόγο; Γιατί
φοβόμαστε να συζητήσουμε ανοικτά, γιατί είμαστε πάντοτε έτοιμοι να ρίξουμε το
ανάθεμα στην άποψη που μας ενοχλεί. Μια ελεύθερη κοινωνία, έλεγε ο Αντλάι
Στίβενσον είναι μια κοινωνία όπου μπορεί κανείς να νιώθει ασφαλής όταν γίνεται
αντιδημοφιλής. Αυτή την ασφάλεια οφείλουμε να διευρύνουμε αν θέλουμε να
αντιμετωπίσουμε με ωριμότητα και διάλογο τις καινούργιες προκλήσεις του
διεθνούς περιβάλλοντος…