Για θυμήσου…

Η ενδεκάδα του Παναθηναϊκού, όταν η ομάδα γιόρταζε τα 50 χρόνια της το 1958. Όρθιοι από αριστερά: Αλέκος Μαριδάκης, Μιχάλης Βουτσαράς, Σωτήρης Αγγελόπουλος, Θόδωρος Αλούπης, Αντώνης Βουρλιωτάκης, Λάκης Πετρόπουλος, Γιάννης Νεμπίδης. Καθιστοί: Γαβριήλ Ακριβειάδης, Δημήτρης Θεοφάνης, Γιώργος Ανδρέου, Βαγγέλης Πανάκης

Στην 93χρονη ιστορία του ο Παναθηναϊκός έχει περάσει πολλές κρίσεις
(διοικητικές και αγωνιστικές) κυρίως στις μεταπολεμικές περιόδους. Όμως
κατόρθωνε, με τη συστράτευση όλων των δυνάμεών του, να τις ξεπερνά. Η ομάδα
του ένδοξου «τριφυλιού», η μόνη ελληνική που έφτασε τόσο ψηλά, ώστε ν’
αγωνισθεί με τον Άγιαξ (0-2) στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης
(1972) και στο Διηπειρωτικό Κύπελλο με την Νασιονάλ Ουρουγουάης (1-1 στην
Αθήνα και 1-2 στο Μοντεβιδέο). Γενικώς στις επίσημες ή και φιλικές ευρωπαϊκές
και διεθνείς διοργανώσεις ο Παναθηναϊκός εκπροσωπούσε πάντοτε επαξίως την
Ελλάδα. Οι κρίσεις ωστόσο που πέρασε στην ιστορία του μάλλον τού στέρησαν
μεγαλύτερες διακρίσεις. Υπήρξαν κρίσεις που έχουν θεωρηθεί για τον Παναθηναϊκό
φυσικές και υγιείς αντιδράσεις για έναν σύλλογο που στα 93 του χρόνια κάνει
συνεχώς πρωταθλητισμό. Στις μεγαλύτερες κρίσεις τοποθετείται εκείνη του
1958-59, όταν ο σύλλογος γιόρταζε πανηγυρικά τα 50 χρόνια του. Ο Ούγγρος
προπονητής Γιάννους Ζόνλαϋ (που δύο χρόνια πριν 1956-1957 είχε μεγάλες
επιτυχίες στον Απόλλωνα Αθηνών) επιχείρησε μια ανανέωση, που συνάντησε πολλές
αντιδράσεις, προκάλεσε παρεμβάσεις διοικητικών παραγόντων φανερά ή από το
παρασκήνιο, και το αποτέλεσμα ήταν να τερματίσει ο Παναθηναϊκός 3ος στο
Πρωτάθλημα Αθηνών και 4ος στο Πρωτάθλημα Ελλάδος. Ήταν η εποχή που είχε
εγκαινιασθεί ο χορτοτάπητας στο ιστορικό γήπεδο της λεωφόρου Αλεξάνδρας και η
διοίκηση του «τριφυλλιού» το θεώρησε μεγάλη επιτυχία, αφού κανένας άλλος
ελληνικός σύλλογος δεν διέθετε γήπεδο με χόρτο. Η μεγάλη κρίση του 1958-59
τερματίστηκε με την αποχώρηση του Ζόνλαϋ και την αντικατάστασή του από τρεις
παλιούς διεθνείς άσσυς της ομάδας: Αντώνη Μηγιάκη, Οδυσσέα Τσούτσο και Νικόλαο
Σίμο. Η παρουσία τους στην τεχνική ηγεσία του Παναθηναϊκού επί 1 1/2 χρόνο
δημιούργησε μια ανακωχή στις αντιμαχόμενες πλευρές, αλλά το κυριότερο ήταν ότι
έβαλε τις βάσεις για μια ανοδική και νικηφόρα πορεία που κράτησε 7 χρόνια.

Ήταν η εποχή που καθιερώθηκε στην Ελλάδα ο θεσμός του πρωταθλήματος Α’ Εθνικής
Κατηγορίας και ο Παναθηναϊκός μέσα σε μια 5ετία κατέκτησε ισάριθμα
πρωταθλήματα. Ενδιάμεσα όμως η ομάδα αντιμετώπισε κι άλλες αγωνιστικές κρίσεις
που της έβαλαν φρένο στην πορεία της στο Κύπελλο Ευρώπης, όπως το 1965, όταν
κατόρθωσε να αποσπάσει ισοπαλία 0-0 από την φορμαρισμένη πρωταθλήτρια
Ουγγαρίας Φερεντσβάρος, στη Βουδαπέστη, κι ενώ όλοι περίμεναν πρόκριση στην
Αθήνα, ο Παναθηναϊκός έχασε 3-1 στο γήπεδο της Λεωφόρου και τα πράσινα όνειρα γκρεμίστηκαν.