Η αγριότητα του Δεκέμβρη του ’44

Πώς… χάθηκε μία ολόκληρη Εθνική Αντίσταση; Πώς έφτασε μία Ελλάδα να
σέρνεται στον αιματοβαμμένο Δεκέμβρη του ’44; Πώς έχασε η Αριστερά μία
μοναδική ευκαιρία; Και πώς ορισμένοι της ΟΠΛΑ (Οργάνωση Προστασίας Λαϊκού
Αγώνα) έγιναν δολοφόνοι, υπηρετώντας αργότερα ως «αλφαμίτες» στη Μακρόνησο,
βασανίζοντας τους πρωτεργάτες ενός μεγαλειώδους αντιστασιακού αγώνα;

Η Μαρία Καραγιώργη, μία γυναίκα-σύμβολο της Αριστεράς, η σύντροφος του
κυνηγημένου διευθυντή του «Ριζοσπάστη» Κώστα Καραγιώργη, περιγράφει όσα έζησε
εκείνες τις τραγικές ημέρες του Δεκέμβρη και επιχειρεί να δώσει απάντηση στα
ερωτήματα που ακόμα παραμένουν ανοιχτά.

Στο νέο της βιβλίο «Από μία σπίθα ξεκίνησε…», που θα κυκλοφορήσει από τις
Εκδόσεις Προσκήνιο – Άγγελος Σιδεράτος, η ευαίσθητη αγωνίστρια Μαρία
Καραγιώργη καταγράφει τις εμπειρίες της «από τα μέσα» του αριστερού κινήματος.

Και δίνει την άποψή της γιατί τελικώς τα αγγλικά στρατεύματα πέτυχαν να
εδραιωθούν στην Αθήνα, εγκαθιδρύοντας ένα κράτος διώξεων όχι μόνον της
Αριστεράς, αλλά και κάθε αγωνιστή της δημοκρατίας.

Η Μαρία Καραγιώργη επισημαίνει σειρά λαθών που έγιναν, «ακτινογραφεί»
πρόσωπα και καταστάσεις και μιλάει για την αγριότητα μιας εποχής που σφράγισε
την Ελλάδα, καθορίζοντας τις τύχες της μέχρι σήμερα.

<

Κώστας Καραγιώργης. Ο φλογερός αγωνιστής μιλάει στους αντάρτες

Κι εμείς λοιπόν, ο Καραγιώργης κι εγώ, περπατούσαμε μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο
στην οδό Σταδίου. Εκεί που θα βγαίναμε προς το Σύνταγμα, ακούμε το κρακ κρακ
κρακ των πυροβολισμών. Νοιώθουμε το κύμα των ανθρώπων να μας σπρώχνει κι εμείς
να πηγαίνουμε προς τα πίσω, με το πρόσωπο μπροστά. Όπως δημιουργήθηκε το κενό,
βλέπουμε τα πτώματα και το αίμα. Εγώ αγρίεψα, αφήνιασα και δεν ξέρω πώς,
χτυπώντας κεφάλια, βροντώντας τους ανθρώπους, βρέθηκα έξω από το τετράγωνο,
στο κενό που είχε δημιουργηθεί. Δεν καταλάβαινα τι γίνεται. Άκουγα τους
πυροβολισμούς. Έχασα τον Καραγιώργη. Τον είχε πάρει το κύμα σβάρνα, αλλά τον
άκουγα να λέει “όχι παιδιά, όχι παιδιά, μην υποχωρείτε, μην υποχωρείτε”. Όταν
έπαψαν οι πυροβολισμοί, κατάφερε κι έσπασε το κύμα. Ήρθε και με βρήκε. Εγώ δεν
ήξερα τι έκανα μέσα στο κενό. Αλλά οι πυροβολισμοί είχαν μεταφερθεί στην άλλη
μάζα των ανθρώπων. Τα πτώματα ήταν πεσμένα στο δρόμο.

Όταν σταμάτησαν οι πυροβολισμοί πέρασε και το τζιπ με τον Μακ Βι, τον
πρεσβευτή των ΗΠΑ. Ο κόσμος, ο αθώος κόσμος, νόμιζε ότι οι αμερικάνοι είναι
έξω από το κόλπο κι άρχισε να φωνάζει μ’ ένα στόμα “Μακ Βι! Μακ Βι!”. Βέβαια,
η συγκέντρωση συνέχισε, αφού είχε γίνει το κακό, αφού είχαν σκοτωθεί οι
άνθρωποι, αφού είχαν τραυματιστεί πολλοί.

Όταν διαλύθηκε η συγκέντρωση γυρίσαμε στο σπίτι που μόλις είχαμε νοικιάσει.
Ήταν βέβαια ξεγύμνωτο, πού θα βρίσκαμε εμείς έπιπλα ­ επιπλωμένα διαμερίσματα
νοικιάζαμε πάντα ­ τουλάχιστο είχαμε μπορέσει να μαζέψουμε το παιδί. Ένας
σύντροφος μάς είχε δώσει την αδερφή του στην Αθήνα να κοιτάζει το παιδί, να
μάθει και κάποια τέχνη, να μάθει και τίποτε γράμματα. Βέβαια, όλα αυτά
διαλύθηκαν σε λίγο. Μόλις μπήκαμε στο σπίτι μού λέει ο Καραγιώργης:

­ Άρχισε μεγάλο κακό. Δεν ξέρουμε τι θα γίνει. Πάντως πόλεμος αρχίζει. Κάθισε
εδώ και μη βγαίνεις καθόλου. Εγώ φεύγω, πάω να αναλάβω το πόστο μου.

Κι έφυγε

Μαρία – Αλέξης. Η Καραγιώργη με τον γιο της σε ευτυχισμένες στιγμές πριν αρχίσουν οι νέες διώξεις για την ίδια και τον άνδρα της

Στις 4 Δεκεμβρίου άρχισαν οι μάχες. Οι τσολιάδες μπήκαν πια ανοιχτά στη μάχη
χωρίς προσχήματα, ήταν η μάχιμη δύναμη των εγγλέζων. Την άλλη μέρα στην κηδεία
των θυμάτων του συλλαλητηρίου, οι Χίτες στα Χαυτεία πυροβόλησαν ξανά το
πλήθος. Πάλι είχαμε θύματα.

Οι δικοί μας τα έκαναν τόσο πολύ θάλασσα με τις μάχες και με το Δεκέμβρη, στο
πολεμικό μέρος, στο εντελώς πολεμικό μέρος, που καλύτερα να μη μιλάμε γι’ αυτή
την ιστορία. Άρχισαν να αφοπλίζουν τα αστυνομικά τμήματα των συνοικιών, τι
λες, κάτι έγινε! Οι Χίτες ήταν στο κέντρο της Αθήνας, μια μικρή δύναμη των
εγγλέζων ήταν στο κέντρο της Αθήνας, τα τάγματα Ασφαλείας, οι Ράλληδες, οι
Ριμινίτες ήταν στο κέντρο της Αθήνας κι οι δικοί μας πήγαιναν κι αφόπλιζαν τα
αστυνομικά τμήματα των συνοικιών. Χαρά στο πράγμα! Σύμφωνα με τη συμφωνία της
Καζέρτας ή του Λιβάνου ­ δε θυμάμαι σε ποια από τις δύο “ένδοξες συμφωνίες” ­
ο ΕΛΑΣ θα έμενε σε όλη την άλλη Ελλάδα, αλλά δε θα έμπαινε στην Αθήνα. Μόνο ο
εφεδρικός ΕΛΑΣ της Αθήνας πολεμούσε, αμυνόταν στους Χίτες, στους εγγλέζους,
στους ταγματασφαλίτες, στους Ριμινίτες. Με το λιανοντούφεκο! Οι εγγλέζοι είχαν
τανκς, οι Χίτες ήταν πάνοπλοι με πολυβόλα και οι δικοί μας αμύνονταν με τα
παλιοντούφεκα του εφεδρικού ΕΛΑΣ. Και ο πραγματικός στρατός του ΕΛΑΣ, δυνατός,
εμπειροπόλεμος, συντεταγμένος και καλά οπλισμένος, με Άρη και Σαράφη
επικεφαλής, στάλθηκε στην Ήπειρο “να διαλύσει” τον ανύπαρκτο στρατό του Ζέρβα!

Η ΟΠΛΑ έδρασε στην Κατοχή και οι στόχοι της ήταν επιλεγμένοι. Αλλά τότε, το
Δεκέμβρη, η Ιντέλιζενς Σέρβις δούλεψε προβοκατόρικα μέσα από την ΟΠΛΑ. Είχε
βάλει ανθρώπους πάρα πολύ καλά εκπαιδευμένους και δούλεψε θαυμάσια σε βάρος
του δικού μας κινήματος και σε βάρος της δικής μας ηθικής υπόστασης. Ποιος
εκτέλεσε την ηθοποιό Ελένη Παπαδάκη; Ποιος εκτέλεσε όλους αυτούς τους αθώους
ανθρώπους; Όλοι δεν ήταν αθώοι βέβαια, να εξηγούμαστε. Αλλά ήταν και μερικοί,
οι οποίοι δεν είχαν λόγο να εκτελεστούν κι αυτοί που τους εκτέλεσαν δεν πήραν
εντολή από πουθενά, σύμφωνα με τις ανακρίσεις που έγιναν. Κι εκτελέστηκαν
αυθαίρετα. Ποιος δούλεψε εκεί μέσα για να γίνουν όλα αυτά; Αυτοί ήταν που
έκλεβαν, αυτοί έκαναν το πλιάτσικο. Ο ΕΛΑΣ, οι άντρες του ΕΛΑΣ έφυγαν σχεδόν
με τα ρούχα που φορούσαν. Αυτά είναι πράγματα που τα ξέρω πάρα πολύ καλά,
γιατί τα έζησα, τα είδα με τα μάτια μου. Αργότερα στο Μακρονήσι συνάντησα
πολλούς Οπλατζήδες που στο μεταξύ είχαν γίνει Αλφαμίτες. Είναι φανερό! Ήρθαν
Οπλατζήδες σ’ ένα σπίτι όπου είχα καταφύγει, μπούκαραν μέσα κι απειλούσαν να
μας εκτελέσουν. Μα ήταν αληθινοί ή βαλτοί; Κάτι τέτοια πράγματα, άγρια πράγματα!».