ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Ποιος θα γελάσει στο τέλος;

Με πλακίτσες περί του αριθμού των κύκλων του κόμματος Αβραμόπουλου και περί το
χρώμα ή το αν θυμίζουν «Καρτιέ» ή «Σανέλ» προσπάθησαν τα δύο μεγάλα κόμματα να
ξεπεράσουν τον σκόπελο της απουσίας στρατηγικής επί του συγκεκριμένου,
πολιτικού πλέον, προβλήματος. Βεβαίως, δύσκολα θα επιμείνουν σ’ αυτή την
τακτική, ιδιαίτερα αν αρχίσουν να βγαίνουν οι δημοσκοπήσεις που θα καταγράφουν
πόσο υπαρκτό είναι το νέο κόμμα. Αλλά επί του παρόντος η μη ύπαρξη μιας
συγκεκριμένης στρατηγικής, το μόνο που κάνει είναι να ρίχνει νερό στον μύλο
του ΚΕΠ (αυτό είναι ίσως το μόνο μειονέκτημα που μπορεί να καταλογίσει κανείς
στην όλη εξαγγελία του δημάρχου. Όνομα είναι αυτό για κόμμα;). Πότε θα βγουν
οι δημοσκοπήσεις; Σύντομα. Ίσως και σε δέκα ημέρες. Και κάποιοι υποστηρίζουν
ότι θα δείχνουν τον Αβραμόπουλο να είναι εκεί στο 15%. Και τότε να δεις
αστειάκια και πλακίτσες, αναγνώστη μου…

Γιατί τώρα…

Ψάχνονται όλοι, εντός και εκτός, να ανακαλύψουν τι ώθησε τον δήμαρχο
(ακόμη…) Αθηναίων να προχωρήσει στην εξαγγελία του τώρα, και όχι αργότερα.
Σε μερικούς μήνες ας πούμε. Πολύ απλό είναι. Ο δήμαρχος που παίζει την
πολιτική επικοινωνία στα δάχτυλα της μιας χειρός, θέλησε να κάνει την
εξαγγελία λίγο πριν από το Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας. Υποθέτοντας, και
σωστά, ότι ο Κώστας Καραμανλής θα τοποθετήσει ­ εκ νέου ­ τη Ν.Δ. στο κέντρο,
ο δήμαρχος επιδίωξε να στρογγυλοκαθήσει κι αυτός στο κέντρο, για να μπορεί να
διεκδικεί, που θα διεκδικήσει, ένα κομμάτι από τη σχετική πίτα. Τι, θα άφηνε
τον Καραμανλή να λέει εμείς είμαστε το κόμμα του «μεσαίου χώρου» και θα
ερχόταν μετά να έλεγε «κι εμείς κόμμα του ίδιου χώρου είμαστε»; Θα γέλαγε ο
κόσμος μαζί του. Το άλλο που έχει να κάνει με τον χρόνο της εξαγγελίας είναι
ότι ο άνθρωπος διαπιστώνει ότι η χώρα διέρχεται περίοδο «πολιτικής
ρευστότητας». Αν σε μια τέτοια περίοδο δεν εξαγγείλεις την ίδρυση του κόμματός
σου, πότε θα την εξαγγείλεις; Όταν θα ηρεμήσουν τα πράγματα και θα παγιωθεί η
κατάσταση;

Αχ, αυτά τα υπόγεια

Κατάσταση φτιάχνουν πάντως μέσα στο ΠΑΣΟΚ οι γύρω από τον Κώστα Σημίτη. Μια
ιστορία που ξεκίνησε από τα υπόγεια του Μεγάρου Μαξίμου μετεξελίχθηκε σε
μείζον πολιτικό πρόβλημα για το κόμμα, και απειλεί ευθέως όχι απλώς την ηρεμία
αλλά και τη συνοχή του! Κάτι τα περιστέρια του ’74, χορτασμένα ή κουρασμένα
δεν έχει σημασία, από ‘δώ. Κάτι η γενιά του ’74 που πρέπει να φύγει, από εκεί.
Κάτι να αλλάξουμε πρόσωπα, όνομα, σύμβολο, και ό,τι μας έρχεται στον νου,
φτιάχτηκε κατάσταση, από τη δίνη της οποίας δύσκολα θα βγει το ΠΑΣΟΚ. Και όσοι
απόρησαν με την αναφορά στα υπόγεια του Μαξίμου, η πληροφορία είναι πολύ
συγκεκριμένη, και δεν επιδέχεται και διαψεύσεις: συνεργάτης του Πρωθυπουργού
με αρμοδιότητα σε θέματα Τύπου απέστειλε προ τριμήνου ­ πριν από τις γιορτές
δηλαδή ­ σε αριθμό στελεχών του λεγόμενου «εκσυγχρονιστικού» μπλοκ εισήγηση
περί «ανανέωσης», προκειμένου να την υιοθετήσουν και να την βγάλουν προς τα
έξω, είτε αυτούσια είτε αποσπασματικά. Τι ανέφερε η εισήγηση; Όλα τα σχετικά
με τους… περιστερώνες, τα σύμβολα, και τις γενιές του ’74! Κάποιοι
«τσίμπησαν», κάποιοι όχι. Και έγινε ό,τι έγινε.

Το ίδιο έργο…

Πολλοί διερωτώνται «τι γίνεται στο ΠΑΣΟΚ». Άλλοι, υπερεκτιμώντας τα γεγονότα,
οδηγούνται σε λάθος εκτιμήσεις ότι «αυτή τη φορά το πράγμα είναι πολύ σοβαρό».
Δεν είναι επίσης λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι το σύστημα κλονίζεται και πως
βρισκόμαστε μπροστά σε εξελίξεις στο εσωτερικό του κυβερνητικού κόμματος.
Κάποιοι τρίτοι δεν διστάζουν να χαρακτηρίσουν την όλη κατάσταση με επίθετα
όπως «τεταμένη», «έκρυθμη», «ανεξέλεγκτη» και ούτω καθεξής. Σιγά τον
πολυέλαιο. Τέτοια και άλλα παρόμοια έχει περάσει πολλά το ΠΑΣΟΚ κατά το
παρελθόν, και η σημερινή κρίση ­ αν μπορεί να λάβει και τον χαρακτήρα κρίσης η
όλη υπόθεση ­ δεν είναι παρά μια από τα ίδια. Το παρήγορο, λοιπόν, για όσους
στενοχωριούνται με αυτά που γίνονται στο ΠΑΣΟΚ είναι ότι… έχουν ξαναγίνει.
Και έχουν ξεπεραστεί, γιατί η δύναμη αυτού του κόμματος είναι στα δύσκολα να
συσπειρώνεται. Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Και ίσως το ξαναδούμε, στην πορεία
προς το Συνέδριο του επόμενου χρόνου…

Τι είναι ανανέωση;

Το άλλο πράγμα που έχουμε ξαναδεί, και θα το ξαναδούμε, είναι αυτή η ιστορία
της ανανέωσης. Ποτάμια μελάνι έχουν χυθεί για να (μας) πείσουν ότι η ανανέωση
είναι η αναγκαία και ικανή συνθήκη προκειμένου το ΠΑΣΟΚ να παραμείνει
κυρίαρχος του (πολιτικού) παιχνιδιού. Καμιά αντίρρηση, αν αυτό το τελευταίο
είναι αυτοσκοπός.

Αλλά ο πολύς κόσμος δύσκολα μπορεί να υιοθετήσει απόψεις όπως αυτές. Ότι
δηλαδή αλλάζοντας τα πρόσωπα, τα σύμβολα, τα χρώματα, θα επέλθει η πολυπόθητη
ανανέωση.

Ή να δεχθεί ότι η ανανέωση του ΠΑΣΟΚ, που αφορά το κόμμα που κυβερνάει τη χώρα
εδώ και 20 χρόνια, μπορεί να επιτευχθεί στη διάρκεια ενός δείπνου, μυστικού ή
φανερού, δεν έχει καμιά σημασία…

Πιο εκλεκτικοί

Σημασία έχει, και ο πολύς κόσμος (που και μυαλό διαθέτει και έχει περάσει ο
καιρός που δεχόταν αδιαμαρτύρητα ό,τι του σερβιριστεί) το αντιλαμβάνεται, ότι
η ανανέωση πρέπει να αφορά πρώτα και κύρια ιδέες και πολιτικές.

Όσο νέα και να είναι τα πρόσωπα, αν εκφράζουν σκουριασμένες ιδέες, οι ιδέες
σκουριασμένες θα παραμείνουν. Κι όσο καινούργια και να είναι τα πρόσωπα, αν οι
πολιτικές που εφαρμόζουν είναι συντηρητικές, τίποτε δεν πρόκειται να τις
εκσυγχρονίσει.

Αλλά εκεί στου Μαξίμου (θέλουμε να πιστεύουμε όχι ο Πρωθυπουργός…) φαίνεται
πως είναι της άποψης πως «αλλάζει ο Μανωλιός αν βάλει τα ρούχα του αλλιώς»…

Αχ, αυτές οι ακρότητες

Άλλαξε και η Εκκλησία στάση στο θέμα της επίσκεψης του Πάπα στην Ελλάδα, αλλά
αντί να αφεθεί η απόφαση να έχει τα ευεργετικά αποτελέσματα που πρέπει να
έχει, συνοδεύτηκε με σχόλια που έμοιαζαν να την ακυρώνουν. Η Ένωση Κληρικών
για παράδειγμα επιμένει στην άρνηση, επιτιθέμενη κατά του ηγέτη της
μεγαλύτερης εκκλησίας του Χριστού. Το ίδιο και διάφοροι ιεράρχες. Γιατί το
κάνουν; Τι περιμένουν να κερδίσουν; Κακό είναι να πληροφορηθούν οι καθολικοί
όλου του κόσμου ότι ο Πάπας θα έρθει στην Ελλάδα; Και κακό θα μας κάνει η
παγκόσμια προβολή της χώρας, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του εδώ; Έλεος πια
μ’ αυτές τις ακρότητες…

Ζητούνται ευρήματα

Ακροτήτων της Εκκλησίας, συνέχεια. Από τις «εξαγγελίες» ότι η Εκκλησία θα
απογράψει μόνη τους ορθοδόξους, μέχρι την απειλή του για τους θεολόγους που
δεν υπέγραψαν στο δημοψήφισμα για τις ταυτότητες και την στα όρια της
πρόκλησης άγνοιά του για τη χούντα και τα βασανιστήρια, ο Αρχιεπίσκοπος
φροντίζει κάθε φορά να μας εκπλήττει με τρόπο που να μας αφήνει με το στόμα
ανοιχτό! Τι άλλο θα σκεφθεί άραγε για να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της
επικαιρότητας;