Δρόμοι

Η Ευρώπη…

… δεν είναι ένα φρούριο. Είναι μια γη της υπόσχεσης, της ελπίδας και
της αυταπάτης, που προσελκύει τους νέους «κολασμένους» του πλανήτη, εκείνους
που ξέχασε η ανάπτυξη και που ο φιλελευθερισμός καταδίκασε στη φτώχεια. Η
παράνομη μετανάστευση έχει γίνει βιομηχανία και τα πλοία με τους
λαθρομετανάστες θυμίζουν εκείνα που μετέφεραν κάποτε δούλους στον Νέο Κόσμο
από την Αφρική. Πόσο αξίζει μια ζωή; Τι μπορεί να γίνει; Να κλείσει κανείς τα
μάτια; Να ξεχάσει πόσα οφείλει ο πλούσιος Βορράς στις χώρες του Νότου, που τις
έκανε φτωχές με τις άνισες οικονομικές συναλλαγές, με τις εξαρτημένες
δικτατορίες, με τον κυνικό νόμο του κέρδους; Να κλείσει τα σύνορα;

Η μια όχθη…

… της Μεσογείου, πλούσια και αραιοκατοικημένη. Η άλλη όχθη,
πυκνοκατοικημένη και υπανάπτυκτη. Ένα σώμα παραμορφωμένο, με πρησμένη κοιλιά
και μικρό κεφάλι. Δεν είναι μια λίμνη ειρήνης, αλλά ένας καθρέφτης που πάνω
του λαμπυρίζουν τα χλωμά φώτα της πείνας. Με την ερημοποίηση και τις
κλιματικές μεταβολές, σίγουρα το μέλλον δεν υπόσχεται πολλά στους φτωχούς.
Όμως, ποιος θα τολμήσει να ξαναδιαβάσει τον Φραντς Φανόν; Ποιος θα ρισκάρει τα
προνόμιά του για να πει αλήθειες που δύσκολα ακούγονται; Ο Μαροκινός
συγγραφέας Ταχάρ Μπεν Τζελούν βάζει στην εφημερίδα «Repubblica» αυτά τα
ερωτήματα.

Ποιος Ευρωπαίος…

… πολιτικός θα τολμούσε να πει στους συμπολίτες του: «Πρέπει να κάνουμε
λίγο σκόντο στις ανέσεις μας. Πρέπει να ξανακάνουμε τον λογαριασμό και να
καταλάβουμε σε τι οφείλουμε τα πλούτη μας. Πρέπει να ξεμπερδέψουμε με τους
δικτάτορες που κρατάμε στην εξουσία για να μας επιτρέπουν να πλουτίζουμε στις
πλάτες των αφρικανικών λαών, όσο αυτοί σπαράσσονται από εμφύλιους πολέμους.
Πρέπει να κοιτάξουμε κατάματα αυτούς τους ανθρώπους που μαστίζονται από την
ξηρασία και τους λιμούς και να πάψουμε πια να κρυβόμαστε πίσω από τα
προσχήματα της ανθρωπιστικής βοήθειας και της περιστασιακής αλληλεγγύης. Η
φτώχεια δεν είναι αναγκαιότητα και η ευημερία της Ευρώπης δεν μπορεί να
κρατήσει αιώνια πίσω από τα τείχη μιας εγωιστικής ηρεμίας. Ανθρώπινα κύματα θα
ξεσπάσουν πάνω στα τείχη αυτής της ευημερίας, όταν δεν θα μπορούν πια να
αντέξουν την ταπείνωση και την πείνα».

Οι προβλέψεις…

… πολιτικών και κοινωνιολόγων λένε πως η Ευρώπη έχει ανάγκη και από
άλλους μετανάστες. Είναι λοιπόν αυτό μια ευκαιρία να επανεξετάσει τη
μεταναστευτική πολιτική της. Η εποχή που οι ευρωπαϊκές αποικιακές δυνάμεις
εκμεταλλεύονταν το ανθρώπινο κεφάλαιο της Αφρικής έχει τελειώσει. Ο ξεριζωμός
εκατομμυρίων ανθρώπων κοστίζει σήμερα τη θυσία πολλών γενεών, που σκεπάζεται
από ένα τείχος σιωπής. Η πολιτική της ελεημοσύνης δεν θα τους δώσει ζωή. Εδώ
μπαίνουν και άλλα «πρέπει». Δεν φτάνει να επενδύσει κανείς στις χώρες του
Νότου. Πρέπει να εξυγιάνει και το πολιτικό τοπίο. Δύσκολο; Ασφαλώς. Όμως,
αλλιώς το μέλλον θα ανήκει στους εμπόρους των ανθρώπων και στους απελπισμένους
που δεν θα αντέχουν πια να βλέπουν στην τηλεόραση την εικόνα μιας Ευρώπης
κορεσμένης, πλούσιας και αλαζονικής.