Κατίνες και κρετίνες

Δεν ξέρω ποιος αποφάσισε πως άπαξ του έτους πρέπει να γιορτάζουμε την Ημέρα
της Γυναίκας. Έχω τη φριχτή υποψία πως είναι άντρας. Ένας άντρας
συμπλεγματικός, εκδικητικός, άσχημος, παχύσαρκος, ανερωτικός. Ένα καθοίκι,
τέλος πάντων, που είπε να μας κάνει πλάκα κι εμείς, σαν κότες, την πατήσαμε.

Λες και τον βλέπω μπροστά μου. Κάθεται σε ένα γραφείο βλαστημώντας την ώρα και
τη στιγμή που ο Ύψιστος τον έκανε σίχαμα. Παίρνει ένα ημερολόγιο. Το
ξεφυλλίζει και βγάζει Ημέρες. Ημέρες γενικώς και αορίστως. Ημέρα για τη
Γυναίκα, Ημέρα για τη Μητέρα, Ημέρα για το Παιδί της Μητέρας, Ημέρα για το
AIDS.

Εμένα, όμως, αλλού είναι το πρόβλημά μου. Στις άλλες ημέρες. Τις υπόλοιπες.
Τις 364. Αυτές με το «ήτα» το μικρό, όχι το «Ήτα» κεφαλαίο. Που κάποιος μου
τις έκλεψε. Κάποιος, κάτω από τη μύτη μου, μου τις άρπαξε και δεν τον πήρα και
είδηση. Δεν τον ξέρω ποιος είναι. Δεν τον ξέρω τον κερατά ­ και τι νόημα έχει
να καταθέσεις μήνυση κατ’ αγνώστου;

Η Ημέρα της Γυναίκας. Η Ημέρα ποιας γυναίκας; Αυτό το μοντέλο που μου
πλασάρανε, τα έφτυσε προ πολλού. Χάλασε. Δεν λειτουργεί. Και η αντιπροσωπεία
δεν έχει ανταλλακτικά. Ένα μοντέλο ξεχαρβαλωμένο. Που μου το φέρανε τσίλικο.
Του κουτιού. Με οδηγίες χρήσεως ­ σαφέστατες:

«Συγχαρητήρια! Είστε, από σήμερα, η ιδιοκτήτρια ενός μοντέλου τελευταίας
τεχνολογίας. Αν διαβάσετε προσεκτικά το φυλλάδιο, θα κατορθώσετε μόνη σας,
εύκολα, γρήγορα και χωρίς δαπάνες να το συναρμολογήσετε».

Και τις ακολούθησα τις οδηγίες. Και το συναρμολόγησα. Και τα κατάφερα. Κι
έγινα μια τρελή. Μια θεότρελη, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες τρελές, που
προσπαθούν να συνδυάσουν δέκα ρόλους στη συσκευασία του ενός. Σύζυγος. Μητέρα.
Νοικοκυρά. Εργαζόμενη. Νόστιμη. Έξυπνη. Καλή μαγείρισσα. Γυναίκα. Ερωμένη.
Φίλη. Καθαρίστρια. Διευθυντικό στέλεχος.

Φάσιον βίκτιμ με τη σφουγγαρίστρα αγκαζέ. Ένα θέαμα απερίγραπτο. Μια γελοιότης
άνευ προηγουμένου. Κάψανε οι άλλες, πριν απόείκοσι τόσα χρόνια τα σουτιέν τους
­ εμείς πληρώνουμε τη νύφη σήμερα. Και τη νύφη πληρώνουμε και τον γαμπρό
πληρώνουμε και όλο του το σόι, εμείς το πληρώνουμε.

Και μου το έλεγε η Ρένα:

­ Άσε τα ντοκιμαντέρ, αγάπη μου. Κάτσε να δεις και καμιά παλιά ελληνική ταινία
να ξεστραβωθείς!

Ασπρόμαυρες ταινίες. Προ Χριστού. Προ φεμινισμού. Γυρισμένες στα μέσα της
δεκαετίας του ’60. Μια εποχή όπου πολιτικά και κοινωνικά διαδραματίζονταν τα
σύστριγγλα. Και οι πρωταγωνίστριες αγρόν αγοράζουν. Χαμπάρι δεν παίρνουν. Ζουν
μακάριες και ανυποψίαστες, βάσει σεναρίου. Βλέπεις, δεν είχε εφευρεθεί ακόμα
και η Ημέρα της Γυναίκας. Δεν είχανε αυτό το πράγμα, σαν θηλιά στον λαιμό
τους. Γι’ αυτό ήτανε χαλαρές και άνετες…

Αρχίζει το έργο το ασπρόμαυρο. Φεύγει το πρωί ο ασπρόμαυρος σύζυγος να πάει
στη δουλειά. Μένει η κυρά κι αρχόντισσα. «Λίτσα, λέει στην “υπηρέτρια” (έτσι
τις αποκαλούσαν τότε), βάλε το φαΐ να γίνεται κι εγώ θα πάω με την κυρία Μπέτυ
στα μαγαζιά. Και μετά κανέναν κινηματογράφο. Και το βράδυ χαρτάκι».

Υπέροχες οι ασπρόμαυρες κυρίες των ελληνικών ταινιών. Υπέροχες, ανεπάγγελτες,
με βαμμένα νύχια κι εμπριμέ αισθήματα. Ούτε ευθύνες ούτε άγχη ούτε λεξοτανίλ
σε πρώτη ζήτηση. Όλη τους η έννοια, μήπως τους απατάει ο άντρας τους. Μήπως
δεν φέρει η μοδίστρα στην ώρα της την τουαλέτα. Μήπως την Κυριακή δεν
μπορέσουν να πάνε εκδρομή στο Ζούμπερι. Μήπως φύγει ο πόντος από τη μεταξωτή
την κάλτσα και πού να τρέχεις να τη μαντάρεις.

Έξοχες. Τις βλέπεις και σου τρέχουνε τα σάλια. Λες, κι εγώ έτσι θέλω να είμαι.
Έτσι να περνάω τη ζωή μου. Ανόητα. Ανυποψίαστα. Ανέμελα. Χωρίς να πρέπει να
αποδείξω τίποτα σε κανέναν. Χωρίς να λογοδοτώ για κάθε μου πράξη. Χωρίς να
ασφυκτιώ επειδή ήρθανε και μου φορέσανε καπέλο τη βιονική γυναίκα. Έτσι να ζω:
Σαν κατίνα. Όχι σαν κρετίνα!

Γιατί κρετίνα είμαι. Μια κρετίνα που γίνεται δέκα κομμάτια. Που τρέχει και δεν
φτάνει. Που πρέπει να είναι και στη δουλειά και στη συγκέντρωση γονέων και στο
σούπερ μάρκετ ακριβώς την ίδια ώρα.

Θα μου πεις, κι άλλες έχουν καριέρα, αλλά δεν κάνουν έτσι. Πάρε την κυρία
Γιάννα Αγγελοπούλου, για παράδειγμα. Κοτζάμ πρόεδρος σε κοτζάμ Ολυμπιακούς κι
όποτε τη βλέπω στην τηλεόραση; Λαμπερή και απαστράπτουσα. Με το χαμόγελο στα
χείλη παν οι φαντάροι μας μπροστά!

Ναι, αλλά κάτι μου λέει ότι η κυρία Αγγελοπούλου δεν έχει να πάει λαϊκή για να
διαλέξει κολοκυθάκια για το μεσημέρι. Κάτι μου λέει πως ο κύριος Αγγελόπουλος
­ από το υστέρημά του ο άνθρωπος ­ θα πληρώνει και καμιά εικοσαριά οικιακές
βοηθούς. Αδύνατον να φανταστώ τη Γιάννα με τσεμπέρι να τρίβει τα τζάμια,
σκαρφαλωμένη στη σκάλα.

Κατάλαβες; Σ’ αυτήν τη ζωή, αξίζει να είσαι δύο τινά: Ή ασπρόμαυρη ή
Αγγελοπούλου. Μέσος όρος δεν υπάρχει. Κι όλες εμείς οι υπόλοιπες, εμείς που
φοράμε μια στολή με σκισμένο στρίφωμα, τα παίξαμε πια. Κουραστήκαμε.
Ακουμπήσαμε κάπου πρόχειρα το χαμόγελό μας και τώρα αδύνατο να το βρούμε. Λες
κι άνοιξε η γη και το κατάπιε.

Λες κι άνοιξε η γη και μας κατάπιε. Και δεν φτάνει που νιώθουμε ανεπαρκείς.
Δεν φτάνει που νιώθουμε ημιτελείς. Έχουμε και την Ημέρα να μας το θυμίζει. Την
Ημέρα της Γυναίκας!

Την Ημέρα που από κατίνες γίναμε κρετίνες!