30 Ερωτήσεις ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΕΛΠΙΔΩΝ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην Πάτρα στις 23 Φεβρουαρίου 1948.

ΑΠΕΧΘΑΝΕΤΑΙ: Το ψέμα.

ΛΑΤΡΕΥΕΙ: Την αλήθεια και τους καλούς ανθρώπους.

ΠΙΣΤΕΥΕΙ: Σε έναν κόσμο καλύτερο «γιατί δεν πάει άλλο».

ΖΕΙ: Για την οικογένειά του και για την μπάλα.

Κρίνει ότι η αρμονία στο ποδόσφαιρο συνδυάζεται «με το καλό αποτέλεσμα»,
ενώ θεωρεί τον ρόλο του προπονητή «μοναχικό, σκληρό και απάνθρωπο».

Ο Ανδρέας Μιχαλόπουλος, ο προπονητής της Εθνικής Νέων, χωρίς δισταγμό
αποφαίνεται ότι ο τίτλος του πρωταθλητή κατακτάται «δίκαια πέρα για πέρα από
τον Ολυμπιακό. Ήταν φέτος καλύτερος».

ΕΡ.: Η αρμονία στο ποδόσφαιρο με τι συνδυάζεται;

ΑΠ.: Με το καλό αποτέλεσμα.

ΕΡ.: Και το καλό αποτέλεσμα;

ΑΠ.: Με την αρμονία της ομάδας.

ΕΡ.: Ο ρόλος του προπονητή;

ΑΠ.: Μοναχικός, σκληρός και απάνθρωπος.

ΕΡ.: Γιατί το λέτε έτσι;

ΑΠ.: Διότι αυτή είναι η αλήθεια. Κρίνεται κι αυτός διά του
αποτελέσματος.

ΕΡ.: Η σιωπή στο ποδόσφαιρο είναι χρυσός;

ΑΠ.: Συνήθως είναι, αλλά εξαρτάται και από τα… καράτια.

ΕΡ.: Δηλαδή;

ΑΠ.: Αν θίγεται η αξιοπρέπειά σου, δεν συνάδει η σιωπή με το χρυσάφι.

ΕΡ.: Οι Ελπίδες ως ομάδα πάντα μάς δίνουν ελπίδες. Με το μέλλον, όμως,
έχουμε πρόβλημα.

ΑΠ.: Πιστεύω και παρόν στο εγγύς μέλλον.

ΕΡ.: Πάτρα!

ΑΠ.: Η πόλη που υπεραγαπώ. Εδώ γεννήθηκα, εδώ ζω, εδώ θα πεθάνω.

ΕΡ.: Παναχαϊκή;

ΑΠ.: Το σπίτι μου, το αλφαβητάρι της νιότης μου, η μεγάλη μου αγάπη.

ΕΡ.: Καρναβάλι;

ΑΠ.: Θέλει ερώτηση; χορός, διασκέδαση, ξεφάντωμα. Μακάρι η ζωή μας να
είναι συνεχώς Πατρινό Καρναβάλι.

ΕΡ.: Για… τον κύριο Ανδρέα Μιχαλόπουλο ποια άποψη έχετε;

ΑΠ.: (γέλια) Είναι καλός άνθρωπος και απλός.

ΕΡ.: Δώστε ένα στίγμα για το ποδόσφαιρο.

ΑΠ.: Δεν είναι απλώς ένα κοινωνικό φαινόμενο, είναι η ίδια η κοινωνία.

ΕΡ.: Αλήθεια, έχετε χορτάσει το ποδόσφαιρο;

ΑΠ.: Όσοι αγαπούν την μπάλα μονίμως είναι πεινασμένοι.

ΕΡ.: Ξέρω ότι ήταν αχώριστα φιλαράκια σας δύο αείμνηστοι μπαλαδόροι της
Παναχαϊκής.

ΑΠ.: Ο Κώστας Δαβουρλής, μέγας παίκτης, και ο Θέμις Ρήγας, σπουδαίος
παίκτης. Ήταν αδέρφια μου. Ο Θεός να τους αναπαύει την ψυχούλα τους.

ΕΡ.: Ο τίτλος και πάλι στον Ολυμπιακό.

ΑΠ.: Δίκαια πέρα για πέρα. Ήταν και φέτος καλύτερος.

ΕΡ.: Και ο Παναθηναϊκός;

ΑΠ.: Κάτι τού λείπει για να γίνει πρωταθλητής.

ΕΡ.: Είναι βρώμικο το ελληνικό ποδόσφαιρο;

ΑΠ.: Μην το πυροβολείτε…

ΕΡ.: Αν για μια μέρα ήσασταν πρωθυπουργός;

ΑΠ.: Θα έδινα τέλος στο ατομικό παιχνίδι.

ΕΡ.: Μόνο;

ΑΠ.: Θα γέμιζα την Ελλάδα σχολεία και γήπεδα, άρα θα έκλεινα όλους τους
δρόμους για τις φυλακές και τα αναμορφωτήρια.

ΕΡ.: Τι λέτε, η Εθνική Ανδρών έχει ελπίδες να προκριθεί στους τελικούς
του Μουντιάλ;

ΑΠ.: Έχει δικαίωμα στο όνειρο.

ΕΡ.: Όταν είστε μόνος, πού τρέχει το μυαλό σας;

ΑΠ.: Στην οικογένειά μου και στο ποδόσφαιρο.

ΕΡ.: Έχετε κλάψει ποτέ;

ΑΠ.: Πολλές φορές. Και από χαρά και από λύπη. Πιο πολύ, όμως στη
γέννηση του γιου μου και μετά της κόρης μου.

ΕΡ.: Η ώρα του αποχωρισμού και της απόσυρσης έρχεται;

ΑΠ.: Παίζετε με τον πόνο μου (γέλια). Μέχρι να κλείσω τα μάτια μου, το
ποδόσφαιρο δεν θα το αποχωριστώ.

ΕΡ.: Με ποιον ποδοσφαιριστή θα θέλατε να ήσασταν συμπαίκτης;

ΑΠ.: Με τον «στρατηγό», τον μεγάλο και απαράμιλλο Μίμη Δομάζο.

ΕΡ.: Άρα τον θεωρείτε και κορυφαίο Έλληνα ποδοσφαιριστή του 20ού αιώνα.

ΑΠ.: Σαφώς, χωρίς να υποτιμήσω κανέναν άλλο. Από τον Μίμη ζήλεψα το
πάθος και το πείσμα του. Ήταν το πρότυπό μου.

ΕΡ.: Και στα θρανία, ποιον προπονητή επιθυμούσατε να σας διδάξει;

ΑΠ.: Τον μακαρίτη Χελένιο Χερέρα, επειδή δίδαξε το απλό, το ωραίο
ποδόσφαιρο.

ΕΡ.: Ποιον άνθρωπο θεωρείτε σημαντικό και θα θέλατε να συναντήσετε;

ΑΠ.: Δυστυχώς, δεν είναι στη ζωή. Πρόκειται για τον Γιώργο Σεφέρη.

ΕΡ.: Η Αχαΐα γεννά πολιτικούς.

ΑΠ.: Εδώ γεννήθηκε η Ελλάδα. Από τους Αχαιούς αποκτήσαμε ταυτότητα.
Έχουμε έξυπνους και πολύ δυναμικούς άνδρες.

ΕΡ.: Ονειρεύεστε τι;

ΑΠ.: Έναν κόσμο καλύτερο, ένα ποδόσφαιρο καλύτερο, να ανέβουμε όλοι μας
λίγο ψηλότερα…