ΡΙΠΕΣ Η τραγωδία

ΑΝ τόσοι πολλοί τόσο πολύ συγκινήθηκαν με το μικρό παιδί της Λέσβου…

ΕΙΝΑΙ γιατί όλοι είδαν στην τραγωδία του όχι μόνο την ανθρώπινη
διάστασή της αλλά και….

ΕΝΑ ακόμα ­ όχι αλίμονο πρώτο αλλά ασφαλώς κορυφαίο ­ δείγμα της
λειτουργίας ενός γραφειοκρατικού συστήματος που έχει επικρατήσει σε κράτος,
οργανισμούς και τράπεζες…

ΚΑΙ στο οποίο κυριαρχούν η τυφλή προσκόλληση σε τύπους που μόνο
προορισμό έχουν να καλύπτουν ευθύνες…

ΚΑΙ η αδιαφορία για τον πόνο του πλαϊνού…

ΚΑΙ όπου οι κάθε λογής και κάθε βαθμίδας «αρμόδιοι», κολλημένοι στις
καρέκλες τους και κλεισμένοι στα γραφεία τους (στις περιβόητες συσκέψεις που
βγήκε δημόσια ­ άλλο δείγμα ευαισθησίας αυτό! ­ να επικαλεστεί η κυρία
υφυπουργός Υγείας)…

ΜΕ τη βεβαιότητα ότι οι τραγωδίες εκτυλίσσονται, γεννούν συγκίνηση,
προκαλούν κατακραυγή μα γρήγορα ξεχνιούνται…

ΧΩΡΙΣ κανείς να υποστεί την παραμικρή κύρωση.

ΠΩΣ η ανθρώπινη αυτή τραγωδία δεν συντελέστηκε μέσα σε λίγες μέρες ή
εβδομάδες, αλλά εκτυλίχθηκε για μήνες ολόκληρους χωρίς κανείς υπεύθυνος να
αναλάβει την ευθύνη να δώσει ο ίδιος λύση…

ΓΙΑ να κατατεθεί πολύ αργά ­ και ύστερα μάλιστα από «άνωθεν»
παρέμβαση… ­ τροπολογία στη Βουλή…

ΠΟΥ καταδεικνύει ­ αν χρειαζόταν ­ πως πέρα από την αναλγησία που
επιδείχθηκε…

ΗΤΑΝ δυνατό να βρεθεί ­ εγκαίρως και όχι την τελευταία στιγμή ­ μία
λύση.