ΜΑΤΙΕΣ Το μωράκι

Έμελλε να συμβεί κι αυτό, στην Ελλάδα του 2001. Στην Ελλάδα, που συνεχώς
εκσυγχρονίζεται, αφήνοντας να ισχύουν νόμοι του 1931. Οι οποίοι, σε ορισμένες
περιπτώσεις, γίνονται λαιμητόμοι. Και παίρνουν τη ζωή, ακόμη κι από νήπια
τριών ετών. Σαν τον Παναγιώτη Βασιλέλη. Που γεννήθηκε στη Γέρα της Λέσβου,
αλλά δεν πρόλαβε να παίξει, ούτε μια φορά, με τα παιδάκια της γειτονιάς του.
Ούτε θα παίξει ποτέ.

Ο Παναγιώτης είχε λευχαιμία. Θα μπορούσε, ίσως, να σωθεί, αν εχειρουργείτο στο
«Μεμόριαλ» της Νέας Υόρκης. Οι γονείς του είναι φτωχοί. Αλλά η σωτηρία ενός
μικρού παιδιού, είναι πολύ μεγάλη υπόθεση: χρειάζονταν παραπάνω από 100
εκατομμύρια για το ταξίδι, για την εγχείρηση, για τη νοσηλεία. Και βρέθηκαν!
Πολλοί ευαίσθητοι άνθρωποι, από τη Μυτιλήνη, από παντού, έσπευσαν να
ενισχύσουν. Αποδεικνύοντας ότι αγάπη υπάρχει. Ακόμη και στους σκοτεινούς
αυτούς καιρούς.

Τα λεφτά, όμως, δεν κατάφερε να τα ξεκολλήσει από την Τράπεζα καμιά δύναμη!
Υπάρχει ο νόμος, βλέπετε ­ αυτός του 1931. Ο 5101, για την ακρίβεια. Που
προβλέπει, για τη διενέργεια εράνου, τη σύσταση ερανικής επιτροπής, με μέλη
που διορίζει το υπουργείο Υγείας. Έγιναν διάφορα διαβήματα για ν’
αποδεσμευτούν τα χρήματα. Τίποτα! Ενδιαφέρθηκε και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός.
Και, τελικά, άνοιξε μια χαραμάδα. Με πολύ μεγάλη καθυστέρηση, όμως.
Αποτέλεσμα: το παιδάκι πέθανε τη Δευτέρα. Προχθές.

Βουΐζει αδιάκοπα στ’ αυτιά μου, το κλάμα της 23χρονης μάνας: «Γιατί χάθηκαν τα
θαύματα για μας; Αχ, Παναγιά μου, τα πάντα έκανα. Γιατί; Γιατί; Όσο η ζωή του
παιδιού μου “έφευγε”, τόσο μεγαλύτερες ήταν οι προσπάθειές μας να σωθεί. Και
υπήρχε ελπίδα. Οι γιατροί στην Αμερική, μας είχαν δώσει ελπίδα. Γιατί να
χαθεί; Τι να πω, τώρα, στον εαυτό μου; Πώς να δικαιολογηθώ στο άψυχο σωματάκι
του; Τι να πω, Θεέ μου, στον εαυτό μου; Από πού να πάρω ελπίδα; Πείτε μου, από
πού;».

Βλέπω και τον πατέρα, συνεχώς, μπροστά μου. Να κρατάει το πεθαμένο μωρό του,
τυλιγμένο σε μια κουβέρτα, και να βαδίζει, βουτηγμένος στην απόγνωση, στον
διάδρομο του νοσοκομείου της Μυτιλήνης. Τι να πει, κανείς, αλήθεια, σ’ αυτό
τον άνθρωπο; Πώς να του μαλακώσει τον πόνο; Πώς να τον κάνει να ξεχάσει, πως
το παιδάκι του ίσως να ζούσε, αν δεν βασίλευε σ’ αυτό τον τόπο η γραφειοκρατία
και η ηλιθιότητα;

Βλέπω και το μωρό, στο κρεβατάκι του. Ένα κέρινο προσωπάκι, με δυο έντονα,
πρασινογάλαζα μάτια. Δεν μιλάει. Δεν αντιδρά. Κοιτάζει, μόνο, γύρω του,
απορημένο. Τους γονείς του, τους δημοσιογράφους, τους τεχνικούς των
τηλεοπτικών συνεργείων, τις κάμερες. Δεν του μένουν, παρά λίγες ώρες ζωής…
Την ίδια στιγμή, σκέφτομαι την τράπεζα: αν ο αρμόδιος διευθυντής έδινε τα
χρήματα, κατά παράβαση του νόμου, τι θα συνέβαινε; Ποιο υπηρεσιακό συμβούλιο,
ποια δικαστική αρχή (αν και στην Ελλάδα, όλα να τα περιμένεις…) θα του
ζητούσε τα ρέστα; Και αν γινόταν το θαύμα και σωζόταν ο Παναγιωτάκης; Δεν θα
αισθανόταν, αυτός ο διευθυντής, ευτυχισμένος; Δεν θα ήταν ο πιο ευτυχισμένος
άνθρωπος του κόσμου;