ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η σημαία

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο ΝΑΣΟΣ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

«Το περασμένο φθινόπωρο δύο περιστατικά που είχαν σχέση με τη
Σημαία μονοπώλησαν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης: αφενός, η υπόθεση του
μικρού Αλβανού, που υπέστη έναν πρωτοφανή λεκτικό κανιβαλισμό από
μερίδα της ελληνικής κοινωνίας, και, αφετέρου, η υπόθεση του Τζίμη Πανούση. Ως
προς την πρώτη υπόθεση, λίγα έχω να πω: είδαμε απλώς τη σύγκρουση δύο ειδών
ρατσισμού. Από τη μια μεριά, ο ωμός “βιολογικός” ρατσισμός της
Δεξιάς που δεν ήθελε έναν σημαιοφόρο χωρίς ελληνικό αίμα (!), και, από την
άλλη μεριά, ο ήπιος εκλεπτυσμένος “πολιτισμικός” ρατσισμός του
υπουργείου Παιδείας, που υποστήριζε τη θεωρία περί “μετέχοντος της παιδείας
ημών”, υπονοώντας ότι οι υπόλοιποι πολιτισμοί είναι “κατώτεροι” από τον
ελληνικό! Βεβαίως, η ορθή άποψη, σε μια ανοιχτή πολυπολιτισμική
κοινωνία, θα ήταν να γίνει πλήρως αποδεκτός ο Αλβανός μαθητής να σηκώσει
τη σημαία ακόμη και ως φορέας αλβανικής εθνικής ταυτότητας, χωρίς να
του ζητείται προηγουμένως “πιστοποιητικό” επαρκούς προσχώρησης στις “ελληνικές
εθνικές αξίες”. Και βέβαια, ας σημειωθεί και πάλι ότι σε καμία χώρα της
Δυτικής Ευρώπης δεν γίνονται μαθητικές παρελάσεις, ενώ, αντίθετα, αυτό
συμβαίνει κατά κόρον σε αυταρχικά καθεστώτα, όπως η Τουρκία, η Κίνα και η Β.
Κορέα.

Ως προς την υπόθεση Πανούση, με θλίψη διαπιστώνω ότι στον τομέα της
ελευθερίας της έκφρασης δεν έχουμε κάνει και σπουδαία βήματα. Θα ήταν ίσως
διδακτικό να αντλήσουμε συμπεράσματα από τον τρόπο που εξελίχθηκε μια ανάλογη
πολιτική και δικαστική διαμάχη στις ΗΠΑ. Όσο κι αν αυτό μας εκπλήσσει,
στις ΗΠΑ αυτή τη στιγμή δεν είναι δυνατόν να ασκηθεί ποινική δίωξη εναντίον
όσων θα επιχειρούσαν να μιμηθούν τον Τζίμη Πανούση, αλλά ούτε και όσων θα
έκαιγαν, για λόγους διαμαρτυρίας, την αμερικανική σημαία. Μάλιστα, υπάρχουν
δύο αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ με τις οποίες το
“κάψιμο της σημαίας” θεωρείται ατομικό πολιτικό δικαίωμα του κάθε
διαδηλωτή, και, επομένως, αποκλείεται οποιαδήποτε δίωξη όσων επιχειρούν
παρόμοιες πράξεις, διότι, αλλιώς, παραβιάζεται το συνταγματικά
κατοχυρωμένο θεμελιώδες δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης. Αυτό αφορά τόσο
τη “βεβήλωση” όσο και την καταστροφή μιας σημαίας.

Όποιος καίει μια σημαία είναι σίγουρο ότι κάτι θέλει να δηλώσει, με τρόπο πολύ
πιο ηχηρό από τις λέξεις που, ενδεχομένως, θα μπορούσε να
χρησιμοποιήσει. Αυτή την πράξη θα έπρεπε να την ανέχεται μία φιλελεύθερη
Δημοκρατία. Όσοι επιμένουν να ταυτίζουν το “έθνος” με τα σύμβολά του είναι
εκείνοι που δεν έχουν καμία πολιτική και εθνική σιγουριά. Τον
“πατριωτισμό” τους τον αντλούν μόνον από τα σύμβολα, και μάλλον τον
εξαντλούν σε αυτά. Στο βάθος κρύβουν μία αμήχανη φοβία και ένα
εθνικό αίσθημα κατωτερότητας σαν αυτό που ενέπνεε τους χουντικούς
συνταγματάρχες όταν επιβάλανε βίαιο εκπατριωτισμό με υποχρεωτικούς σημαιοστολισμούς».