ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η Θράκη

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

«Τους τελευταίους μήνες, χάρη στην ορθή πολιτική του Γ. Παπανδρέου, ένας νέος
πολιτικός άνεμος έχει αρχίσει να πνέει στην άλλοτε πολύπαθη Θράκη. Είναι
γνωστό ότι από τη δεκαετία του ’60 και μέχρι το 1990 η πολιτική του ελληνικού
κράτους (πιστά ακολουθούμενη από όλα τα κόμματα και τις κυβερνήσεις) θέσπισε
μια σειρά απαράδεκτων διοικητικών περιορισμών και διακρίσεων στη Θράκη
στερώντας βασικά δικαιώματα (π.χ. αγοράς οικοπέδων κ.λπ.) από τη μειονότητα.
Ταυτόχρονα, έδινε οικονομικά κίνητρα και πριμοδοτούσε με θαλασσοδάνεια
αναξιόπιστους επενδυτές και μη προσοδοφόρες επενδύσεις, που, ασφαλώς, δεν
είχαν ως στόχο την ανάπτυξη της περιοχής, αλλά το να συγκεντρώσουν τον πλούτο
και την οικονομική δραστηριότητα σε εθνικιστές “χριστιανούς”, θεωρώντας ότι με
τον τρόπο αυτό μπορεί να προστατευτεί η “εθνική συνοχή”!!

Η εθνικιστική αυτή πολιτική προφανώς αποσκοπούσε στην πλήρη απομόνωση και
συρρίκνωση της μειονότητας και είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί τεράστιο
κοινωνικοοικονομικό χάσμα και ανισότητες ανάμεσα στις δύο κοινότητες των
χριστιανών και μουσουλμάνων. Αυτή ακριβώς η έλλειψη αμοιβαίας επικοινωνίας
διευκόλυνε τον έλεγχο και των δύο κοινοτήτων από ηγετικές ομάδες συμφερόντων
που επωφελούνταν της κατάστασης. Έτσι, αναπτύχθηκαν, μέσα σ’ ένα κλίμα
καχυποψίας και μισαλλοδοξίας, δύο παράλληλοι εθνικισμοί: ο ελληνικός και ο
τουρκικός. Στο πλαίσιο αυτό, λανθασμένη υπήρξε και η εκ μέρους της πολιτείας
σύσταση “διευρυμένων νομαρχιών” στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και
Θράκης, γεγονός που με αντιδημοκρατικό τρόπο αποκλείει κάθε πιθανότητα εκλογής
νομάρχη από τη μειονότητα. Παράλληλα, η διατήρηση του περίφημου Γραφείου
Πολιτικών Υποθέσεων αποτελεί τροχοπέδη για τον εκδημοκρατισμό και την
αποκέντρωση των θεσμών και τροφοδοτεί μεγάλη δυσαρέσκεια και δυσπιστία στη
μειονότητα, παρεμποδίζοντας την εξομάλυνση των σχέσεών της με το κράτος.
Ωστόσο, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η ισχυρότερη αντίσταση στις θεσμικές και
πολιτικές αλλαγές προέρχεται όχι από την κεντρική εξουσία, αλλά από τοπικούς
παράγοντες.

Πιστεύω ότι η δυνατότητα ανάπτυξης της Θράκης ώστε να μετατραπεί σε μια
σύγχρονη ευρωπαϊκή περιφέρεια είναι άμεσα συνδεδεμένη με την αντιμετώπιση των
κοινωνικοοικονομικών ανισοτήτων που υφίσταται η μειονότητα στις περιοχές όπου
κατοικεί. Γι’ αυτό, πρέπει να ενισχυθούν οι δυνατότητες ενσωμάτωσής της, αλλά
ταυτόχρονα και η διατήρηση της πολιτισμικής ιδιαιτερότητάς της. Με άλλα λόγια,
πρέπει να δημιουργηθεί ένας κοινός χώρος επαφής και επικοινωνίας στη
διαδικασία λήψης αποφάσεων για ζητήματα τοπικού χαρακτήρα.

Τέλος, είναι πολύ σημαντικό το ότι οι περιφερειακοί και νομαρχιακοί θεσμοί
εντάσσονται πλέον σ’ ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό πλαίσιο, καθώς ο ρόλος της Ευρώπης
αποτελεί κλειδί στην προαναφερθείσα δυνατότητα διαμεσολάβησης. Η Ευρώπη είναι
πηγή πόρων γα την περιφέρεια, αλλά κυρίως είναι ένα πλαίσιο εγγύησης και ασφάλειας».