Από τις Φυλακές άνοιξε ο δρόμος για την απόδρασή του

<

Καλοσχεδιασμένη απόδραση. Με τρεις… προμελετημένες άδειες για τη μεταγωγή του Πάσσαρη στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών (ΓΚΝΑ) η αιματηρή απόδραση της Παρασκευής

Αυτό προκύπτει από την εσωτερική αλληλογραφία των γιατρών, της ειδικής
υπηρεσίας και του Συμβουλίου των Φυλακών Κορυδαλλού. Και σαν μην έφθανε μόνο
αυτό, ο γιατρός και το Συμβούλιο των Φυλακών του είχε εγκρίνει από πριν και
τέταρτη επίσκεψη για το νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς» για τις 8 Μαρτίου.

Την πρώτη φορά που ο Πάσσαρης έλαβε έγκριση για να μεταφερθεί στο νοσοκομείο
ήταν στις 19 Σεπτεμβρίου 2000. Η μεταγωγή είχε προγραμματισθεί για τις 21
Σεπτεμβρίου 2000. Παρ’ ότι οι αστυνομικοί της Υποδιεύθυνσης Μεταγωγών πήγαν
στις Φυλακές να τον παραλάβουν, ο ίδιος την τελευταία στιγμή αρνήθηκε
επικαλούμενος κάποια ασήμαντη δικαιολογία. Η άρνησή του δεν πέρασε απαρατήρητη
από τον επικεφαλής αστυνομικό Αλεξόπουλο, ο οποίος σε αναφορά του προς τους
ανωτέρους του επισημαίνει το γεγονός: «Ο κρατούμενος Πάσσαρης Κωνσταντίνος δεν
μετήχθη εκ των Φυλακών»! Τα σχέδια του Πάσσαρη φαίνεται άλλαξαν, καθώς η
υποστήριξη που θα του προσέφεραν οι εκτός των φυλακών συνεργοί του δεν ήταν
βέβαιη.

Αρνήθηκε τη μεταφορά του

Στις 20 Σεπτεμβρίου επανέρχεται ο γιατρός των Φυλακών και ζητεί εκ νέου τη
μεταγωγή του Πάσσαρη. Αυτή τη φορά η μεταγωγή θα γινόταν στις 9 Οκτωβρίου του
2000. Την ημέρα αυτή ο Πάσσαρης δεν αρνήθηκε τη μεταφορά του στο νοσοκομείο
που ο ίδιος ζητούσε με επιμονή. Μπήκε στην «κλούβα» της Υποδιεύθυνσης
Μεταγωγών και έφθασε στο νοσοκομείο. Τα δολοφονικά του σχέδια, ωστόσο,
ακυρώθηκαν με δική του επιλογή. Ύστερα από αυτοψία που πραγματοποίησε στο
νοσοκομείο, αρνήθηκε να εξετασθεί από τους γιατρούς! Κι αυτή η ενέργειά του
δεν πέρασε απαρατήρητη από τους αστυνομικούς που τον συνόδευαν. Στην αναφορά
του ο τότε επικεφαλής του αστυνομικού κλιμακίου που τον μετέφερε στο
Νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς» σημείωσε ότι «ο Πάσσαρης αρνήθηκε να εξετασθεί.
Δήλωσε συγκεκριμένα ότι αυτό το είχε κάνει γνωστό στη Φυλακή»!

Η τρίτη πράξη του προδιαγεγραμμένου μακελειού γράφτηκε στις 5 Φεβρουαρίου
2001. Με δύο γνωματεύσεις του ο γιατρός Χρήστος Δημάκης ζητεί από το αρμόδιο
συμβούλιο να εγκρίνει τη μεταγωγή του Πασσαρή στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο
Αθηνών για τις 16 Φεβρουαρίου, αλλά και για τις 8 Μαρτίου. Η τέταρτη
γνωμάτευση δεν χρειάστηκε…

Οι ευθύνες και οι παραλείψεις των αρμοδίων επιβεβαιωμένες. Τα λάθη πολλά και
εγκληματικά. Τα ερωτηματικά για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες οπλίστηκε ο
χειροδέσμιος Κώστας Πάσσαρης αναπάντητα. Το μόνο σίγουρο στοιχείο; «Οι έρευνες
συνεχίζονται, ο δολοφόνος διαφεύγει τη σύλληψη»!

Τρεις ημέρες μετά το αιματηρό συμβάν του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου «Γ.
Γεννηματάς», που άφησε πίσω του δύο νεκρούς αστυνομικούς και τις οικογένειες
τους στην ορφάνια, τα «γιατί» γεννούν «γιατί». Η «μεταγωγή» ευθυνών μεταξύ των
υπευθύνων της Αστυνομίας και των Φυλακών μόλις έχει αρχίσει.

«Καλούμαστε να ανατρέψουμε συνήθειες και νοοτροπίες δεκαετιών. Δυστυχώς έχουμε
αστυνομικούς δύο ταχυτήτων, δύο επιπέδων. Τους “ετοιμοπόλεμους” και αυτούς που
δεν έχουν αντιληφθεί σε ποια εποχή βρίσκονται», θα πουν με νόημα στελέχη του
υπουργείου Δημόσιας Τάξης. «Υπάρχει σχεδιασμός που έχει αποδώσει. Θέλουμε
δρόμο όμως ακόμη να διανύσουμε».

Το ίδιο υποστηρίζουν από την πλευρά τους και οι συνδικαλιστές των αστυνομικών
ενώσεων, μόνο που επιρρίπτουν ευθύνες στην Πολιτεία για το γεγονός ότι «ο
Έλληνας αστυνομικός είναι ανεκπαίδευτος και η Αστυνομία ανέτοιμη να
ανταποκριθεί στα αυξημένα της καθήκοντα». Σε μια περίπτωση, μάλιστα, ο
πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων κ. Δημήτρης Κυριαζίδης
υποβάλλει την παραίτησή του και ζητεί το ίδιο να πράξουν και οι στρατηγοί της
ΕΛ.ΑΣ.

Ένας ανεξέλεγκτος μηχανισμός μεταγωγής… ασθενών κρατουμένων στα νοσοκομεία,
μία «υποβαθμισμένη», κατά γενική ομολογία, υπηρεσία της Ελληνικής Αστυνομίας,
που καλείται να φέρει εις πέρας το εξαιρετικά δύσκολο έργο της μεταφοράς
κρατουμένων, δίχως την απαραίτητη υποδομή, και αστυνομικοί που δεν λαμβάνουν
ούτε καν τα στοιχειώδη μέτρα αυτοπροστασίας αποτελούν τις χρόνιες πληγές ενός
διάτρητου συστήματος.

Η Υποδιεύθυνση Μεταγωγών Δικαστηρίων, μία από τις πιο νευραλγικές υπηρεσίες
της ΕΛ.ΑΣ., και μάλιστα υψηλής επικινδυνότητας όπως καταγγέλλουν αστυνομικοί,
έχει αφεθεί στην τύχη της. Στην άτυπη λίστα των υπηρεσιών που συντάσσουν οι
αστυνομικοί εν όψει των… τακτικών μεταθέσεων, η Υποδιεύθυνση Μεταγωγών θα
πάρει τον χαμηλότερο βαθμό. Στα μάτια των αστυνομικών είναι το μη χείρον που
δεν είναι βέλτιστο. Είναι η «ανθρώπινη αποθήκη», η «λαντζιέρα», ακούγεται πολύ
συχνά στους διαδρόμους των αστυνομικών υπηρεσιών.

Χωρίς γιλέκα

«Το 1990 η Υποδιεύθυνση είχε προσωπικό 250 αστυνομικών, σήμερα είναι 120, ενώ
ο αριθμός των μεταγωγών έχει πολλαπλασιασθεί», αναφέρει ο κ. Κυριαζίδης.
«Εμείς καταγγέλλουμε ότι οι υπηρεσίες δεν διαθέτουν αλεξίσφαιρα γιλέκα σε ένα
συντριπτικό ποσοστό και αυτοί μας απαντούν ότι από το 1998 έστειλαν στην
Υποδιεύθυνση Μεταγωγών έξι γιλέκα! Μια υπηρεσία που καθημερινά μεταφέρει
δεκάδες ποινικούς κρατουμένους. Λες και το αλεξίσφαιρο γιλέκο είναι δημόσιας
χρήσης υλικό».

Την ώρα που οι αστυνομικές επιχειρήσεις και οι προσαγωγές εκατοντάδων υπόπτων
για τον εντοπισμό του αδίστακτου δολοφόνου συνεχίζονται με αμείωτη ένταση, οι
συνθήκες της ένοπλης συμπλοκής παραμένουν αδιευκρίνιστες. Το βασικό ερώτημα
για το πώς το σπάνιο όπλο ρωσικής κατασκευής βρέθηκε στα χέρια του δέσμιου
Κώστα Πάσσαρη παραμένει αναπάντητο.

Είτε το είχε μαζί του κατά τη μεταγωγή του από τις Φυλακές είτε του το
«πέρασε» κάποιος συνεργός του στον χώρο του νοσοκομείου χωρίς να γίνει
αντιληπτός, οι ευθύνες είναι τεράστιες, το ίδιο και οι εγκληματικές
παραλείψεις. Όλα θα είχαν αποφευχθεί εάν υπήρχε έστω και στοιχειώδης μέριμνα
των τριών φρουρών. «Εάν του είχαν δεμένα τα χέρια πίσω στην πλάτη ή τον είχαν
δεμένο χέρι με χέρι, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί», σημειώνουν
αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ.

Ο Πάσσαρης φρόντιζε να είναι τυπικός στον Κορυδαλλό

«Ο Πάσσαρης ήταν σαν… κορίτσι στον Κορυδαλλό. Δεν είχε δημιουργήσει
προβλήματα, ούτε είχε είχε συγκρουσθεί με σωφρονιστικούς ή άλλους
κρατουμένους». Σχεδόν ένα χρόνο στις φυλακές Κορυδαλλού, ο επικίνδυνος
κακοποιός είχε καταφέρει να δημιουργήσει μια εικόνα που σε καμμία περίπτωση
δεν παρέπεμπε σε ένα στυγνό δολοφόνο. Αλλά έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι
του, όπως σημειώνουν σωφρονιστικοί υπαλληλοι, για να εξελιχθεί σε «παράγοντα»
των φυλακών…

Και από το χέρι του φαίνεται ότι περνούσαν και ναρκωτικά. Δεν ήταν έμπορος,
ούτε βαποράκι και, πολύ περισσότερο, δεν ήταν χρήστης. Αλλά, αρκετοί στην Δ΄
πτέρυγα των φυλακών όπου εκρατείτο, μια πτέρυγα με βαρυποινίτες και
τοξικομανείς, τον είχαν από κοντά για να εξασφαλίσουν μια δόση. Χρήματα, κατά
τις πληροφορίες που υπάρχουν, δεν έπαιρνε. Εκείνο που τον ενδιέφερε ήταν να
«κάνει τη δική του ομάδα» και τουλάχιστον στην πτέρυγά του τα είχε καταφέρει.
Και το κέρδος του κατ΄αρχήν ήταν το γεγονός ότι οι υπόλοιποι «τον είχαν αφήσει
στην ησυχία του», ενώ είχε πάντοτε καλή σειρά στην ουρά των καρτοτηλεφώνων –
καρτοτηλέφωνα που φαίνεται πλέον ότι ήταν απολύτως απαραίτητα για την προώθηση
των σχεδίων του. Κινητό στο κελί του δεν βρέθηκε ποτέ, ούτε όπλα ή ναρκωτικά.
Και οι έλεγχοι, κατά τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους ήταν συχνοί. Στο ίδιο κελί
ήταν με έναν ΄Ελληνα και ένα Ρουμάνο βαρυποινίτη και κανείς δεν του
καταμαρτυρούσε, κάτι που θα μπορούσε να τον στείλει τουλάχιστον στο
πειθαρχείο. Για τα ναρκωτικά, πάντως, οι φύλακες είναι βέβαιοι. Προς μηνός ένα
πακέτο με σημαντική ποσότητα ναρκωτικών (150 γραμμάρια ηρωίνης και 80 χασίς)
«έπεσαν» στην Α’ πτέρυγα και από κει στο προάυλιο της Δ΄. Οι σωφρονιστικοί
επενέβησαν, αλλά το πακέτο είχε ανοίξει και αρκετές δόσεις «χάθηκαν» στα
κελιά. Κάμποσες, λένε οι φήμες, πέρασαν και από το κελί του Πάσσαρη, αλλά η
έρευνα δεν οδήγησε σε αποδείξεις. «Κι αν έχω πρέζα -σχολίαζε ο ίδιος στους
σωφρονιστικούς υπαλλήλους- εγώ θα την κεράσω…».

Μεταξύ σοβαρού και αστείου, όπως τουλάχιστον το εξέλαβαν φύλακες και άλλοι
κρατούμενοι, στις κουβέντες του επανέφερε και τις απειλές κατά των αστυνομικών
για το θάνατο του Ρουμάνου συνεργάτη του στην Πετρούπολη, τον περασμένο
Φεβρουάριο. Και σε κάθε μεταγωγή που ζητούσε, φρόντιζε να είναι τυπικός
-«αποκοίμιζε όσους είχαν επιφυλάξεις».