Τσουχτερές χρεώσεις

Περισσότερο από μισό τρισεκατομμύριο δραχμές διακινήθηκε πέρυσι μέσω του
διατραπεζικού συστήματος ΔΙΑΣ, κυρίως για αναλήψεις μετρητών από τα ATM’s των
συνεργαζομένων τραπεζών.

Το ποσόν υπολογίζεται για την ακρίβεια σε 560 δισεκατομμύρια και αντιστοιχεί
σε περίπου 14 εκατομμύρια συναλλαγές που πραγματοποιήθηκαν όλο το 2000, μέσω
του συγκεκριμένου συστήματος. Μόνο τον περασμένο Δεκέμβριο οι συναλλαγές αυτές
ανήλθαν σε 1,5 εκατομμύριο, με το συνολικό ύψος τους να υπολογίζεται σε 55
δισ. δραχμές. Κατά τον αντίστοιχο μήνα του 1999, οι συναλλαγές είχαν φθάσει το
1,1 εκατ., με το συνολικό ύψος τους να ανέρχεται σε 41 δισ. δραχμές. Γεγονός
αποτελεί ότι η αυξητική πορεία των συναλλαγών αυτού του τύπου σημειώνει
ραγδαίους ρυθμούς από χρονιά σε χρονιά. Σύμφωνα με εκτιμήσεις αρμοδίων
παραγόντων της ΔΙΑΣ, υπολογίζεται σε 70% και αυτό παρά το γεγονός ότι οι
προμήθειες που χρεώνουν οι τράπεζες στους πελάτες τους, όταν κάνουν χρήση των
ATM’s τρίτων τραπεζών, για να κάνουν ανάληψη μετρητών, είναι σε ορισμένες
περιπτώσεις αρκετά τσουχτερές.

Οι προμήθειες που πληρώνουμε

Για την ακρίβεια, σχεδόν κάθε τράπεζα ακολουθεί διαφορετική πολιτική σε ό,τι
αφορά το κρίσιμο θέμα των προμηθειών που επιβάλλουν στους πελάτες τους. Ο
κανόνας λέει ότι για κάθε ανάληψη από ΑΤΜ τρίτης τράπεζας, ο πελάτης χρεώνεται
με 1% του ποσού που «σήκωσε», ενώ υπάρχει ένα μίνιμουμ ποσόν 300 δραχμών και
ένα μάξιμουμ 1.000 δραχμών. Έτσι, για παράδειγμα, αν κάποιος πάρει από ένα
«ξένο» ΑΤΜ το ποσόν των 200.000 (σ.σ.: που είναι και το υποχρεωτικό υψηλότερο
όριο καθημερινής ανάληψης), δεν θα πληρώσει το ποσό των 2.000 δραχμών, που
αντιστοιχεί στο 1%, αλλά το ποσόν των 1.000 δραχμών που είναι και η μάξιμουμ
επιβάρυνση. Το ίδιο ισχύει αντίστροφα και σε ό,τι αφορά τα χαμηλά ποσά. Η
διαφοροποίηση από τράπεζα σε τράπεζα έγκειται στο γεγονός ότι ακολουθούν
διαφορετική πολιτική ως προς το ποιος θα καταβάλλει αυτό το ποσόν.

Τρεις κατηγορίες τραπεζών

Συγκεκριμένα, οι τράπεζες χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες ως προς το κρίσιμο
αυτό σημείο. Στην πρώτη ανήκουν εκείνες οι οποίες μετακυλίουν στους πελάτες
τους το σύνολο του κόστους. Στη δεύτερη ανήκουν εκείνες οι οποίες το
αναλαμβάνουν οι ίδιες εξ ολοκλήρου και στην τρίτη όσες έχουν καθιερώσει ένα
πάγιο ποσόν ανεξαρτήτως του ύψους της ανάληψης. Συνήθως, στην πρώτη κατηγορία
ανήκουν οι τράπεζες με μεγάλο δίκτυο ATM’s και στη δεύτερη εκείνες που δεν
διαθέτουν μεγάλο αριθμό τέτοιων μηχανημάτων και με κάποιον τρόπο θα πρέπει να
προσελκύσουν τους πελάτες τους.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα

Για παράδειγμα, η Εθνική μετακυλίει στον πελάτη το σύνολο της προμήθειας, η
οποία αναφέρθηκε παραπάνω, στην περίπτωση που πελάτης της χρησιμοποιήσει μέσω
του ΔΙΑΣ το ΑΤΜ άλλης τράπεζας για ανάληψη μετρητών. Το ίδιο κάνει και η Alpha
Bank, με τη διαφορά ότι «χαρίζει» τον ΦΠΑ των 50 δραχμών που αποδίδεται στον
ΔΙΑ. Από την άλλη πλευρά, η Efg Eurobank – Ergasias έχει ορίσει ένα πάγιο ποσό
750 δραχμών ως προμήθεια για αναλήψεις ανεξαρτήτως ποσού, ενώ η Πειραιώς έχει
ορίσει την ίδια προμήθεια στις 300 δραχμές, ανεξαρτήτως ποσού και πάλι. Τέλος,
υπάρχουν και περιπτώσεις κατά τις οποίες οι τράπεζες αναλαμβάνουν οι ίδιες το
σύνολο της προμήθειας, όπως για παράδειγμα ισχύει στην περίπτωση της ΑΒΝ Amro
Bank.