Νιώθαμε ξένοι στη χώρα μας

Τις δεκαετίες του ’60 και του ’70, τόσο ο Γιόσκα Φίσερ όσο κι εγώ ήμασταν
ριζοσπάστες. Εκείνος αρνείται ότι είχε ασπαστεί την ένοπλη βία, εγώ δεν το
αρνούμαι. Παρά ταύτα, συμπάσχω μαζί του για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει.
Οι διαφορές μας είναι βέβαια σημαντικές. Εκείνος είναι ένας από τους
ισχυρότερους Ευρωπαίους πολιτικούς. Εγώ είμαι μια ανεξάρτητη δημοσιογράφος που
ζει στο Λονδίνο. Πήγα για εκπαίδευση σε παλαιστινιακά στρατόπεδα. Έλαβα μέρος
σε μια ληστεία τράπεζας για την οποία καταδικάστηκα σε τετραετή φυλάκιση. Όταν
η Μάινχοφ πέθανε στη φυλακή, αναστατώθηκα. Ο Φίσερ, αντίθετα, είχε αποκηρύξει
τη βία από νωρίς. Εκείνος και ο φίλος του, ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, μισούσαν τις
θέσεις μας, και τους μισούσαμε κι εμείς με τη σειρά μας. Ο Φίσερ έλαβε μέρος
βέβαια σε μεμονωμένες πράξεις βίας, συμπεριλαμβανομένου του ξυλοδαρμού ενός
αστυφύλακα. Η θέση του όμως ήταν σαφής: «Η ένοπλη βία δεν έχει καμία σχέση με
την ελευθερία. Οδηγεί πάντα στην καταστροφή». Πιστεύω πως είχε δίκιο. Κι εμείς
που ταχθήκαμε υπέρ της βίας φθάσαμε στο σημείο να κάνουμε αυτά που είχαμε
απορρίψει. Η κόρη της Μάινχοφ, η Μπετίνα Ρελ, ισχυρίζεται ότι ο Φίσερ έριχνε
βόμβες μολότοφ. Εκείνος το αρνείται κατηγορηματικά. Και το ενδιαφέρον είναι
ότι όλα αυτά δεν έχουν μειώσει καθόλου τη δημοτικότητά του.

Η Γερμανία ήταν τότε μια πολύ διαφορετική χώρα. Μέχρι το 1968, αρνείτο να
έλθει αντιμέτωπη με τη ναζιστική της κληρονομιά. Οι φοιτητές το κατάλαβαν και
εξεγέρθηκαν εναντίον της ασφυκτικής σιωπής της εποχής. Νιώθαμε ξένοι στην ίδια
μας τη χώρα. Ο Βίλλυ Μπραντ, που σήμερα τυγχάνει γενικής εκτίμησης, είχε
κατηγορηθεί τότε για το σοσιαλ-κομμουνιστικό του παρελθόν. Του είχαν ζητήσει
επανειλημμένα να παραιτηθεί. Οι παραλληλισμοί με την υπόθεση Φίσερ είναι
προφανείς. Ο Φίσερ δεν πρέπει να παραιτηθεί. Έχει ένα παρελθόν ­ και στη
συνέχεια άλλαξε. Έτσι είναι η ζωή.

Η Astrid Proll ήταν μέλος της ομάδας Μπάαντερ-Μάινχοφ