[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Έχει έναν τρόπο ο Σημίτης να αντιμετωπίζει τα πράγματα, μα έναν τρόπο. Αφήνει
το θέμα να φουσκώνει, να φουσκώνει, να φουσκώνει, κι ύστερα τρέχει και δεν
φτάνει και ο ίδιος και η κυβέρνηση του, προκειμένου να το φέρουν σε μια
ισορροπία. Λάβετε ως παράδειγμα ­ υπόδειγμα προς αποφυγήν, δηλαδή ­ τη στάση
που τήρησε στο θέμα της μόλυνσης από τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς στη
Γιουγκοσλαβία. Δικαιολογημένα ή όχι, η κοινή γνώμη πανικοβλήθηκε. Χιλιάδες
οικογένειες, που έχουν ή είχαν παιδιά που υπηρέτησαν στην περιοχή ή σπουδάζουν
σε γιουγκοσλαβικά πανεπιστήμια, ανησύχησαν. Ανησυχία κατέλαβε και τους
κατοίκους των περιοχών που βρίσκονται γύρω από τα πεδία βολής της Αεροπορίας
και του Ναυτικού. Εφημερίδες και κανάλια να παίζουν το θέμα πρώτο και με
συνεχείς αποκαλύψεις για τις ευθύνες, τις παραλείψεις, και τα ψέματα που
διοχέτευαν επί μήνες οι κυβερνητικοί παράγοντες…

Ούτε λέξη

Και ο Πρωθυπουργός; Πέρασαν ημέρες προτού αποφασίσει να μιλήσει. Ωσάν να μην
τρέχει τίποτε. Να μη διαβάζει εφημερίδες, να μην ακούει σταθμούς, να μη βλέπει
ειδήσεις. Κι επειδή δεν είναι η πρώτη φορά που επιδεικνύει παρόμοια
συμπεριφορά, διερωτάται κανείς ποια επικοινωνιακή στρατηγική επιβάλλει κάτι
τέτοιο. Και πώς υιοθετήθηκε από τον ίδιο και τους συνεργάτες του. Άλλοι
πρωθυπουργοί ­ ο Γκουτιέρες, ο Αμάτο, ο πολύς Σρέντερ, οι Βελγοολλανδοί ­
βγήκαν δημόσια και ζήτησαν εξηγήσεις. Από τους Αμερικανούς, το ΝΑΤΟ και κάθε
άλλο φορέα που να έχει σχέση με την αμερικανονατοϊκή επιχείρηση στα Βαλκάνια.
Ο Σημίτης όχι. Ωραία στάση. Είναι ακριβώς ό,τι εκτιμάει η κοινή γνώμη. Και
ανταμείβει αναλόγως…

Βόμβες… ανεργίας

Να το εκτιμήσει κανείς ως ανταμοιβή στους πολίτες που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ αυτό που
συμβαίνει με την ανεργία; Υπερβολές ίσως, αλλά πώς μπορείς να προσεγγίσεις
αλλιώς αυτό το 11,7% της ανεργίας και τις δυσοίωνες προβλέψεις ότι ενδέχεται
να ξεπεράσει λίαν συντόμως και το 12%; Διότι βλέπεις είναι νωπά ακόμη και τα
συνθήματα και οι δεσμεύσεις της προεκλογικής περιόδου. “300.000 νέες θέσεις
εργασίας” έλεγε σε όλους τους τόνους ο Πρωθυπουργός, και γράφαμε εμείς σελίδες
επί σελίδων. “Θα χτυπήσουμε την ανεργία των νέων” έλεγε εκείνος, γράφαμε πάλι
εμείς. Τη… χτύπησε απ’ ό,τι διαπιστώνουμε πάρα πολύ. Τρεις στους δέκα νέους
κάτω των 25 ετών είναι άνεργοι. Έξοχα!

Λίμιτ ντάουν

Μια άλλη δικαίωση της κυβερνητικής πολιτικής είναι αυτή που αφορά το
Χρηματιστήριο. Νωπές είναι ακόμη οι γραμμές από τις πρωθυπουργικές δηλώσεις
ότι “η πορεία του Χρηματιστηρίου αντανακλά την θετική πορεία της ελληνικής
οικονομίας”. Νωπά και τα δάκρυα όσων πίστεψαν ότι με τον τζόγο στην οδό
Σοφοκλέους θα λύσουν το βιοποριστικό τους πρόβλημα. Και πούλησαν και το προίκα
οικοπεδάκι, και το εκ γονικής παροχής διαράκι στα Πατήσια, και πήραν και
δάνειο από τις τράπεζες, για μια καλύτερη ζωή. Και όσο κι αν υπερβάλλουν
εκείνοι που υποστηρίζουν ότι έχουν καταστραφεί 1.500.000 επενδυτές, η αλήθεια
είναι ότι πράγματι εκατοντάδες χιλιάδες μικροεπενδυτές είναι στα πρόθυρα της
απόγνωσης.

Χαμένα όνειρα

Προσωπικά, πιστεύω ότι το μεγαλύτερο έγκλημα που προκύπτει ως παρελκόμενο της
τρελής κατηφορικής πορείας του Χρηματιστηρίου δεν είναι ούτε τα 23 τρισ. που
ενθυλάκωσαν ξένα και ημεδαπά όρνεα. Ούτε η οικονομική καταστροφή των
περισσότερων από τους 1,5 εκατομμύριο μικροεπενδυτές. Το πιο αποτρόπαιο
έγκλημα, που θα πρέπει να εξαποστείλει στο πυρ το εξώτερον τους καταχραστές,
είναι η καταστροφή των ονείρων που κατασκεύασε καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί
για ένα καλύτερο αύριο. Αχ τι γέννησε αυτός ο δείκτης όταν σκαρφάλωνε εκεί
στις έξι χιλιάδες μονάδες… Πόσα διαμερισματάκια μακριά από την Κυψέλη, τα
Πατήσια, την Πλατεία Βάθη, πόσες βιλίτσες σε νότια και βόρεια προάστια, πόσα
(υπερπολυτελή) αυτοκινητάκια, πόσα κότερα; Πόσες, κυρίως αυτό, άνετες ζωές;
Χωρίς άγχος, τρέξιμο, κόπο και μόχθο; Όσες διορθώσεις κι αν υποστεί ο
καταραμένος δείκτης, δύσκολα θα ξαναδώσει τα όνειρα πίσω σ’ αυτούς τους
ανθρώπους…

Η «δεξαμενή»

Δικαίωμα στο όνειρο έχει ο καθένας. Ανεξάρτητα από φυλή, έθνος, φύλο, χρώμα,
χώρα, ηλικία, οικονομική κατάσταση, θρήσκευμα ή κοινωνική τάξη. Δικαίωμα
αναφαίρετο. Στην πολιτική, για παράδειγμα, όλοι ελπίζουν. Αν είναι στην
(μείζονα) αντιπολίτευση, ονειρεύονται να γίνουν κυβέρνηση και να απολαύσουν
τις χαρές της εξουσίας. Αν ανήκουν στο κυβερνητικό κόμμα, το όνειρό τους είναι
να εισέλθουν στην κυβέρνηση. Τα στελέχη ενός κυβερνητικού κόμματος χωρίζονται
σε τρεις κατηγορίες: στους κορυφαίους (και ημικορυφαίους), στους
υπουργοποιήσιμους και τους “άλλους”, που δεν έχουν καμιά τύχη. Οι κορυφαίοι
και οι συν αυτών είναι η μαγιά ενός ανασχηματισμού. Οι υπουργοποιήσιμοι είναι
η δεξαμενή από την οποία ο Πρωθυπουργός ανασύρει αυτούς που θα στοιχηθούν πίσω
από τους κορυφαίους. Η κυβέρνηση όμως χωράει καμιά σαρανταριά άτομα. Φυσικό
είναι όσοι εκ των υπουργοποιήσιμων μένουν απέξω να βιάζονται να εισέλθουν σ’
αυτή. Αυτή η βιασύνη είναι τώρα που αναστατώνει σπίτια, πολιτικά γραφεία,
υπουργεία, την ίδια την πολιτική ζωή της χώρας. (Εκτός των βαθυστόχαστων
αναλύσεων υπάρχει και αυτή η υπεραπλουστευτική προσέγγιση στο φαινόμενο
ανασχηματισμός και τι τον δημιουργεί).

Επικοινωνιολόγοι

Μικρή αγγελία: διαθέτετε ευχέρεια στο γράψιμο, άνεση στο να μεταφέρετε στο
χαρτί σκέψεις και απόψεις που πιθανόν προσομοιάζουν με εκείνες του
Πρωθυπουργού; Έχετε ωραίες (πολιτικές) ιδέες, οι οποίες να μπορούν να
υλοποιηθούν; Γνωρίζετε από επικοινωνιακή πολιτική; Σπεύσατε Μέγαρο Μαξίμου. Οι
πληροφορίες αναφέρουν ότι ο κ. Σημίτης, αναγνωρίζοντας ότι η κυβέρνηση και ο
ίδιος έχουν ένα πρόβλημα επικοινωνίας με την κοινωνία, αναζητεί κύριο ή κυρία
με τα προαναφερόμενα προσόντα. Ο Κώστας Λαλιώτης και ο Πέτρος Ευθυμίου που
έκαναν αυτή τη δουλειά έχουν λάβει αποστάσεις από το λεγόμενο επικοινωνιακό
όργανο της κυβέρνησης. Ο Κ. Λαλιώτης μάλιστα, όταν ερωτάται, απαντάει “δεν έχω
καιρό για χάσιμο, έχω σοβαρότερα πράγματα να ασχοληθώ”!..

Πού είναι ο διαιτητής;

Υπάρχουν πάντως και σοβαρότερα πράγματα με τα οποία ουδείς ασχολείται. Αίφνης
το ποδόσφαιρο. Τα όσα έγιναν την Τετάρτη στο στάδιο της Νέας Φιλαδέλφειας στο
ματς της ΑΕΚ και του Ολυμπιακού αποδεικνύουν πέρα από κάθε αμφιβολία ότι πλέον
η κατάσταση έχει φτάσει στο μη περαιτέρω. Διερωτώμαι προς τι όλη αυτή η
ιστορία των συνεχών αλληλοκατηγοριών που δεν φέρνουν αποτέλεσμα, αλλά αντίθετα
επιτείνουν το πρόβλημα. Οι παράγοντες, εντάξει, κάνουν τη δουλειά τους. Δεν
είναι λίγο πράγμα να βρίσκεσαι συνεχώς στο προσκήνιο ως πρόεδρος μιας ΠΑΕ. Να
σε παίζουν τα κανάλια, και οι δηλώσεις σου να μεταδίδονται λίγο πριν ή λίγο
μετά τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού. Αυτοί λοιπόν κάνουν το κέφι τους. Η
επίσημη πολιτεία όμως τι κάνει; Γιατί δεν παρεμβαίνει; Πώς; Δίνοντας εντολή να
διακοπούν τα πρωταθλήματα ποδοσφαίρου. Δεν προσφέρουν τίποτε, μόνο προβλήματα
δημιουργούν, και το κοινωνικό όφελος είναι ελάχιστο. Ας διακοπούν για ένα
χρόνο, και μετά να δείτε πώς βελτιώνεται η κατάσταση. Αλλά πού να βρουν το
κουράγιο να βάλουν (βαθιά) το μαχαίρι στο κόκαλο…