Σαύλος που έγινε Παύλος μοιάζει ο έγκριτος καθηγητής και διάσημος
οικονομολόγος κ. Τζέρεμι Ρίφκιν, με τη συνέντευξή του στα «ΠΡΟΣΩΠΑ» του
περασμένου Σαββάτου. Από «γκουρού» της παγκοσμιοποίησης, όπως τον αποκαλούσαν,
και θεωρητικό του «βιοτεχνολογικού αιώνα», μας λέει, τώρα, ούτε λίγο ούτε
πολύ, «επιτέλους να ξυπνήσουμε όλοι μας, να αναπτύξουμε τα συναισθήματα και
τις ευαισθησίες μας. Να χρησιμοποιήσουμε λίγο την κοινή μας λογική». Αλλιώς χανόμαστε.


Η Αμερική, πιο συγκεκριμένα οι ΗΠΑ, έχουν το προνόμιο να λανσάρουν μια μέθοδο,
ένα προϊόν, μια μόδα και εν συνεχεία να έρχονται πρώτες για να πουν «προσέξτε.
Η πολλή χρήση βλάπτει σοβαρά την υγεία». Βέβαια, οι νέες τεχνολογίες ούτε μόδα
είναι, ούτε μέθοδος ζωής, αλλά η εκπορευόμενη απ' τη Μητρόπολη ιδέα
υλοποιείται φανατικά από τις αποικίες της.


«Τη θεοποιήσαμε την αγορά. Αν δεν ισορροπήσει η κατάσταση, οδεύουμε προς το
τέλος της ανθρώπινης ζωής», λέει σαν άλλος Ιερεμίας, ο Ιερεμίας Ρίφκιν. «Το
ταξίδι του καπιταλισμού, που ξεκίνησε με την εμπορευματοποίηση των υλικών
πραγμάτων, τελειώνει με την εμπορευματοποίηση του ανθρώπινου χρόνου. Εάν
εμπορευματοποιηθούν τα πάντα, θα αλλάξουν τελικά οι ίδιοι οι άνθρωποι. Θα
διαλυθεί πλήρως ο κοινωνικός ιστός και θα φθάσουμε σε αφάνταστη παγκόσμια
αναταραχή. Πάει και η οικονομία, πάει και η πρόοδος, πάνε όλα.


Πρέπει να υπερασπιστούμε το τελευταίο φρούριο: εκείνη την «άλλη» ουσία του
ανθρώπου που τον διαφοροποιεί από τα άλλα όντα. Μπορεί να έχουν αποδυναμωθεί
τα κράτη-έθνη και οι περισσότεροι πολιτικοί να αδυνατούν να δημιουργήσουν νέα
οράματα και εναύσματα. Πρέπει όμως να μπορέσουν».


(Αυτόν φαίνεται άκουσε και ο Δημήτρης Αβραμόπουλος και κατέβηκε στον στίβο της
εικονικής πραγματικότητας, εξαγγέλλοντας, για πρώτη φορά στην Ιστορία, ίδρυση
κόμματος χωρίς τελεία. Και φυσικά δίχως παύλα).


Η συνέντευξη Ρίφκιν δόθηκε στη συνάδελφο Αμαλία Νεγρεπόντη, με αφορμή μια
διάλεξη στην Ελληνο-Αμερικανική Ένωση. Λες και ερχόμενος στην Ελλάδα, με αυτόν
τον ωραίο καιρό, με τον κόσμο που είναι ακόμα ζωντανός, διότι ελάχιστα
«δικτυωμένος», να σκέφτηκε: «Η ζωή είναι γλυκιά ακόμη σε μερικά μέρη του
πλανήτη. Πού θέλησα να οδηγήσω τους ανθρώπους με το ''Τέλος της εργασίας'', με
το ''Ξαναφτιάξιμο του κόσμου μέσα από τα γονιδιώματα''».






Κι αν έφαγε κανένα ψαράκι στις παραλίες και τον πήραν καμιά εκδρομή στα νησιά,
ο κύριος καθηγητής θα αναθάρρησε και έτσι τα παίρνει όλα πίσω.


«Η ζωή είναι αναντικατάστατη. Η τεχνολογία δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι μέσο».


Κι αν ξεφύλλισε τις κυριακάτικες εφημερίδες και κάποιος του μετέφρασε τη
θεματολογία τους, θα είδε τόση «ψηφιακή» αρθρογραφία, τέτοια λύσσα για να μη
μας πουν ότι είμαστε πίσω στην παγκόσμια προβληματολογία και την
παγκοσμιοποίηση, που, σαν άλλος Σαύλος που πετροβόλησε τον Στέφανο, είδε κι
αυτός ένα όραμα στον δρόμο για τη δική μας Δαμασκό και ανέκρουσε πρύμναν.


Την ίδια στιγμή θα παρατήρησε ότι όλες σχεδόν οι κυριακάτικες έχουν πολλές
σελίδες για την Κούβα. Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι Έλληνες έγιναν ξαφνικά
φιλο-καστρικοί; Όχι, βέβαια. Η λατρεία της Κούβας, ­ πέραν από τη συμπάθεια
που τρέφει κάθε μικρός λαός στον Δαυίδ που παλεύει με τον Γολιάθ του ­
οφείλεται, κατά τη γνώμη μου, (και δεν είναι μόνο ελλαδικό το φαινόμενο), στο
ότι η Κούβα είναι η μόνη χώρα απ' όπου δεν πέρασε η λαίλαπα του εξαγριωμένου
καπιταλισμού τα τελευταία 50 χρόνια.


Υπάρχει βέβαια και η Βόρειος Κορέα. Αλλά εκεί είναι Ασιάτες, είναι άλλη πάστα,
και ο Κάστρο δεν υπήρξε ποτέ Κιμ Ιλ Σουγκ. Η Κούβα είχε και τον Τσε. Είναι
Λατίνοι. Με μουσική κοντά στην ευαισθησία μας, με κλίμα σαν το δικό μας.


Η Κούβα, λοιπόν, εκφράζει τη χώρα της συνειδητής αντι-παγκοσμιοποίησης. Γιατί
υπάρχουν κι άλλες χώρες που θέλουν να μπουν στον χορό και δεν μπορούν. Η
Κούβα: η μόνη χώρα που δεν οικοπεδοποιήθηκε για να γίνουν τεράστια πολυεθνικά
ξενοδοχεία.


Έχει φτώχεια, μιζέρια, έλλειψη ελευθερίας, αλλά έχει τη χαρά των ανθρώπων που
ζουν σαν άνθρωποι, δηλαδή όχι σαν νούμερα στατιστικών της αγοράς. Δεν
αποτελούν target - group για κανέναν μεγαλοβιομήχανο ή πολυεθνική. την ουσία,
δηλαδή, ο Ρίφκιν μάς καλεί να γίνουμε όλοι Κουβανέζοι. Έστω και χωρίς Κάστρο:
χωρίς Φιντέλ. Με μόνη πίστη (fidelity) στο κάστρο της συναισθηματικής μας νοημοσύνης.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από