[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

«Το λεν οι κούκοι στα βουνά κι οι πέρδικες στα πλάγια» ότι η αποπομπή του
Θεόδωρου Πάγκαλου από την κυβέρνηση έχει πολύ μεγαλύτερο υπόβαθρο απ’ ό,τι
αρχικά πιστεύαμε. Οι πρώτες εκτιμήσεις ότι η απόλυση είχε να κάνει με τις
διαφοροποιήσεις του Πάγκαλου και με την προσπάθεια του Κ. Σημίτη μέσω της
συγκεκριμένης απόφασης να κρατήσει στα ίσια του το «κατάστημα» είναι μεν κοντά
στην πραγματικότητα αλλά δεν είναι όλη η πραγματικότητα. Αντίθετα, όπως όλα
δείχνουν, ο Κ. Σημίτης δέχθηκε σαν θείο δώρο την ευκαιρία που του έδωσε ο
πρώην υπουργός να τον αποπέμψει. Γιατί μέσω αυτής έλυσε και το πρόβλημα με
τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ο Πάγκαλος στο Πολιτισμού σήμαινε για τον Κ. Σημίτη
πολλά προβλήματα στη μακρά και δύσκολη πορεία προς τη διοργάνωση των Αγώνων.
Προβλήματα που δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τις ­ κακές ­ σχέσεις του, με το
όλο σύστημα του 2004, και τη Γιάννα Αγγελοπούλου. «Το λεν οι κούκοι στα
βουνά»…

Το… χόμπι της καρδάρας

Τι άλλο λένε οι… κούκοι; Ότι τώρα, που έχουν περάσει μερικά 24ωρα και το
πράγμα δεν είναι τόσο ζεστό, ο Θ. Πάγκαλος δεν αισθάνεται και πολύ
δυσαρεστημένος που έχασε το υπουργείο. «Ο Βενιζέλος έπαθε τίποτε που έμεινε
εκτός κυβέρνησης επτά μήνες;», έλεγε σχετικά ένας από τους (πολύ λίγους)
βουλευτές που πρόσκεινται στον πρώην υπουργό. Όσοι μίλησαν τις τελευταίες
ημέρες μαζί του βεβαιώνουν ότι τον Θ. Πάγκαλο τον γοητεύει η ιδέα να
αξιοποιήσει τον ελεύθερο χρόνο του, για να οικοδομήσει ένα πιο… ΠΑΣΟΚικό
προφίλ! Να αποτελέσει δηλαδή την έκφραση της μερίδας των οπαδών του
κυβερνητικού κόμματος που αισθάνονται ότι ορισμένες (ή πολλές) κυβερνητικές
επιλογές τούς σπρώχνουν στη γωνία. Πόσοι είναι αυτοί; Αρκετοί, απ’ ό,τι
φαίνεται. Αλλιώς, γιατί ο Πάγκαλος να φιλοδοξούσε (ή να επιδίωκε) να τους
εκπροσωπήσει; Το ερώτημα είναι αν θα τα καταφέρει. Γιατί δεν είναι λίγες οι
φορές που μόνος του έδωσε μια κλωτσιά στη γεμάτη καρδάρα και την άδειασε…

Το καζάνι και το… πηγάδι

Η καρδάρα είναι ανοιχτή, το ξέρετε. Το καζάνι είναι επίσης ανοιχτό, εκτός κι
αν είναι κλειστού τύπου, οπότε όταν βράζει, γνωρίζετε τι γίνεται. Άκουσα τον
Στ. Παπαθεμελή να παρομοιάζει την κατάσταση στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του
ΠΑΣΟΚ με «καζάνι που βράζει». Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Κοιτάξτε, η αλήθεια
είναι ότι τις τελευταίες ημέρες το καφενείο της Βουλής και το περιστύλιο
απέκτησαν ενδιαφέρον. Όλο και πιο συχνά δημιουργούν πηγαδάκια, όλο και πιο
εντατικά βουλευτές και δημοσιογράφοι συζητούν για πολιτική. Να, τώρα, το θέμα
που κυριαρχεί είναι το νομοσχέδιο για τα εργασιακά. Ευφάνταστοι πολιτικοί
αναλυτές, από αυτούς που ενδημούν στο Κοινοβούλιο, διαβλέπουν τις ακόλουθες
συγκλονιστικές εξελίξεις: κρίση στους κόλπους της Κ.Ο., ότι επέρχονται
ανακατατάξεις στη δυναμικότητα των κομμάτων, ότι μπορεί να μην ψηφιστεί το
νομοσχέδιο, ότι (εξ αυτού του λόγου) μπορεί να πέσει η κυβέρνηση και άλλα
πολλά!..

Τα σχέδια των απ’ έξω

Με δυο λόγια, ένα σκηνικό πολιτικών σεισμών, λιμών και καταποντισμών! Κι όλα
αυτά γιατί; Διότι διάφοροι «πικραμένοι» στη Βουλή επιδιώκουν να πάρουν τη
ρεβάνς από τον Κ. Σημίτη. Στη λογική τού «δεν με έβαλες, ε; Θα σου δείξω εγώ».
Η πίκρα, πρέπει να ξέρετε, είναι βασικό στοιχείο της πολιτικής ζωής. Έμεινε ο
άλλος εκτός κυβέρνησης; Παραφυλάει στη γωνία να σε βρει στη δύσκολη στιγμή, να
σου το ανταποδώσει. Κι από «πικραμένους» άλλο καλό το ΠΑΣΟΚ. Ο μακαρίτης ο
Ανδρέας, που ήταν παλιά καραβάνα στην πολιτική, το είχε λύσει το θέμα κάνοντας
ανασχηματισμό… κάθε έξι μήνες. Το αποτέλεσμα ήταν να περάσει από την
κυβέρνηση… σχεδόν ολόκληρη η Κοινοβουλευτική Ομάδα. Άρα, γιατί να φωνάζει
και να διαμαρτύρεται ο άλλος; Ο Σημίτης όμως είναι άλλη ιστορία. Δεν κάνει
ανασχηματισμούς συχνά. Κι όταν κάνει, όλο τους ίδιους χρησιμοποιεί. Άρα, σου
λένε ο Παπαθεμελής, ο Καστανίδης, η Νόρα Κατσέλη, ο Π. Κρητικός, ο Γ.
Δασκαλάκης και λοιποί «γιατί, κύριε, να σε στηρίξω;». Για να είναι υπουργός η
Παπαζώη, ο Σταθόπουλος και ο Γιαννίτσης;

Η πίκρα φέρνει διλήμματα

Διατριβή ολόκληρη θα μπορούσε να γραφεί περί «της πικρίας και των επιπτώσεών
της εις την δρώσαν πολιτικήν πραγματικότητα». Να τη διαβάζουν τα παιδιά στις
Πολιτικές Επιστήμες και να κουνούν με συγκατάβαση την κεφαλή! Γιατί, δηλαδή,
στη Νέα Δημοκρατία δεν παίζει ρόλο η πίκρα σε ό,τι κι αν κάνουν; Ποιο σοβαρό
κόμμα, ας πούμε, που δεν θα ήταν πικραμένο, από τον αρχηγό έως τον απλό οπαδό
στο τριεθνές της Ροδόπης, θα ζητούσε εκλογές επτά μήνες μετά την πανηγυρική
(ναι, πανηγυρική) ήττα του στις εκλογές; Μόνο ένα, η Ν.Δ. Που δυσκολεύεται
ακόμη να χωνέψει τι της συνέβη τον Απρίλιο και συζητεί για πρόωρες εκλογές.
Προσέξτε, συζητεί. Δεν ζητεί. Γιατί και η γελοιότητα έχει τα όριά της! Άσε που
μπορεί να γίνει και καμιά στραβή και να πει το «ναι» ο Σημίτης, και άντε μετά
να πάρεις πίσω την απαίτηση. Δεν θυμάστε πέρυσι τι είχε γίνει, που ζητούσαν
εκλογές και μόλις τις προκήρυξε ο Σημίτης τον κατηγορούσαν διότι τους…
αιφνιδίασε;

Μνήμη με κωδικό πρόσβασης

Το πρόβλημα με τη Ν.Δ. πάντως είναι ακριβώς αυτό: ότι έχει επιλεκτική μνήμη.
Το δικό μας πρόβλημα μαζί τους είναι ότι επειδή έχουν επιλεκτική μνήμη
νομίζουν ότι κι εμείς δεν θυμόμαστε! Να, τώρα, κάνουν ολόκληρη ιστορία με την
απόλυση του Πάγκαλου. «Πρωτοφανές», τους ακούς να φωνάζουν από τα τηλεοπτικά
παράθυρα. «Ποιο είναι το πρωτοφανές;», απορείς. «Ότι υπουργοί, έξι μήνες μετά
τις εκλογές, διαφοροποιούνται από την κυβέρνηση και την πολιτική της», σου
δηλώνουν, με το ύφος και το αίσθημα ότι τον έκαναν τον «ρούμπο»! Σκέφτεσαι εσύ
τώρα: Μα, στην κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν ήταν κορυφαίοι υπουργοί ο Α.
Κανελλόπουλος, ο Μ. Έβερτ και ο Στ. Δήμας, οι οποίοι σύστησαν… ομόρρυθμο
εταιρεία για να «καθαρίσουν» τον Ψηλό;! Από την πρώτη κιόλας ημέρα της
συγκρότησης της κυβέρνησης; Εσύ σκέφτεσαι, αλλά τι σημασία έχει; Το σημαντικό
είναι ότι η Ν.Δ. έχει κάνει delete στον σχετικό φάκελο…

Περπατούν και… πετούν

ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., κυβέρνηση, αντιπολίτευση, τι είπε ο Πάγκαλος, τι απάντησε ο
Βενιζέλος, τι ξαναείπε ο Πάγκαλος, τι εννοούσε ο Ρέππας, τι διέρρευσε ο
Πανταγιάς, όλο μ’ αυτά ασχολούμαστε και δεν βλέπουμε τι γίνεται με τη ζωή μας.
Για έναν κάτοικο των νοτίων προαστίων, για παράδειγμα, η λειτουργία της
γραμμής του Μετρό Σύνταγμα – Δάφνη είναι κάτι εξαιρετικό, κάτι σπουδαίο.
Άλλαξε η ζωή του. Δεν έχει το άγχος να κατέβει στο κέντρο. Νιώθει σαν ένα
μαγικό χέρι να του αφαίρεσε μερικά κιλά βάρος από την πλάτη του. Ύστερα, την
ώρα που είναι πια μέσα στο βαγόνι του τρένου και οδεύει προς το κέντρο της
πόλης, σε χρόνο που ούτε στο όνειρό του φανταζόταν ότι θα μπορούσε ποτέ να
κάνει, τον πιάνει μια κατάθλιψη. Μια απογοήτευση. Που η πρώτη μελέτη για το
Μετρό έγινε επί ΕΡΕ, στις αρχές της δεκαετίας του ’60, και χρειάστηκε να
περάσουν περί τα 40 χρόνια για να λειτουργήσει επί Λαλιώτη. Καημένη Ελλάδα,
πόσο άτυχη στάθηκες…