ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Συντάξεις

Ο λόγος στους αναγνώστες:

Ο Μιχ. Σταφυλάς, Χατζοπούλου 49, Καλλιθέα, γράφει:

«Αγαπητέ μου κ. Παπαδόπουλε,

Καλά τα ‘γραψες για τις Λογοτεχνικές Συντάξεις. Τα ‘χες γράψει και στις
29/6/1988 που κατέληγες “Πότε θα καταλάβει η κυβέρνηση ότι το να δίνει λεφτά
στους λογοτέχνες, καλλιτέχνες κ.λπ. δεν είναι ελεημοσύνη αλλά καθήκον…”.
Όλοι οι κυβερνώντες είναι λογικοί μόνο όταν δεν είναι στην κυβέρνηση. Όταν
μπαίνουν σ’ αυτήν, κάνουν ό,τι τους ψιθυρίζουν οι γραφειοκράτες.

Ιδού η περίπτωσή μου. Μου δώσανε Τιμητική Σύνταξη ομόφωνα και υπογράφτηκε
Κοινή Απόφαση των υπουργών Πολιτισμού και Οικονομικών που μου προσδιορίζουν το
ύψος της σύνταξης (αριθ. 10934/2-6-97). Μετά όμως από έναν μήνα μου έρχεται
Απόφαση Διευθυντή του υπουργείου Οικονομικών που ακυρώνει την κοινή απόφαση
των δύο υπουργών με το αιτιολογικό ότι παίρνω άλλη σύνταξη από το Δημόσιο, ως
παλιός υπάλληλός του. Ο νόμος απαγορεύει τις διπλές πολιτικές ή στρατιωτικές
συντάξεις, και δεν κάνει λόγο για τις Τιμητικές. Βάφτισαν λοιπόν πολιτικές τις
Τιμητικές Συντάξεις με το έτσι θέλω και χωρίς νομική τεκμηρίωση για να
σαμποτάρουν τη χορήγησή τους. Και το πέτυχαν γιατί οι υπουργοί κάνουν ό,τι
τους εισηγούνται οι υπάλληλοι. Το ξέρω εκ πείρας ως Γενικός Επιθεωρητής που
ήμουν. Οι υπουργοί υπέγραφαν ό,τι τους πήγαινα. Στο Δημόσιο εξακολουθούμε να
‘χουμε υπαλληλοκρατία. Βέβαια οι βουλευτές κι άλλοι Α’ κατηγορίας Έλληνες με
ειδικές διατάξεις παίρνουν και δεύτερη σύνταξη από το Δημόσιο ­ αλλά αυτό
είναι λεπτομέρεια.

Για να αντιληφθείτε το δημόσιο μπάχαλο που επικρατεί στο θέμα αυτό σας
πληροφορώ ότι σε δυο Δασκάλους και φίλους, τον Γ. Κουλούκη και τον Γ. Κρόκο,
απονεμήθηκε Τιμητική Λογοτεχνική Σύνταξη. Ο Κρόκος που ήταν στην Ιδιωτική
Εκπαίδευση την παίρνει, ο Κουλούκης όμως που ήταν στη Δημόσια δεν την παίρνει.

Κι ακόμα άλλο τρελό. Όσοι έχουν εισόδημα πάνω από έξι εκατομμύρια δεν παίρνουν
τη σύνταξη που τους απονεμήθηκε (!!!!) αλλά δύο εκατομμύρια και ένα Κρατικό
Βραβείο. Όσοι έχουν εισόδημα κάτω από έξι εκατομμύρια δεν παίρνουν ούτε τα δύο
εκατομμύρια, ούτε το Κρατικό Βραβείο. Όταν ζήτησα εξηγήσεις από το υπουργείο
Πολιτισμού μου είπαν “Δίκιο έχεις, αλλά δεν το λέει ο νόμος”. Τι να πει ο
νόμος, ω άσχετοι γραφειοκράτες; Δεν έχετε ακούσει ότι υπάρχουν και ερμηνείες
των νόμων; Να προτιμούνται οι μεγαλοεισοδηματίες και να αγνοούνται οι
μικροσυνταξιούχοι του Δημοσίου είναι απόδειξη πως η Διοίκηση πάσχει από…
κακοήθη μεγαλοϊδεατισμό…

Πολύ σωστά τα είχες γράψει και πριν από 12 χρόνια (29/6/88). Τόνιζες τότε:

Εγώ αν ήμουν λογοτέχνης με “σημαντική προσφορά στην ανάπτυξη της εθνικής
Λογοτεχνίας” κατά πως λέει ο νόμος θα έπαιρνα δυο συντάξεις. Μια από το
Ασφαλιστικό Ταμείο των Δημοσιογράφων κι άλλη μια από το υπουργείο Πολιτισμού.
Το ίδιο και ο δικηγόρος-λογοτέχνης, ο γιατρός-λογοτέχνης, ο
μηχανικός-λογοτέχνης.

Αν ζούσε όμως ο Καρυωτάκης θα έπαιρνε μία μόνο σύνταξη. Τη Σύνταξη του
Δημοσίου. Κι αυτό γιατί ήταν υπάλληλος νομαρχίας. Θα μου πεις: “Δεν είναι
δυνατόν να βγαίνουν δυο συντάξεις από την ίδια τσέπη, την τσέπη του Δημοσίου”.
Και θα σου απαντήσω: “Όποιος δε θέλει να ζυμώσει…”.

Αν η κυβέρνηση θέλει πράγματι να συνταξιοδοτήσει τους λογοτέχνες-δημοσίους
υπαλλήλους, αλλά δεν μπορεί να το κάνει, γιατί δεν της το επιτρέπει ο νόμος,
δεν έχει παρά να “βαφτίσει” τη λογοτεχνική σύνταξη “τιμητικό επίδομα
δημιουργίας” ή όπως αλλιώς νομίζει και να δώσει λύση στο πρόβλημα.

Αυτή τη στιγμή που οι λογοτέχνες παίρνουν σύνταξη ­ και πρέπει να παίρνουν
γιατί η προσφορά τους σ’ αυτόν τον τόπο είναι ανεκτίμητη ­ δεν γίνεται να
χωρίζονται σε δημοσίους υπαλλήλους και μη. Το κριτήριο με βάση το οποίο
συνταξιοδοτούνται είναι η λογοτεχνική εργασία τους και μόνο. Δεν είναι τα
βαπόρια τους, αν έχουν, τα ακίνητά τους ή το μπατιριλίκι τους. Γιατί αν ήταν
έτσι, θα άλλαζε τελείως το πράγμα. Η τιμητική σύνταξη θα γινόταν λαϊκό
συσσίτιο».