Χωράει ο Αβραμόπουλος;

Θέλουν εξουσία. Η κομματική βάση της Ν.Δ. είναι αντίθετη σε κάθε απόπειρα διάσπασης της Κεντροδεξιάς όχι για λόγους προσωπικούς ή ιδεολογικούς αλλά επειδή θεωρεί ότι την απομακρύνει από την προοπτική της εξουσίας

Μια προαναγγελία με παρελθόν σκιάζει την ελληνική πολιτική σκηνή. Η δεύτερη
θητεία του Δημήτρη Αβραμόπουλου στον Δήμο της Αθήνας λήγει σε δύο χρόνια και ο
ίδιος αφήνει το ενδεχόμενο, για δημιουργία νέου κόμματος, ανοικτό. Υπάρχει
όμως «χώρος» στο κέντρο του πολιτικού φάσματος, όπου στοχεύει ο κ.
Αβραμόπουλος ­ και όχι μόνον αυτός ­ για ένα νέο κόμμα; Και τι επιπτώσεις θα
είχε ένα τέτοιο εγχείρημα για τον κεντροδεξιό χώρο;

Διεμβολισμοί του πολιτικού συστήματος με αφετηρία την κεντροδεξιά παράταξη
έχουν επιχειρηθεί και παλιότερα, σπάνια στέφονταν όμως από επιτυχία και τους
έλειπε πάντα η διάρκεια. Το πιο πετυχημένο εγχείρημα ήταν αυτό της ΠΟΛ.ΑΝ., η
δυναμική του όμως εξαντλήθηκε γρήγορα. Παρά τις εσωτερικές αντιπαραθέσεις, ο
χώρος της Κεντροδεξιάς παρουσιάζεται συμπαγής.

Οι πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν πως η δημιουργία ενός νέου κόμματος στο Κέντρο
παραμένει πολύ δύσκολο εγχείρημα, γιατί θεωρούν ότι ο χώρος καλύπτεται από τα
πολυσυλλεκτικά κόμματα της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ. Και παρά τη χαμηλή τους
αξιοπιστία, τα δύο μεγάλα κόμματα δεν διανύουν μια φάση αποδυνάμωσης, αλλά μια
φάση ενδυνάμωσης. Σύμφωνα με τον Γιάννη Λούλη, αυτό αποδεικνύει και το 87% που
συγκέντρωσαν αθροιστικά το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. στις βουλευτικές εκλογές. Σαν
πρόσθετο εμπόδιο στην ανατροπή του πολιτικού σκηνικού προβάλλει το εκλογικό
σύστημα. «Από τη στιγμή που έχουμε ένα σύστημα όπου για μία ψήφο εκλέγεσαι
πρωθυπουργός της χώρας, δεν υπάρχει χώρος για τρίτο κόμμα», τονίζει ο Ηλίας
Νικολακόπουλος.

Ηλίας Νικολακόπουλος – Μαριέττα Γιαννάκου-Κουτσίκου – Γιάννης Λούλης

Σε γενικές γραμμές τα στελέχη και οι βουλευτές της Ν.Δ. συμμερίζονται αυτές
τις εκτιμήσεις των αναλυτών. Η Μαριέττα Γιαννάκου-Κουτσίκου καταγράφει μια
συσσώρευση πολιτικής δράσης στον χώρο που περιγράφεται ως «φιλελεύθερος» και
εκτείνεται μέχρι τα όρια της Κεντροδεξιάς, εκτιμά όμως πως οι
«κοινωνικές-οικονομικές συνθήκες και η δομή του πολιτικού συστήματος δεν
ευνοούν την ανάπτυξη σχημάτων με προοπτική βιώσιμης εξέλιξης». Πάντως το
επιχείρημα πως δεν υπάρχει χώρος, είναι πολύ θεωρητικό για τον Σταύρο Δήμα:
«Αν βγει κάποιος και πετύχει, τι θα λέμε μετά, ότι υπήρχε χώρος;». Ο πρώην
γενικός γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας της Ν.Δ. προκάλεσε αίσθηση με
τη φράση πως η Ν.Δ. θα μπορούσε να συνεργαστεί με το νέο κόμμα. Εξηγεί όμως
πως ήταν μια εντελώς υποθετική απάντηση σε μια υποθετική ερώτηση. «Εγώ πιστεύω
πως ο ίδιος μετά τη λήξη της θητείας του και τα άλλα κομματικά στελέχη, που
έχουν απομακρυνθεί, πρέπει να επιστρέψουν στη Νέα Δημοκρατία. Στην υποθετική
περίπτωση, βέβαια, που θα κάνει κόμμα, εφόσον έχει απήχηση και συγκεντρώσει
αξιόλογα στελέχη, πιστεύω πως την απάντηση την έχει δώσει ο ίδιος ο κ.
Καραμανλής με το προηγούμενο του κ. Μάνου».

Τα δεδομένα φαίνεται να μην ευνοούν τη δημιουργία ενός τρίτου κόμματος με
κεντροδεξιά αφετηρία. Μπορεί ο δήμαρχος, που είναι αναμφισβήτητα δημοφιλής και
διαθέτει προσωπική ακτινοβολία, να τα ανατρέψει; Η κομματική βάση της Νέας
Δημοκρατίας είναι πάντως αρνητική απέναντι σε τέτοιες προσπάθειες. «Η
νοοτροπία του κεντροδεξιού χώρου δεν ευνοεί τη διάσπαση. Εκτιμώντας τα
πράγματα αντικειμενικά, νομίζω ότι θα πρέπει να το σκεφτεί ο δήμαρχος, μήπως
δεν του βγει», λέει ο Απόστολος Ανδρεουλάκος.

Για μια μερίδα πολιτικών στη Νέα Δημοκρατία αλλά και στον ευρύτερο χώρο της
Κεντροδεξιάς, ένα νέο κόμμα στο Κέντρο δεν είναι εφιάλτης: κάποιοι, όπως ο
Πέτρος Τατούλης, το θεωρούν αρνητική εξέλιξη, ενώ ο κ. Μάνος εύχεται να
τολμήσει ο δήμαρχος. Πάντως και στον αμιγώς φιλελεύθερο χώρο υπάρχουν
αμφιβολίες αν οι πολίτες επιθυμούν πράγματι να αγκαλιάσουν κάτι καινούργιο.
Τέτοιου είδους αμφιβολίες εκφράζει π.χ. ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, όταν λέει
πως η ελληνική κοινωνία πάσχει από πολιτική ακινησία και πρόωρο ιδεολογικό –
πολιτικό γηρασμό και είναι αρνητική σε νεωτερισμούς και ανατροπές.

Η συζήτηση παραμένει όμως επίκαιρη επειδή το πολιτικό σύστημα είναι ανήμπορο
να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις. Τι θα γίνει όμως, όταν θα γίνουν πράξη, και
ακόμα περισσότερο, αν πετύχουν; Ο κ. Νικολακόπουλος δεν αποκλείει, σε
περίπτωση δημιουργίας ενός καθαρά κεντρώου κόμματος, την εμφάνιση μιας ισχυρής
Ακροδεξιάς. «Είναι λίγο παράδοξο, με τον υφέρποντα ρατσισμό που υπάρχει, να
μην έχουμε μια ισχυρή Ακροδεξιά».

Πράγματι τόσο οι πολιτικοί επιστήμονες όσο και πολιτικοί από τον χώρο της
Κεντροδεξιάς εκτιμούν πως, αν κάπου υπάρχει ένα «κενό» έκφρασης στο πολιτικό
μας σύστημα, αυτό βρίσκεται στα άκρα, και όχι στο κέντρο. Ο κ. Ανδρεουλάκος
θεωρεί πως η Δεξιά είναι «ορφανή», αποκλείει όμως τη δημιουργία ενός δεξιού ή
ακροδεξιού κόμματος: «Κενό θα μπορούσε να πει κανείς ότι υπάρχει προς τα
δεξιά.

Εκεί όμως δεν υπάρχει η λαμπερή προσωπικότητα να το εκφράσει και να το
συνθέσει. Και επιπλέον, οι οπαδοί αυτού του χώρου έχουν να δουν εξουσία είκοσι
χρόνια και δεν θα διασπάσουν την παράταξη, για να μείνουν έξω άλλα είκοσι. Η
πρώτη ύλη για ένα καθαρά δεξιό κόμμα υπάρχει, είναι όμως αντίθετη με τη
διάσπαση. Έτσι εξηγείται το φαινόμενο, πως η Ελλάδα δεν παρουσιάζει ακροδεξιό
κόμμα, αν και έχει πολύ πιο ταραγμένη ιστορία από χώρες όπως το Βέλγιο ή η
Δανία. Ακόμα και στην υποθετική περίπτωση, που ο δήμαρχος καταφέρει να
διεμβολίσει τον κεντρώο χώρο, το κόμμα θα παραμείνει κεντροδεξιό». Ο Σταύρος
Δήμας καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα, με διαφορετικά επιχειρήματα. «Ακροδεξιά
στοιχεία υπάρχουν και στα δύο κόμματα. Το ότι δεν έχει εμφανιστεί μέχρι τώρα
ακροδεξιό κόμμα οφείλεται ίσως στο ότι τα προβλήματα δεν είναι τόσο διογκωμένα
όσο στο εξωτερικό και στο ότι ο Έλληνας είναι ικανός να προσαρμόζεται σε νέες
συνθήκες, χωρίς να χρειαστεί να καταφεύγει σε ακραίες λύσεις».