ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Γιατί να μείνουν εκτός υπάλληλοι και υπαλληλίσκοι;

Όλα τα έχει μελετήσει και όλα τα έχει καταγράψει ο θυμόσοφος λαός. Και λέει:
«Το ένα χέρι νίβει τ’ άλλο και τα δυο το πρόσωπο». Σε βοηθάω να εκλεγείς, με
όποιον τρόπο, με βοηθάς να πάρω δουλειές. Και εσύ κερδίζεις με την εκλογή και
εγώ κερδίζω με τις δουλειές και οι δουλειές γίνονται. Δεν ξέρω καμία σχέση
κοινωνική ή μη που να μη δομήθηκε στη συναλλαγή. Υλική συνήθως. Ηθική
σπανιότερα. Και μη μου πείτε πως είναι υπερβολή γιατί πράξη αλτρουισμού ούτε
από την Εκκλησία δεν βλέπεις πια. Η ανυστερόβουλη φροντίδα τρίτων αποτελεί
είδηση ­ όπως αυτή προσδιορίζεται από τους κανόνες της δημοσιογραφίας ­ και
μάλιστα άξια να χτυπηθεί στην πρώτη σελίδα. Τίποτα δεν προωθείται, δεν
ικανοποιείται, δεν επιτυγχάνεται χωρίς αντάλλαγμα. Ακόμη ­ για να μην πω
ιδιαίτερα ­ και τα αυτονόητα. Στο πνεύμα της εποχής, βεβαίως, κινούνται οι
παράγοντες, παραγοντίσκοι, πολιτικοί, πολιτικάντηδες, επιχειρηματίες,
εφοριακοί, γιατροί, αστυνομικοί. Γιατί να μείνουν εκτός υπάλληλοι και
υπαλληλίσκοι όταν μπορούν να προσφέρουν κάτι παραπάνω; Πρέπει να αμειφθούν. Τα
ακριβότερα πράγματα σήμερα είναι η παροχή προσωπικών υπηρεσιών ­ πάσης φύσεως
­ και τα χειροποίητα αντικείμενα. Ψάχνουμε για χαζούς; Για ανθρώπους που θα
παράσχουν υπηρεσίες με τον ευτελή μισθό τους; Ακόμη κι αν αυτός είναι μισθός
βουλευτή ή υπουργού. Σιγά, μην και νοιαστούν ­ χωρίς πρόσθετο όφελος ­ να σου
λύσουν το πρόβλημα. Να σε απεμπλέξουν από τη γραφειοκρατία ή να σε ενημερώσουν
για την, ανά 24ωρο, μεταβαλλόμενη και, όχι σπάνια, αυτοαναιρούμενη νομοθεσία.
Κι αν η αποτίμηση δεν είναι άμεση, η υποθήκη μένει και εισπράττεται με τόκους
και μάλιστα τοκογλύφου…