Μπαταρίες… Λασιθίου

Καθώς η τρίτη γενιά των κινητών ετοιμάζεται, ακάθεκτη, να μπει στην αγορά και
να μας φέρει πιο κοντά στο αιτούμενό της (που είναι η μη-επικοινωνία), ας
αποχαιρετίσουμε τη δεύτερη που απέρχεται (και που ακόμα την χρησιμοποιούμε) με
λίγο χιούμορ, που τόσο λείπει από την έντυπη και την ηλεκτρονική ζωή μας.

Στην «Ελευθεροτυπία» ανθολογήθηκαν τα νέα «μαργαριτάρια της κινητής
τηλεφωνίας», τον μήνα που μας πέρασε. (Πρόκειται για τις κοτσάνες που
καταγράφηκαν στα κέντρα εξυπηρέτησης πελατών). Σταχυολογώ μερικά στην τύχη:

***

Κέντρο: Το όνομά σας ­ Συνδρομητής: Νικολάου. Κέντρο: Το μικρό σας; ­ Συνδρ.:
Κοιμάται.

Συνδρ.: Γεια σας, θέλω να μου πείτε αν το κινητό μου λειτουργεί για το
εξωτερικό.

Κέντρο: Σε ποια χώρα θέλετε να ταξιδέψετε; ­ Συνδρ.: Στην Αμαλιάδα.

***

Συνδρ.: Πού θα μπορούσα να βρω μπαταρία Λασιθίου;

***

Κέντρο: Μας καλείτε από το ίδιο το κινητό; ­ Συνδρ.: Όχι, από του χουράφ’…

Κέντρο: Θέλετε να ενεργοποιήσουμε τον προσωπικό τηλεφωνητή σας; ­ Συνδρ.: Τι
πράμα; ­ Κέντρο: Να σας αφήνουν μηνύματα, εάν δεν απαντάτε… Θα καλείτε και η
φωνή της κοπέλας θα σας λέει «έχετε ένα νέο μήνυμα…» ­ Συνδρ.:
(προβληματισμένος). Κι αν η κοπέλα δεν είναι εκεί; ­ Κέντρο: Το μήνυμα είναι
ηχογραφημένο. Είναι πάντα εκεί. ­ Συνδρ.: Μα εγώ δεν θέλω ν’ ακούνε άλλοι τα
μηνύματά μου….

***

Συνδρ.: Με βγάζετε ένα νούμερο στην Καρδίτσα; ­ Κέντρο: Θέλετε να σας
συνδέσουμε; ­ Συνδρ.: Όχι, να με το βγάλετε εσείς.

***

Συνδρ.: Θα ήθελα να ακυρώσω το νούμερο του αδελφού μου. ­ Κέντρο: Θα πρέπει να
μας καλέσει ο ίδιος. ­ Συνδρ.: Μα είμαστε δίδυμοι.

***

Συνδρ.: Το τηλέφωνό μου έχει πρόβλημα. Εδώ κι ένα μήνα βγάζει μόνο 112. ­
Κέντρο: Παρακαλώ, κλείστε το και ξανανοίξτε το. ­ Συνδρ. Μάλιστα… Μήπως
πρέπει να βάλω και την κάρτα μέσα; ­ Κέντρο: Την κάρτα SLIM εννοείτε; ­ Συνδρ.
Ναι. ­ Κέντρο: Δηλαδή δεν την έχετε μέσα στο τηλέφωνο; ­ Συνδρ.: Όχι. Την έχω
αφήσει σπίτι μου, για να μην την χάσω.

***

Θα θυμούνται, ίσως, οι αναγνώστες της στήλης ότι ξεκίνησα γράφοντας σ’ αυτήν
πριν από έξι χρόνια, με την ανάλυση της φωτογραφίας του βοσκού με την γκλίτσα
πάνω στο βουνό, καθώς τα πρόβατα έμπαιναν στη στρούγγα, ενώ μιλούσε
χαμογελαστός από το κινητό του. Έξι χρόνια μετά, ο βοσκός εκείνος, που έπαιξε
στο Χρηματιστήριο και κέρδισε, εδώ και δύο χρόνια έγινε κάτοικος της πόλης.
Παράτησε τα πρόβατα και άνοιξε μια ΕΛΔΕ. Έως πέρυσι πήγαινε καλά. Από φέτος,
που έπαψε να έχει πελάτες, άλλαξε επάγγελμα. Είναι αυτός ο ίδιος που
καταγράφεται στις «κοτσάνες» ως ειπών: «Έχω ένα Beauty Free και θέλω να το
ξεκουμπώσω». Και σε μια εμπλοκή της κάρτας SLIM, «Θέλω να μου πείτε έναν
έξυπνο τρόπο να ξεμπλοκαριστεί, γιατί είμαι στο σκάφος και οι επιχειρήσεις
τρέχουν». ­ Κέντρο: «Βγάλτε την κάρτα από το κινητό σας» ­ «Δεν μπορώ να τη
βγάλω». ­ «Γιατί;» ­ «Έχω βάλει κόλλα στιγμής και έχει κολλήσει με την
κινητούρα μου…» ­ «Με ποια; Τι εννοείτε;» ­ Μα δεν μπορούμε να
συνεννοηθούμε;». Ενώ οι βιολογικές γενιές έχουν την τάση να αυξάνουν τον όγκο
τους (όσο μεγαλώνει κανείς τόσο βαραίνει), οι τεχνολογικές γενιές, αντίθετα,
έχουν την τάση να μικραίνουν. Όλο και ελαχιστοποιείται ο όγκος τους. Ενώ οι
γενιές στις τέχνες και στα γράμματα μετριούνται ανά δεκαετίες, οι τεχνολογικές
γενιές ζήτημα να κλείσουν χρόνο. Ο μόνος σίγουρος τρόπος για να επιζήσουν στην
αγορά οι νέες τεχνολογίες, είναι συνεχώς να τελειοποιούνται μικραίνοντας το
δέμας τους. Ώσπου η πλήρης (πλέρια όπως λέγαμε άλλοτε) τελειοποίηση να φτάσει
στο μέγεθος της τελείας. Κι εκεί να σταματήσει. Διότι μικρότερο από την τελεία
δεν υπάρχει. Οπότε και με μια παύλα δίπλα της (ο βιολογικός θάνατος του
χρήστη) θα έχει επιτευχθεί το αιτούμενο. Τελεία και παύλα. Και φτου κι απ’ την
αρχή. Επιστροφή στο παγκοσμιοποιημένο χάος. Εν αρχή ην… Ο ΠΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΘΕΤΟΥ.