Στην Ελλάδα της αρπαχτής

Πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε: Σε μια κοινωνία οι δραστηριότητες είναι παράλληλες
και (σχεδόν) του ιδίου επιπέδου. Δεν μπορεί, δηλαδή, να απαιτείς ανταγωνιστικό
αθλητισμό όταν η παιδεία, η δικαιοσύνη ή η πολιτική είναι κάτω από τον μέσο
όρο. Από πού θα προέλθουν οι σοβαροί αθλητές; Τα παιδιά δεν είναι αποτέλεσμα
ενός συνολικού συστήματος; Είναι οξύμωρο να θέλεις συγκροτημένο αθλητή-νικητή
από ένα ξεχαρβαλωμένο σύστημα αξιών. Δεν μπορεί κανείς να έχει απαίτηση από
τους απαίδευτους παράγοντες του ελληνικού αθλητισμού, να γνωρίζουν τη φράση
του Ουέλλινγκτον «Στα τερέν του Ίτον κερδήθηκε η μάχη του Βατερλώ».

Το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα έχει όλα τα χαρακτηριστικά τής κοινωνίας. Λάδωμα,
παρασκήνιο και συναλλαγή. Ευτυχώς, όμως, δεν είναι όλοι έτσι. Και αυτοί που
δεν έχουν εμπλακεί σ’ αυτή τη διαπλοκή μπορούν να ελπίζουν σε κάτι
διαφορετικό.

Όμως, ποιο είναι το πρότυπο που συστηματικά προωθείται; Γρήγορα, εύκολα και
πολλά, λένε οι περισσότεροι. Έχουν τον μεγεθυντικό φακό και στην οθόνη
προβάλλονται οι δέσμες με τα δεκαχίλιαρα. Το ηθικό δίδαγμα; Γιατί να
προσπαθείς; Γιατί να περιμένεις; Όλα είναι «στημένα», όλα είναι «φτιαχτά». Οι
σειρήνες είναι τοποθετημένες σε «παράγκες» και σε προσκαλούν.

Όμως, ας μην ξεχνάμε: οι πολλοί σπάνια έχουν δίκιο και οι αιρετικοί είναι
αυτοί από τους οποίους μπορούμε να ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο.