Οι ένοχοι της εικόνας

Αντίστοιχος κι ομόλογος με τον διαχωρισμό Κράτους – Εκκλησίας, πρέπει να είναι
κι ο διαχωρισμός Εισαγγελέων – τηλεπαρουσιαστών. Το ότι ο φονιάς και απαγωγέας
Ιαπώνων τουριστών πριν από την αυτοεκπαραθύρωσή του πήγε και παραδόθηκε στον
Μάκη Τριανταφυλλόπουλο, στην έδρα του τηλεοπτικού σταθμού, σημαίνει πως αυτόν
αναγνωρίζει ως υπέρτατη αρχή απόδοσης του Δικαίου και κατανόησης του πόνου
του.

Δεν πρόκειται, δυστυχώς, για το «Mad City», την ταινία του Κώστα Γαβρά, αλλά
για το «Mad State», που δεν μπορεί καν να ασφαλίσει την Ασφάλειά του.

Έχουμε επανειλημμένα τονίσει τη διαπλοκή Μέσων Ενημέρωσης και αυτόκλητης
Δικαιοσύνης. Οι νόμοι είναι στα χαρτιά. Οι ένοχοι όμως λειτουργούν μέσω της
εικόνας. Και το γεγονός ότι ο μόνος χώρος όπου απαγορεύεται να μπουν οι
κάμερες της τηλεόρασης είναι τα Δικαστήρια, κάτι κι αυτό πρέπει να σημαίνει.

Έκπληκτος ο δημοσιογράφος στην «Καθημερινή της Κυριακής» (5/11/2000)
εισέπραττε τις απαντήσεις του υφυπουργού Αθλητισμού κυρίου Φλωρίδη που μιλούσε
για τη μαφία που κυριαρχεί στο ποδόσφαιρο. Για τα εξαγορασμένα παιχνίδια και
τους διάτρητους διαιτητές.

Δεν του έκανε όμως, μια ερώτηση που την περίμενε ο αναγνώστης. Δηλαδή οι
προκάτοχοί του στο ίδιο υπουργείο ήταν «νονοί»;

Διότι μια μαφία παίρνει χρόνια για να στηθεί. Δεν δημιουργείται σε έξι μήνες.
Από την όλη συνέντευξη μπορεί άνετα να συμπεράνει κανείς ότι αυτό που
κατακεραυνώνει ο νέος υφυπουργός, οι προκάτοχοί του (Γιώργος Λιάνης, Ανδρέας
Φούρας και ακόμη πιο παλιά) το ανέχονταν.

Δεν γνωρίζω προσωπικώς τον κύριο Φλωρίδη. Έχω ακούσει τα καλύτερα γι’ αυτόν.
Αλλά ένας νέος πολιτικός που θέλει να κάνει καριέρα στον χώρο του, πρέπει να
προσέχει τις εκφράσεις του για να μη δημιουργούνται παρεξηγήσεις. Καλή η
πάταξη του εγκλήματος, καλή η αναδιάταξη του σκηνικού «εκ βαράθρων», αλλά ο
πρωτογενής αυθορμητισμός μπορεί να εκληφθεί και ως αφέλεια.

Σήμερα ο πλανήτης ψηφίζει. Συγγνώμη! Ήθελα να πω οι Ηνωμένες Πολιτείες της
Βορείου Αμερικής. Δεν φτάνει, βέβαια, μια χώρα να καλύψει έναν ολόκληρο
πλανήτη. Αλλά, όπως και να το κάνουμε, ο πλανητάρχης είναι ένας.

Είναι ενδιαφέρον ότι οι νέες τεχνολογίες, από την υπηρεσία του μάρκετινγκ,
έχουν ενσωματωθεί πλήρως στην υπηρεσία της ψηφοθηρίας. Τα προσωπικά δεδομένα
των τηλεπολιτών έχουν εγγραφεί πια στη λίστα αναμονής των κυνηγών των ψήφων.

Π.χ. (σύμφωνα με την εφημερίδα «Ουάσιγκτον Ποστ»): η Εθνική Ένωση
Οπλοφορούντων Πολιτών, που αριθμεί 4 εκατομμύρια μέλη, προσπαθεί να εντοπίσει
«συμπαθούντες» αγοράζοντας λίστες με διευθύνσεις ατόμων που κυνηγούν ή
μετέχουν σε σκοπευτικούς αγώνες ή ακόμα απλά είναι συνδρομητές περιοδικών που
έχουν σχέση με τα όπλα.

Οι ιστοσελίδες αναμοχλεύονται καθημερινά, για να εντοπιστούν οι επισκέπτες.
44.079 ονόματα ανήκουν στους «Ρεπουμπλικανούς επαναστάτες αντι-Κλίντον». Ενώ
143.096 ψηφοφόροι εντάσσονται στην ομάδα των «Ρεπουμπλικανών συντηρητικών που
πίνουν μπίρα». Υπάρχει και ένα άλλο γκρουπούσκουλο, μερικών εκατοντάδων
χιλιάδων ψηφοφόρων που αυτοτιτλοφορείται «Υποδειγματικοί προοδευτικοί του
Κολοράδο».

Και ενώ οι Ρεπουμπλικανοί έχουν φακελώσει 165 εκατομμύρια εν δυνάμει
ανενεργούς ψηφοφόρους και προσπαθούν, με όλα τα μέσα, να τους πλησιάσουν,
(γράμματα σε ψηφοφόρους ομοφυλόφιλους αποστέλλονται με την ένδειξη
«εμπιστευτικό», για να μην τ’ ανοίξει η μαμά και τρομάξει), οι Δημοκρατικοί
αντίθετα λειτουργούν κατά Πολιτεία, και όχι παναμερικανικά, ενημερώνοντας
συνεχώς τα κατάστιχά τους με τις αλλαγές που επέρχονται σε κάθε οικογένεια.
Θάνατοι, διαζύγια, βαφτίσια, αρρώστιες. Ακόμα και η αλλαγή ψυχιάτρου
σημειώνεται ενδεικτικά, ώστε να αποσταλεί το κατάλληλο έντυπο.

Τα μονοσύλλαβα των τωρινών υποψηφίων (Γκορ – Μπους) είναι η φυσιολογική
εξέλιξη του παλαιολιθικού δισύλλαβου (Κάρτερ – Ρέιγκαν – Κλίντον) που
κατήργησε το τετρασύλλαβο (Αϊζενχάουερ) ή το τρισύλλαβο (Στίβενσον) της εποχής
του χαλκού. Η επόμενη φάση είναι μόνο ένα σκέτο γράμμα. Για να συναντήσουμε
έτσι τον ήρωα του Κάφκα, τον Κ.

Το ΔΗΚΚΙ των Δημοκρατικών, λέγεται Ναντέρ. Οι «πράσινοι» κόβουν φύλλα απ’ τον
Γκορ. Γιατί αυτός ο Ναντέρ δεν είναι τυχαίο πρόσωπο. Είναι ο προστάτης των
καταναλωτών. Αυτός επέβαλε τη ζώνη ασφαλείας στα αυτοκίνητα, τους αερόσακους,
την ημερομηνία λήξης στα γιαούρτια, τη χάρτινη σακούλα αντί της πλαστικής.
Μαζεύει ένα 4% σε τέσσερις Πολιτείες – κάστρα των Δημοκρατικών.