ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Στη Σκύρο

Ο λόγος στους αναγνώστες: Ο Γιάννης Παλαμιώτης, Μαρμαρά 39, Καλαμαριά,
γράφει:

«Εφέτος, εγώ κι ένας φίλος μου θελήσαμε να κάνουμε διακοπές στη Σκύρο. Δεν
βόλευε, όμως η μοναδική (!) μέρα την εβδομάδα που έφευγε το πλοίο από
Θεσσαλονίκη, και η οποία μέρα λίγο πριν φύγουμε μετατέθηκε ξαφνικά κατά ένα
εικοσιτετράωρο. Έτσι, αγγαρέψαμε ένα φίλο να μας πάει με το αμάξι του έως τον
Βόλο, απ’ όπου δις την εβδομάδα αναχωρούσε ”δελφίνι”.

Μείναμε το βράδυ σε ξενοδοχείο στον Βόλο γιατί το δρομολόγιο ήταν στις 9 το
πρωί, φάγαμε στο φημισμένο ουζερί της παραλίας κατεψυγμένες γαρίδες,
μπαγιάτικα ψαρικά και νοθευμένο τσίπουρο, και την επομένη επιβιβαστήκαμε στο
ταχύπλοο με ένα μικρό σκυλάκι στην αγκαλιά. Από το πρακτορείο μας είπαν ότι τα
μικρά κατοικίδια ζώα επιτρέπονταν, αρκεί να τα επέβλεπε ο κάτοχός τους ­ κάτι
που αναφερόταν, άλλωστε, και στο εισιτήριο. Το πλήρωμα όμως είχε άλλη άποψη.
Με μούτρα και με λόγια ότι μας κάνουν χάρη, μας πέταξαν στο πίσω τμήμα του
σκάφους (κι ας ήταν το “δελφίνι” σχεδόν άδειο), όπου από το κούνημα ξεράσαμε
όλοι.

Ύστερα από τρεισήμισι ώρες φτάσαμε επιτέλους στο λιμάνι της Σκύρου και
καταλύσαμε στο ξενοδοχείο. Το βράδυ πήγαμε για φαΐ στη μεγαλύτερη ταβέρνα του
λιμανιού. Διαλέξαμε ένα χορταστικό κι ολόφρεσκο φαγκρί που με άλλη τιμή το
συμφωνήσαμε και με άλλη, ακριβότερη φυσικά, το πληρώσαμε. Και δεν έφτασε αυτό.
Ο σερβιτόρος μας πάσαρε και μια αστακοσαλάτα, χωρίς να την παραγγείλουμε,
λέγοντάς μας “δοκιμάστε την”.

Σκεφτήκαμε ότι ήταν μια προσφορά του μαγαζιού και ευχαριστήσαμε. Αλλά στον
λογαριασμό υπήρχε, με αλμυρούτσικη τιμή, και η αστακοσαλάτα….

Χωρίς δικό μας μεταφορικό μέσον οι καλές θάλασσες (αν και καμία απ’ όσες
γνωρίσαμε δεν ήταν σπουδαία) έπεφταν μακριά κι αποφασίσαμε να ψάξουμε για
δωμάτιο κοντά σε παραλία. Μας σύστησαν σε κάποιον κύριο που έκοβε συνέχεια
βόλτες στο λιμάνι, ο οποίος προσφέρθηκε να μας εξυπηρετήσει. Το δωμάτιο θα
κόστιζε 11.000 δρχ. το βράδυ και η θάλασσα απείχε 10′ με τα πόδια. Όταν μας
οδήγησε εκεί, διαπιστώσαμε πως τέτοια δωμάτια μετά βίας νοικιάζονται αλλού
6.000 δρχ. και δεν πέσαμε έξω, γιατί η ιδιοκτήτρια, σε μια κρίση εξομολόγησης,
μας αποκάλυψε πως ο κύριος που γνωρίσαμε ήταν μεσάζων και τσέπωνε το μισό του
ενοικίου ­ και μάλιστα χωρίς απόδειξη. Όπως χωρίς θεωρημένη απόδειξη, με
μεσάζοντα τον ίδιο κύριο, κάναμε με καραβάκι προς 6.000 δρχ. κατ’ άτομο, τον
γύρο του ελάχιστα ενδιαφέροντος βορείου τμήματος του νησιού.

Επίσης, μέσα στις οκτώ ημέρες που μείναμε στη Σκύρο, μάθαμε ότι ένας άλλος
κύριος του νησιού, εκτός από ιδιοκτήτης μπαρ, εστιατορίων, ενοικιαζόμενων
δωματίων κ.λπ. είναι και αυτός που έχει αναλάβει την έκδοση εισιτηρίων για
πούλμαν, καράβια, “δελφίνια”, αεροπλάνα, με αποτέλεσμα να μην προφταίνει να
ανταποκρίνεται στα καθήκοντά του. Ή, το χειρότερο, να κρατάει “ομήρους” επί
ημέρες, όπως έγινε πέρυσι, ταλαίπωρους επισκέπτες που έφταναν για μονοήμερη
εκδρομή στη Σκύρο από τη Σκόπελο, χωρίς να τους προειδοποιεί κανείς ότι δεν
είχε δρομολόγιο επιστροφής. Μάθαμε ακόμα κάτι που δεν το ομολογούν παρά όσοι
έχουν αντίθετα συμφέροντα: στη μεγαλύτερη παραλία της Σκύρου τα νερά δεν είναι
και τόσο καθαρά αφού ο βιολογικός καθαρισμός είναι χαλασμένος τα τελευταία
χρόνια. Ο Δήμος έχει τοποθετήσει κάποια ταμπέλα, αλλά επειδή εκεί βρίσκονται
οι περισσότερες ξενοδοχειακές μονάδες, όλοι ποιούν την νήσσαν…

Εν ολίγοις, το νησί κρύβει ομορφιές, κάποιοι παράγοντές του όμως τις
εκμεταλλεύονται ευκαιριακά, άτσαλα ή και αδιάντροπα».