30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ – ΕΚΔΟΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ «ΔΕΝΤΡΟ»

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην Τήνο.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ: 19ος αιώνας, ευρωπαϊκός Μεσοπόλεμος.

ΜΟΥΣΙΚΗ: 19ος αιώνας.

ΕΡΓΟ: «Τριπλό Κοντσέρτο» (Μπετόβεν).

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΟΥ ΤΑΙΝΙΑ: «Οι διακοπές του κυρίου Ιλό» του Ζακ Τατί.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙ: Καλοκαίρι στην Τοσκάνη (ακτοπλοϊκώς, οδικώς).

ΕΧΘΡΟΣ: Ο ζηλωτής και ο αγνώμων.

ΜΙΚΡΕΣ ΑΠΟΛΑΥΣΕΙΣ: Ένα ταξιδιωτικό ντοκιμαντέρ στη ΝΕΤ, μια παλιά
ιταλική ταινία.

ΑΝΤΙΠΑΘΕΙ: Το θρησκευτικό κιτς και τους εκφραστές του, τους κατ’
επάγγελμα πατριώτες, τη νεοελληνική αυταρέσκεια, τα αθηναϊκά ταξί (τριπλή μίσθωση).

Συγγραφέας έξι βιβλίων (τριών ποιητικών και τριών πεζογραφικών) και εκδότης
από το 1978 του λογοτεχνικού περιοδικού «Το δέντρο». Σπούδασε Νομικά στην
Αθήνα. Μόλις εκδόθηκε το βιβλίο του «Οι κουρτίνες του Γκαριμπάλντι» από τις
εκδόσεις «Νεφέλη».

Ορίζει τη λογοτεχνία ως «γλώσσα με φορτίο βιώματος ή βίωμα με φορτίο γλώσσας».

ΕΡ.: Τι είναι «Οι κουρτίνες του Γκαριμπάλντι»;

ΑΠ.: Το τελευταίο βιβλίο μου.

ΕΡ.: Πώς προέκυψε ο τίτλος;

ΑΠ.: Από μια αγορά κουρτινών σε κάποιο ιταλικό παλαιοπωλείο.

ΕΡ.: Τι πραγματεύεται;

ΑΠ.: Είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου στο παρελθόν και στο τρέχον.

ΕΡ.: Μυθιστόρημα;

ΑΠ.: Όχι. Ποικιλία αφηγηματικών ειδών: διηγήσεις, ταξιδιωτικά, αφορισμοί…

ΕΡ.: Κεντρική του ιδέα;

ΑΠ.: Η εκκρεμότητά μας απέναντι στο χαμένο.

ΕΡ.: Τι τα ενοποιεί;

ΑΠ.: Η διάθεση της μνήμης.

ΕΡ.: Η μνήμη για σας;

ΑΠ.: «Αυθάδεια» απέναντι στον χρόνο.

ΕΡ.: Σε ποιον αναγνώστη απευθύνεστε;

ΑΠ.: Στον δημιουργικό.

ΕΡ.: Είναι είδος εν αφθονία;

ΑΠ.: Πάντως υπάρχει.

ΕΡ.: Κύριο προσόν ενός βιβλίου;

ΑΠ.: Η σαφήνεια.

ΕΡ.: Σημαντικότερο αποτέλεσμά του;

ΑΠ.: Παραγωγή πνευματικότητας.

ΕΡ.: Ο εκδοτικός πληθωρισμός;

ΑΠ.: Αντίληψη της ανάγνωσης ως «passa tempo».

ΕΡ.: Και όχι ως…

ΑΠ.:… εναλλακτικού κόσμου με απόλυτες και αυτόνομες αξίες.

ΕΡ.: Πού οφείλεται αυτό;

ΑΠ.: Στην ακλόνητη δοσοληψία μας με το πρακτικό.

ΕΡ.: Το διάβασμα ωφελεί, γενικώς;

ΑΠ.: Υπάρχουν ποιότητες γραφής και αντίστοιχα είδη σχέσεων μ’ αυτές.

ΕΡ.: Η λογοτεχνία;

ΑΠ.: Γλώσσα με φορτίο βιώματος ή βίωμα με φορτίο γλώσσας.

ΕΡ.: Με σκοπό;

ΑΠ.: Να συμπληρώσει έναν ατελή κόσμο.

ΕΡ.: Τι εξορκίζει η λογοτεχνία;

ΑΠ.: Οπωσδήποτε τον κοινό τόπο.

ΕΡ.: Τι την κρατά περιθωριακή;

ΑΠ.: Η μόνιμη άπνοια της σκέψης και η ασήμαντη αγωγή μας.

ΕΡ.: Ο συγγραφέας;

ΑΠ.: Προμηθέας που αδιαφορεί για ποιον κλέβει τη φωτιά.

ΕΡ.: Προτάσεις;

ΑΠ.: Οι κλασικοί του 19ου αιώνα.

ΕΡ.: Μέχρι εκεί;

ΑΠ.: Όχι. Και Μαν, Λαμπεντούζα, Πεσόα, Μπόρχες, Έκο…

ΕΡ.: Σ’ εμάς;

ΑΠ.: Η «Τέταρτη διάσταση» του Ρίτσου και η μεταπολεμική μας, γενικότερα,
ποίηση.

ΕΡ.: Νεώτεροι;

ΑΠ.: Αφειδώς προσφερόμενη πεζογραφία, δυστυχώς με ισχνούς χαρακτήρες και
αδυναμία εσωτερίκευσης.

ΕΡ.: Σύγχρονες ιδέες;

ΑΠ.: Εισαγόμενα σχήματα που αντανακλώνται δειλά στο ημεδαπό νερό.

ΕΡ.: Η κριτική;

ΑΠ.: Με οξυδέρκεια θα έπρεπε να αποτρέπει την εξομοιωτική ισοπέδωση,
χαρακτηριστικό προϊόν της αγοράς μας.

ΕΡ.: Συμβαίνει;

ΑΠ.: Συχνά, και είναι πολύ χρήσιμο, για συγγραφείς και αναγνώστες.

ΕΡ.: Η δημόσια εικόνα μας;

ΑΠ.: Σε κατάσταση προχωρημένης εμπνεύσεως φτάνουμε έως το ζήτημα των
ταυτοτήτων.

ΕΡ.: Το κοινό, οι θεατές;

ΑΠ.: «Ανάμεσά τους», έλεγε ο πιανίστας Ρουμπινστάιν, «υπάρχει ένας ιδανικός
ακροατής. Γι’ αυτόν παίζω».

ΕΡ.: Τα ΜΜΕ;

ΑΠ.: Φιλοδοξώντας να μιλήσουν για την πραγματικότητα, γίνονται μια νέα δική
τους πραγματικότητα.