ΡΙΠΕΣ Πώς;

ΠΡΩΤΑ το τραγικό ναυάγιο…

ΚΑΙ ακολούθως η ­ μεθύστερη παρ’ ότι εντυπωσιακή ­ απόσυρση εξήντα
πέντε σκαφών των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών…

ΑΣΦΑΛΩΣ δικαιολογούν την τόση δυσφορία και δυσπιστία της κοινής γνώμης
για τις εξηγήσεις που παρέχονται…

ΓΙΑΤΙ τα ερωτήματα για την ασφάλεια των πλοίων σωρεύονται…

ΚΑΙ γιατί σε γεγονότα που τώρα αποκαλύπτονται ουδείς δίδει απάντηση.

ΚΑΙ βασικό είναι να απαντηθεί γιατί τόσα σκάφη με τόσες σοβαρές
ελλείψεις συνέχιζαν, έως τώρα, ανεμπόδιστα τα δρομολόγιά τους…

ΚΑΙ με ποιων την ευθύνη έπαιρναν διαδοχικές παρατάσεις για συμμόρφωση
στους κανόνες ασφαλείας.

ΚΑΙ πως, τάχα, ενδιάμεσοι έλεγχοι δεν προβλέπονταν ­ και αν γίνονταν,
πού άραγε κατέληγαν… ­ για τη διαπίστωση προόδου στην κάλυψη των
ελλείψεων…

ΩΣΤΕ να διασφαλίζεται ­ όχι απλώς τυπικά αλλά ουσιαστικά ­ το αξιόπλοο,
δίχως ρίσκο για τους ανυποψίαστους ταξιδιώτες.

ΑΛΛΑ και πώς έγινε ώστε μια εταιρεία να πάρει σχεδόν το μονοπώλιο της
αγοράς στην ακτοπλοΐα…

ΚΑΙ από θέση ισχύος ­ εξ αυτού του λόγου ­ να συνδιαλέγεται με τους
εκάστοτε αρμόδιους σε υπηρεσίες και αρχές.

ΟΣΟ λιγότερο εν θερμώ βλέπει κανείς τα πράγματα…

ΤΟΣΟ περισσότερο πείθεται πως οι ευθύνες ­ και οι πολιτικές βεβαίως ­
δεν βαρύνουν ένα περιορισμένο φάσμα ανθρώπων…

ΑΛΛ’ αντιθέτως εκτείνονται σ’ έναν πολύ ευρύτερο χώρο αρμοδίων…

ΓΙΑ να καταλήξουν ­ μοιραία ­ σε προϊστάμενους κυβερνητικούς
παράγοντες, που ψάχνουν και πειστικές απαντήσεις δεν βρίσκουν.