30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΛΕΞΗΣ ΚΩΣΤΑΛΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην Αθήνα.

ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ: Πάντα, αθεράπευτα.

ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΤΑΙ: Όλο και λιγότερο.

ΜΑΓΕΥΕΤΑΙ: Φανταστήκατε ποτέ ζωή χωρίς μαγεία;

ΧΑΛΑΡΩΝΕΙ: Ίσως… υπερβολικά.

ΣΧΕΔΙΑΖΕΙ: Με χαρτί και μολύβι μονίμως στο χέρι.

ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ: Προτιμώ τη δράση από την αναμονή.

ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΤΑΙ: Κάθε απομάκρυνση και ένα καινούργιο πλησίασμα. Πορεία
λοιπόν προς τα εμπρός.

Ο Αλέξης Κωστάλας είναι ο… Διακογιάννης του πολιτισμού. Είναι η φωνή που
συνδέεται με τις αισθητικές απολαύσεις που μας προσφέρει, στις καλές της
στιγμές, η τηλεόραση. Και είναι ο άνθρωπος που μας καλησπερίζει σε όλες τις
παραστάσεις του Ηρωδείου. Τώρα, δοκιμάζει τις δυνάμεις του για πρώτη φορά στο
(κρατικό) ραδιόφωνο, παρέα με τρία «θηρία» του μέσου: τον Γιώργο Παπαστεφάνου,
τον Γιάννη Πετρίδη και τον Λευτέρη Κογκαλίδη. Ποιος θα πει ότι δεν του
ταιριάζει;

ΕΡ.: Η περιγραφή είναι μεσολάβηση;

ΑΠ.: Ακόμη και ο χρωματισμός της φωνής μπορεί να γίνει μεσολάβηση.

ΕΡ.: Υπήρξαν στιγμές που ονειρευθήκατε τον ρόλο του πρωταγωνιστή αντί του
παρουσιαστή του;

ΑΠ.: Ευτυχώς όχι. Καθένας σ’ αυτό που ξέρει. Το «πρωταγωνιστιλίκι» δεν είναι
αυτοσκοπός. Θα ήθελα όμως να είχα ταλέντο συνθέτη, χορογράφου ή ερμηνευτή. Δεν
το έχω.

ΕΡ.: Πρώτη στο ραδιόφωνο. Αισθάνεστε αρχάριος ή έτοιμος από καιρό;

ΑΠ.: Έτοιμος; Είναι άλλοι οι κώδικες του ραδιοφώνου. Μπορεί κανείς άλλωστε να
αισθάνεται ποτέ έτοιμος; Αρχάριος, λοιπόν, πάντα.

ΕΡ.: Τι είναι η φωνή για έναν παρουσιαστή;

ΑΠ.: Φανταστήκατε ποτέ παρουσιαστή χωρίς φωνή; Το ηχόχρωμα είναι σημαντικό,
πιο σημαντικό όμως είναι το τι λες και πώς το λες.

ΕΡ.: Ποια η διαφορά ραδιοφώνου και τηλεόρασης σε σχέση με τη φωνή του
παρουσιαστή;

ΑΠ.: Στο ραδιόφωνο υπάρχει μόνο φωνή. Στην τηλεόραση υπάρχει και εικόνα που
συχνά παίζει καθοριστικό ρόλο, θετικά ή και αρνητικά.

ΕΡ.: Ποια φωνή στα μέσα ενημέρωσης σάς συγκινεί περισσότερο ή σας έχει
συγκινήσει στο παρελθόν;

ΑΠ.: Της Τόνιας Καράλη στην εκπομπή «Το Μουσικό μου Λεύκωμα». Ήταν μαγική. Πιο
πρόσφατα: της Βίκυς Καρέλλη, του Γιώργου Αναστόπουλου, του Γιώργου
Παπαστεφάνου, του Γιώργου Κάρτερ (τόσοι Γιώργηδες μαζί!). Τι φωνές και τι
μάθημα για όλους μας…

ΕΡ.: Πώς ξεκινήσατε;

ΑΠ.: Συνέπεσε το τότε ΕΙΡ να ψάχνει για καινούργια πρόσωπα για την τηλεόραση
κι εγώ να ψάχνω για δουλειά… Ευτυχείς της ζωής συμπτώσεις, τουλάχιστον για
μένα.

ΕΡ.: Ποια αισθάνεστε να είναι η σχέση χορού και μουσικής;

ΑΠ.: Όταν πετύχει το πάντρεμα, τι ευτυχία για τον χορό και για μας…

ΕΡ.: Ποια τέχνη αγαπάτε περισσότερο;

ΑΠ.: Μουσική και χορός μού μιλάνε πιο άμεσα.

ΕΡ.: Ποιος άνθρωπος της τέχνης που συναντήσατε σάς συγκίνησε περισσότερο;

ΑΠ.: Μόνον ένας; Είχα την τύχη να γνωρίσω και να εργαστώ με αρκετούς. Απλά
τους ευχαριστώ γιατί μου επέτρεψαν να βρεθώ κοντά τους.

ΕΡ.: Ποιον θα θέλατε να είχατε συναντήσει και δεν τα καταφέρατε;

ΑΠ.: Τη Μαρία Κάλλας, τον Κάρολο Κουν… πολλούς, πολλούς.

ΕΡ.: Ποιο πρέπει να είναι το κύριο προσόν ενός παρουσιαστή;

ΑΠ.: Να θυμάται το «εν οίδα ότι ουδέν οίδα» και ότι δεν βρίσκεται εκεί για να
προβάλλει τον εαυτό του.

ΕΡ.: Κάθε φωνή έχει το κοινό της;

ΑΠ.: Ευτυχώς.

ΕΡ.: Φοβάστε την κόπωση του κοινού απέναντι σε μια φωνή που την ακούει χρόνια;

ΑΠ.: Τρέμω τη δικαιολογημένη αγανάκτηση του κοινού απέναντι σε μια φωνή που
φλυαρεί χωρίς να έχει τίποτα να πει.

ΕΡ.: Ποια η γνώμη σας για τους Παπαστεφάνου, Πετρίδη, Κογκαλίδη;

ΑΠ.: Μπορεί να εκφέρει γνώμη ένας αρχάριος για τρεις φυσιογνωμίες του
ραδιοφώνου; Απλά, ευγνώμων αισθάνομαι που με δέχθηκαν στην παρέα τους.

ΕΡ.: Πώς πήρατε τη μεγάλη απόφαση να δοκιμάσετε ένα νέο μέσο;

ΑΠ.: Το ήθελα από καιρό. Η αγάπη μου λοιπόν και η επιμονή του Λευτέρη
Κογκαλίδη είναι υπαίτιοι.

ΕΡ.: Θα είναι παρένθεση ή νέος κύκλος;

ΑΠ.: Ας περιμένουμε πρώτα να δούμε αν με «σηκώνει» το νέο μέσο και μετά μιλάμε
για παρενθέσεις και κύκλους.

ΕΡ.: Ο κόσμος σάς αναγνωρίζει πιο εύκολα από τη φωνή ή από την όψη;

ΑΠ.: Από τη φωνή, ευτυχώς.

ΕΡ.: Ποια η χάρη του χορού στον πάγο;

ΑΠ.: Η χάρη είναι πάντα και παντού χάρη και δεν προσδιορίζεται εύκολα, νομίζω.
Το ίδιο και στο καλλιτεχνικό πατινάζ.

ΕΡ.: Τι λείπει από την ελληνική τηλεόραση;

ΑΠ.: Η αίσθηση του μέτρου και της ευθύνης απέναντι στο κοινό.

ΕΡ.: Πώς η τηλεόραση μπορεί να κάνει ελκυστικότερη την τέχνη;

ΑΠ.: Αν πάψει να τη βλέπει σαν «άλλοθι», την αγαπήσει αληθινά και πιστέψει
στην αναγκαιότητά της.